The Tears - Here Come the Tears (2005)

Inderdaad, het zoveelste bewijs dat de magie (in dit geval tussen Butler en Anderson) niet zomaar uit een lade gehaald kan worden, stof er af blazen en verder gaan waar je ooit gebleven was. Erg jammer.

een intersant poging om de originele Suede jaren terug te vinden maar Suede was een van de betere indie bands van de jaren 90 en met deze album kan ik alleen maar zeggen "What`s the point?" - redelijk maar geen indrukwekkend album.
Bernard Butler is nu veel beter bezig samen met Duffy ... dat avontuur zal hopelijk langer door gaan!

nu eens weer geluisterd...het blijft wel een redelijk album met een paar mooie nummers: Refugees, The ghost of you, Apollo 13 en het supernummer : A love as strong as death.

Probleem hier is: die andere nummers zijn zoveel minder dat hele album bij mij max 3,5 krijgt.

Gek dat niemand hier Brave New Century noemt... is zo goed en duister dat het op Dog Man Star niet had misstaan. Voor de rest: een aantal leuke nummers (mn up-tempo nummers als autograph, imperfection en lovers) en een paar mindere. Ik snap wel dat het bij maar een cd is gebleven want je hoort eraan af dat het heilige vuur er niet meer is. Was ten tijde van Dog Man Star wel anders...

Over enkele maanden is het bijna 5 jaar geleden dat ik aan deze plaat ben begonnen. Het waren voor mij harde tijden, als echte liefhebber met Brett als idool kwam de klap hard aan toen ik via hun website las dat ze na a new morning wilden gaan stoppen. Ik dacht, heb ik dat weer, heb ik de muziek van mijn leven gevonden en dan stoppen ze er mee. De fans hebben toen massaal een petitie getekend om ze daarvan te weerhouden. Volgens mij kwam er daarna alleen nog een afscheidssingle "Attitude".

Ik ben alle singles van a new morning gaan kopen en ik was zeer te spreken over de b-sides die daar op staan, die zijn nog beter dan het hele hoofd album. De b-kantjes one love, simon, superstar, cheap, abc song en nog heel wat meer, vind ik heel erg goed. Daar hadden ze bijna sci fi lullabies II van kunnen maken. Hierdoor had ik nog hoop op een goed vervolg. Deze b-sides zijn trouwens zeker een aanrader als je ze nog niet gehoord hebt.

Dit album van the tears is nog geen halve a new morning, ik zag het altijd als een soort solocarrière poging van brett met een nieuw experiment. Er zijn voor mij slechts enkele hoogtepunten als the refugees, lovers en autograph, waarvan ik autograph een zeer waardig nummer vind. Aan de rest van de nummers kan ik maar niet wennen.

Ik kom niet aan een beoordeling. misschien 2,5 voor een suede plaat, 3 voor the tears.

redelijk maar niet zo interessant autograph , two creatures en apollo 13 en dan hebben we het beste gehad !

Als The Tears hernieuwen zanger Brett Anderson en gitarist Bernard Butler hun samenwerking. In hun periode bij Suede ontstond al een onnavolgbare en onweerstaanbare combinatie en dat zetten de heren door op "Here Come the Tears". Suede zonder Bernard Butler heb ik nooit zo interessant gevonden en het lijkt wel of beide heren tot elkaar veroordeeld zijn. De stem van Anderson is er eentje waarvan je houdt of niet, net zoals bij Liam Gallagher van Oasis. Maar in combinatie met het sferische, dromerige, melancholische en melodieuze gitaarspel van Butler past het als gegoten. "Here Come the Tears" staat bol met mooie meeslepende liedjes. Butlers gitaarspel is om van te smullen. Maar ook de stem van Anderson bevalt me hier beter dan op de platen van Suede. Op "Here Come the Tears" bewijzen Anderson en Butler dat ze twee handen op een buik zijn. Prachtplaat!

Weer eens uit de kast gehaald, en toch beter dan mijn herinneringen. Misschien in de volledige lijn van Suede - Brett Anderson solo - terug Suede valt dit album nu wat beter te plaatsen, en dan is het inderdaad toch een soort 'verloren' Suede album.

Vooral het eerste deel is heel sterk, tot en met Lovers. Dan zakt het even wat in, wat teveel vulsel/inwisselbaar tot inderdaad het prachtig mooie Apollo 13 passeert.

Niks baanbrekends, maar mag toch niet ontbreken als stukje van de hele Suede-puzzel

Zo is het maar net! Voor een puzzel heb je alle stukjes nodig, niet alleen diegenen waar de prinses op staat.

En mijn mening? Alles valt samen met Imperfection. Dat is wat het is.