menu

Danny Brown - XXX (2011)

mijn stem
3,72 (95)
95 stemmen

Verenigde Staten
Hip-Hop
Label: Fool's Gold

  1. XXX (1:51)
  2. Die Like a Rockstar (2:26)
  3. Pac Blood (2:32)
  4. Radio Song (2:22)
  5. Lie4 (3:12)
  6. I Will (3:16)
  7. Bruiser Brigade (3:45)

    met Dopehead

  8. Detroit 187 (3:05)

    met Chip$

  9. Monopoly (2:45)
  10. Blunt After Blunt (3:26)
  11. Outer Space (2:44)
  12. Adderall Admiral (1:43)
  13. DNA (2:57)
  14. Nosebleeds (1:37)
  15. Party All the Time (3:28)
  16. EWNESW (2:23)
  17. Fields (2:33)
  18. Scrap or Die (3:56)
  19. 30 (3:18)
totale tijdsduur: 53:19
zoeken in:
4,0
Zoals stapler al had gezegd, je moet dit album echt een kans geven. Het is echt een groeier.

In het begin lijken het gewoon een paar nummers die eigenlijk vrijwel niks met elkaar te maken hebben, gewoon nummers waarin die zegt hoe goed die wel niet is, en hoeveel vrouwen die kan krijgen etc. Maar daar gaat het helemaal niet om.

Hij heeft natuurlijk een paar nummers waarin dit wel het geval is, maar zijn woordgebruik bij deze nummers is wel geniaal, evenals de aparte zinnen waarin hij het formuleert.

"Punch punchlines I'll punch rappers til your broke spine"

Maar waar dit album vooral om gaat is hoe hij zijn hele leven in armoede heeft geleefd, en daarom nu een zwaar gebruiker is geworden. Hij zakt steeds dieper, en de drugs beschadigen hem steeds meer, hij gaat dingen zien die er niet zijn. Eigenlijk heeft die er ook geen zin meer in, het leven, maar hij durft niet zelf moord te plegen. Dus probeert die zoveel drugs te nemen dat die eraan zal overlijden. Zeer indrukwekkend verteld..

Wat ik trouwens ook erg vet vind aan Brown is dat die ze stem kan veranderen, de eerste tracks heeft die een beetje zeurende stem, maar later in het album, als de nummers serieuzer worden verandert zijn stem. Veel volwassener en lagere stem, erg vet om te horen! Dat brengt veel gevoel met zich mee, ook bij het laatste nummer 30, als die hele tijd switched van stem, van laag naar hoog naar schreeuwen. Dat maakt het nummer erg persoonlijk en mooi.

Het gaat uiteindelijk toch om het hele plaatje bij dit album, de wat lichtere, onserieuze zijde van drugsgebruik en de zeer donkere zijde. Zeer goed woordgebruik, goeie flow (soms laat die hier en daar wat steekjes vallen maar dat maakt het hele album juist menselijk), erg mooi en somber verhaal, en geweldig verteld.

Goed! 4*.

avatar van WeztSide
4,0
De hype in de VS over Danny Brown vind ik overdreven, album van het jaar, zoals sommigen beweerden, is XXX zeker niet. Het staat echter als een paal boven water dat Danny Brown een getalenteerde rapper is. Hoe hij zijn stem, flow en teksten moeiteloos afwisselt maakt van hem een interessante en creatieve artiest. Granted: je moet aan zijn stem wennen, maar als je dat lukt heb je een intrigerende plaat voor je liggen.

De eerste vier nummers zijn van een ontzettend hoog niveau, XXX en Die Like a Rockstar zijn drugrushed bangers, Pac Blood een knallende spitsessie en Radio Song een mooie parodie op MTV-rappers die op zichzelf ironisch genoeg goed klinkt.
Hierna kakt het geheel een beetje in, na nummers als Lie4, Bruiser Brigade en Detroit 187, luistert Radio Song meer als een parodie op Brown zelf dan andere rappers.

Monopoly, Outer Space (ik zou DOOM op deze beat willen horen) en Aderall Admiral schiet het niveau weer omhoog met sterke samples (de intro van Monopoly doet me denken aan het Leonard Washington personage van Dave Chapelle). Brown is een uitstekende emcee: hij beleeft duidelijk plezier in het rappen en het tekenen van een absurd beeld dat desalniettemin zo gevisualiseerd wordt dat het toch klinkt alsof het echt kon gebeuren, goede voorbeelden daarvan zijn I Will (bef-anthem dat veel te ver gaat) en Monopoly. Hierna neemt het album een andere wending: tot en met Aderall Admiral is het een feestje van drugs, punchlines en harde beats, maar hierna raakt Danny Brown als het ware uit zijn high en kalmeren hij en zijn flow.
Vanaf dit punt omschrijft hij zijn drugsverslaving en omgeving meer behouden, maar nog steeds met het vermogen om een vreemde situatie als echt te doen lijken.

Fields, EWNESW en 30 zijn geheel verschillende tracks maar tekenen een landschap van Browns ghetto in Detroit en zijn eigen plaats daarin. Met gemak trekt Brown je deze omgeving in.

Echter: niet alle nummers zijn even sterk of interessant en het album zelf kun je niet vaak luisteren, het is echt bedoeld om hem eens in de zoveel tijd te draaien. Daarnaast: zelfs als een nummer conceptueel origineel bedoeld is en zelfs enigszins slaagt is het niet per se fijn om te luisteren. Dat kan liggen aan het concept zelf, maar ook aan de beat of de stem van Danny Brown die toch niet kan wennen. Ook zijn er tracks die niet boven de rest uitsteken.
Waarschijnlijk zul je een lange tijd alleen de eerste vier nummers en Outer Space draaien.

*3,5

Gast
geplaatst: vandaag om 15:01 uur

geplaatst: vandaag om 15:01 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.