James Taylor - Mud Slide Slim & the Blue Horizon (1971)

Net als mijn voorganger RoyDeSmet (bijna tien jaar geleden!) heb ik Sweet baby James altijd nèt iets hoger dan Mud Slide Slim aangeslagen, hoewel ik de platen toch ook als een twee-eenheid heb leren kennen – namelijk via zo'n 2 originals of-dubbelelpee die beide albums bevatte. Wat ook meespeelde was de teleurstellende opener: na het sobere en ingetogen openingsnummer van de vorige plaat lijkt Love has brought me around bijna een ontkenning daarvan met z'n geforceerde vrolijkheid, onbekommerde koor, blazers, flauwe titelregel en melige melodie van het refrein. "Don't come to me with your sorrows anymore / I don't need to know how bad you're feeling today / I declare I've had my share and I've heard it all before / It's time for me to be stealing away" – neemt Taylor hier afstand van de weemoed die over Sweet baby James hing?
        Gelukkig wordt de plaat daarna alleen maar sterker, niet alleen omdat het gevolgd wordt door het superbe You've got a friend (naast Fire and rain misschien wel Taylors bekendste nummer, hoewel het niet eens van zijn eigen hand is), maar ook omdat de plaat daarna qua composities nergens meer inzakt (behalve misschien bij Let me ride) en omdat er toch ook een duidelijke poging wordt ondernomen om de sound wat breder en dieper te maken, met een wat andere kleur qua instrumenten (accordeon, banjo, meer elektrische gitaar, een piano als lead-instrument op Places in my past, maar helaas ook geen steel-gitaar meer) en een gevoelsmatig ruimere invalshoek qua teksten. Kortom, eigenlijk is dit album net zo sterk als z'n voorganger, en de vrijheid en de lichtheid die uit het titelnummer spreken ontkennen de weemoed van Places in my past niet maar bieden er als het ware een vriendelijk alternatief voor, een andere manier om naar je zorgen te kijken.
        Toen ik dit album leerde kennen was ik nog zó jong dat ik me bij de titel Hey mister, that's me up on the jukebox James Taylor in kleermakerszit (en met een akoestische gitaar) bovenop een jukebox voorstelde.Toegegeven, ook tóén al had ik beter moeten weten, maar ook nú nog krijg ik dat ongerijmde beeld niet uit mijn hoofd.

het tweede album van de destijds 23-jarige James Taylor voor het Warner Bros. label doet niet onder voor zijn debuut "Sweet Baby James" op dat label.

11 eigen nummers van JT plus een cover van "You've Got a Friend" (Carole King) waarmee hij zijn grootste hit scoorde en een nummer "Machine Gun Kelly" van gitarist Danny Kortchmar, een schitterende melodie uitgevoerd met prachtig akoestisch gitaarspel.

album opent met het luchtige, vrolijke "Love Has Brought Me Around" gevolgd door de bekende hit.
fraaie piano ballads als "Places In My Past", "Soldiers", "Long Ago and Far Away" en "Highway Song" met het koortje van hemzelf, Kate Taylor en Peter Asher maken alle indruk, zoals ook het lieflijke "You Can Close Your Eyes" met alleen zang en akoestisch gitaarspel van JT dat doet.

van de iets meer up-tempo nummers steken het eerder genoemde "Machine Gun Kelly", het titelnummer "Mud Slide Slim" met subtiele percussie, "Hey Mister etc" en het folky "Riding On a Railroad" met o.a. John Hartford (banjo) en Richard Greene (fiddle) er boven uit. het bluesy met een blazerssectie (The Memphis Horns) voorziene "Let Me Ride" beklijft minder.

het door JT op akoestische gitaar sober uitgevoerde "Isn't It Nice to Be Home Again" is een fraaie afsluiter.

o.a. Joni MItchell (background vocals), Leland Sklar (bass), Russ Kunkel (drums), Danny Kortchmar (acoustic & electric guitars) en Carole King (piano, background vocals) werkten mee aan dit album.

Album werd geproduceerd door Peter Asher
Recorded at Crystal Recording Studios, Hollywood, California