0
geplaatst: 8 september 2011, 20:47 uur
Verrassend sterk en heavy album, dat qua sound enigzins terugkeert naar de begindagen van de band. De overdaad aan logge en saaie ballads blijft ons in ieder geval bespaard. Althans, tot de akoestische afsluiter dan, Something To Remind You. Verder uitsluitend sterke songs, met vooral in de tweede helft van de plaat een reeks ijzersterke krakers. Tracks 6 t/m 9 behoren tot het beste werk van de band.
0
geplaatst: 14 september 2011, 17:20 uur
De eerste 2 a 3 tracks komen binnen zetten in ware Dysfunction modus. Hakt er lekker in. Daarna gaan we meer verder op een meer Break the Cycle/Chapter V manier.
Wannabe is een beetje vreemd, maar ik begrijp het wel. Staind is een slimme band en weet als geen ander hoe veel ze zijn gevallen voor commercie. Een steek onderwater naar diezelfde commercie toe is een beetje ironisch dus. Een nummer dat we niet echt serieus moeten nemen? Een bijdrage van Snoop lijkt me hier wel passen, ook iemmand die zich verre van serieus neemt en commercie omarmd, maar soms ook afstoot.
een opmerking van CWTAB als: "maar dan is het toch weer de oude ballad formula.."
vind ik een beetje vreemd, aangezien het album eigenlijk maar 2 echte ballads kent.
De lyrics komen me wel steeds vaker wat geforceerd over. Geforceerd bij Staind klinkt wat raar in de oren, maar steeds vaker op deze plaat vraag ik me af "Meent ie t wel?"
Waar ik daar geen seconde aan twijfel is het nummer Paper Wings (en in zekere zin ook Take A Breath). Alles wordt eruit gegooid, niet omdat het kan, maar omdat het moet. Beste nummer van de plaat.
Zo hoor ik een plaat die een beetje verrast. Verrast omdat ik nooit had verwacht dat ze na The Illusion of Progress (nog steeds een titel met veel zelfspot als je kijkt naar het gebodene op die plaat) nog zoveel veerkracht zouden tonen. Ik hoor Dysfunction invloeden en wat BTC en Chapter V. Invloeden van 14 shades en The Illusion blijven zo goed als achterwege. Toch blijft dit het kleine broertje van de betere platen.
Wannabe is een beetje vreemd, maar ik begrijp het wel. Staind is een slimme band en weet als geen ander hoe veel ze zijn gevallen voor commercie. Een steek onderwater naar diezelfde commercie toe is een beetje ironisch dus. Een nummer dat we niet echt serieus moeten nemen? Een bijdrage van Snoop lijkt me hier wel passen, ook iemmand die zich verre van serieus neemt en commercie omarmd, maar soms ook afstoot.
een opmerking van CWTAB als: "maar dan is het toch weer de oude ballad formula.."
vind ik een beetje vreemd, aangezien het album eigenlijk maar 2 echte ballads kent.
De lyrics komen me wel steeds vaker wat geforceerd over. Geforceerd bij Staind klinkt wat raar in de oren, maar steeds vaker op deze plaat vraag ik me af "Meent ie t wel?"
Waar ik daar geen seconde aan twijfel is het nummer Paper Wings (en in zekere zin ook Take A Breath). Alles wordt eruit gegooid, niet omdat het kan, maar omdat het moet. Beste nummer van de plaat.
Zo hoor ik een plaat die een beetje verrast. Verrast omdat ik nooit had verwacht dat ze na The Illusion of Progress (nog steeds een titel met veel zelfspot als je kijkt naar het gebodene op die plaat) nog zoveel veerkracht zouden tonen. Ik hoor Dysfunction invloeden en wat BTC en Chapter V. Invloeden van 14 shades en The Illusion blijven zo goed als achterwege. Toch blijft dit het kleine broertje van de betere platen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.