The Flashbulb - Kirlian Selections (2005)

Echt een heel mooie CD. Hoewel hij aan de lange kant is met 70 minuten stoort dat niet echt. Het enige nummer waar ik niet zo'n fan van ben is de remix van California Dreaming, de rest is allemaal zeer goed te genieten.

De eerste keer dat het echt klikte met dit album was toen ik door het Groninger landschap fietste. Ik weet niet wat het was, maar iets van de rust om me heen, de muziek en de fluitende wind maakte dat echt een perfecte luisterervaring.

5.0*

In het "Ga dat album eens reviewen"-topic werd dit album mij getipt door Teunnis.
Na de commentaren hier te hebben gelezen wist ik wel een beetje wat ik kon verwachten.
Vergelijkingen met Aphex Twin en Autechre bevallen mij wel, als dan ook nog eens het befaamde album van Venetian Snares erbij wordt gehaald kan mijn geluk niet op.
Toch 3 van mijn favoriete artiesten in het IDM/ambient/electronic gebeuren.
Laat ik voordat ik begin met de muziek toch nog even zeggen dat ik niet echt thuis ben in de benamingen van de muziek, genre ed. Ook is dit mijn eerste review bij een electronic album als dit soort en een nummer voor nummer structuur heeft hier weinig zin lijkt mij.

Met de opener kom je als het ware in het album, het begint rustig en klassiek omdan het geluid te vullen met allerlei verrassende en vreemde geluiden. In de ongestructureerde vorm als op dit album kan mij dat prima bevallen. Op het eerste gehoor is het allemaal erg knap en erg druk, maar ik heb dan ook begrepen dat dat gewoon ook de beschrijving van het breakcore genre is. (verbeter me zo fout.) Er wordt een geluidscollage opgebouwt met vol geniale en gekke geluiden. Verrassend en subliem. Toch worden er momenten van rust gepakt om zo even kalmte te brengen. Moet natuurlijk ook wel. Dit album is niet gemaakt om een verhaal te vertellen, nee gewoon om mensen daarover te laten discussieren. "Is er wel een verhaal?"
Geen ruimte voor gevoel, gewoon agressief knallen en alle ruimte gebruiken om zijn kunsten te vertonen. Hier slaagt hij prima in.

Een nummer als Passage D is een levend voorbeeld dat klassiek en modern perfect samengaan. Een klassiek pianostuk vermengt met moderne en technisch moeilijke techno geluiden + een knappe, onregelmatige beat. Als je zo muziek kunt maken verdien je gelijk al een schouderklop van mij. Hij gebruikt de combinatie perfect in zijn voordeel, maar hij laat ook ruimte voor nummers die gebouwt zijn in het moderne, en nummers die gebouwt zijn om het klassieke aspect van muziek.

Lawn Wake IX is toch ook weer een knappe impressie van hardere rock muziek vermengt met een overdosis aan electronische geluiden wat een escapade achter laat om van te smullen.
Het leuke is, ik ben zelf DJ en als je dan meesters als deze(n) aan het werk hoort begin je toch te twijfelen aan jezelf. Toch is het een factor die je beter je best laat doen.
The Flashbulb is nadit album al een voorbeeld voor mij.
Het mag allemaal wat druk en chaotisch overkomen en alsof hij echt elk gaatje rust wil benutten, hij speelt toch knap in op gevoel. En dan heb ik het over het gevoel van zijn collega's.
Hij deelt hier toch even een klap uit en laat eens even zien hoe vaardig hij is zonder dat de muziek verzwakt. En ik luister dit album nu voor de 2de keer en het blijft me verrassen.
Het voordeel is met volledig gevulde nummers is dat je bij elke luisterbeurt weer nieuwe dingen hoort die je eerder nog niet had gehoort.

Dit album heeft voornamelijk korte nummers, korte nummers die ieder hun eigen functie hebben. Een knappe functie die genialiteit weergeven. Lekkere beats en vreemde, maar o zo lekkere escapades die hij uit zijn magische muziekhoed weet te toveren.
We horen zeker een geweldig muzikant op dit album.
Ik had wel graag gezien dat hij de rust momenten iets meer uitspant.
Meer gebruik maken van de rust, niet gelijk weer kunsten vertonen, maar gewoon een sfeer opbouwen. Een ambiance vormen als het ware. Dat is iets wat iemand als Aphex Twin al wel beheerst maar The Flashbulb nog niet. Echter, wat zou het geniaal zijn als hij een sfeeristisch album maakt met zijn kunsten die hij hier toont.

Dit album heeft agressie, heel soms kalmte en bovendien een sterke combinatie van verschillende muziekgenre's en voornamelijk de klassieke en moderne combo werkt goed.
Het mooiste zou zijn als The Flashbulb op een volgend album een perfect uitgebalanceerd album maakt met een mooie sfeer. Rust en agressie ineen. Een moment voor kalmte en delen van passie en hardheid, want hij laat horen dat hij die delen al zeker heeft.

Een erg sterk album en ik geeft het een 4.
Het heeft een aantal punten wat verbetert kan worden, maar ik hoor toch enorm goede muziek.
Hij is in ieder geval enorm bedreven in zijn werk!
Ik heb niet meer te zeggen over dit album.
Ik zie het als een totaalplaatje en het is niet nodig om het nummer voor nummer te beschrijven.
Ervaar de vakmanschap zelf zou ik zeggen

Geweldige plaat dit!! Raar dat ik hier in het verleden kennelijk nooit aan toe ben gekomen, het staat me bij dat ik hem een paar jaar geleden een keer had binnengehaald maar dat ik hem simpelweg op een verkeerde plaats heb bewaard en ben verloren. Maar die halve keer dat ik hem toen had beluisterd heeft me geen schim van een idee gegeven van hoe sterk deze plaat is! Uitermate sterk! Eigenlijk vanaf het begin wordt je lustig binnengeslingerd in een kleurrijke wereld van breakbeat, klassiek, mellow, en nog veel meer dat de electronic wereld te bieden heeft. Doet me ook meteen denken aan het magistrale Rossz Csillag van Venetian Snares, maar dan een iets lichtere versie. Hoewel hier ook absoluut beukers op staan, maar de algehele sfeer is redelijk euforisch en sprankelend. Vrijwel onmogelijk ook om hier favorieten op aan te wijzen, zoveel tracks zijn zo strak dat ze nauwelijks voor elkaar onder doen en ook een onmisbare schakel zijn naar de volgende. Eéntje die er wel meteen uitsprong was het fenomenale Kirlian Choices, een van de steviger tracks ook met een beat en patroon waar je gelijk wild van wordt als je het hoort. Maar eigenlijk staat de plaat vol met pareltjes die wat mij betreft ook geregeld wat langer hadden kunnen zijn. Meteen ook het enige nadeel aan de plaat, de tracks duren vaak te kort en willen zich daarom niet altijd echt in je hoofd schroeven. Maar dat het surplus aan talent bij deze jongen aanwezig is, is volkomen duidelijk. Mijn eerste kennismaking Reunion was nog een beetje een natte scheet, maar hier is het bingo! Misschien toch maar weer eens wat checken van deze meneer.

Zitten best mooie stukjes in, maar is als geheel me wat te kitscherig. Dat heb ik wel vaker met die albums die tegen neoklassiek aan (willen) schuren.