Meshuggah - Catch Thirtythree (2005)
mijn stem
140 stemmen
Zweden
Metal
Label: Nuclear Blast
-
Autonomy Lost (1:41)
-
Imprint of the Un-Saved (1:36)
-
Disenchantment (1:44)
-
The Paradoxical Spiral (3:12)
-
Re-Inanimate (1:04)
-
Entrapment (2:29)
-
Mind's Mirrors (4:30)
-
In Death - Is Life (2:02)
-
In Death - Is Death (13:23)
-
Shed (3:34)
-
Personae Non Gratae (1:47)
-
Dehumanization (2:56)
-
Sum (7:18)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 13 april 2005, 10:56 uur
Opnieuw een soort tussenrelease van Meshuggah, net als de EP "I". Deze CD wordt eigenlijk uitgebracht (verkrijgbaar vanaf 16 mei) om onder hun contract met Nuclear Blast uit te komen. Opvallend, de CD bestaat in feite maar uit 1 nummer opgedeeld in 13 tracks.
Gevaar van een dergelijke opzet is een wat eentonig wordend album. Ook deze release heeft daar tot op zekere hoogte last van, maar het zit allemaal wel weer snaarstrak in elkaar.
Muzikaal gezien lijkt dit album wel wat op Nothing (qua sfeer), terwijl "I" meer teruggreep op Destroy Erase Improve. Wat dat betreft is Catch 33 inderdaad het tegenovergestelde van wat "I" was, zoals de band zelf beweert.
Het klinkt allemaal een stuk "psychedelischer" dan de vorige EP. Luisteren naar Meshuggah begint steeds meer op een soort trip te lijken, iets wat ik namelijk ook al had bij Nothing. Mensen die niet van herhaling houden zullen er waarschijnlijk niets aan vinden, ik vind het geweldig.
5 sterren inmiddels.
Gevaar van een dergelijke opzet is een wat eentonig wordend album. Ook deze release heeft daar tot op zekere hoogte last van, maar het zit allemaal wel weer snaarstrak in elkaar.
Muzikaal gezien lijkt dit album wel wat op Nothing (qua sfeer), terwijl "I" meer teruggreep op Destroy Erase Improve. Wat dat betreft is Catch 33 inderdaad het tegenovergestelde van wat "I" was, zoals de band zelf beweert.
Het klinkt allemaal een stuk "psychedelischer" dan de vorige EP. Luisteren naar Meshuggah begint steeds meer op een soort trip te lijken, iets wat ik namelijk ook al had bij Nothing. Mensen die niet van herhaling houden zullen er waarschijnlijk niets aan vinden, ik vind het geweldig.
5 sterren inmiddels.
0
geplaatst: 28 februari 2014, 15:06 uur
Catch Thirtythree was het eerste album van Meshuggah dat ik luisterde, en het is ook het enige album van deze band dat me volledig overtuigt.
Wellicht is album niet eens een goede omschrijving van wat Catch Thirtythree is: het is eerder een nummer, dat weliswaar is opgeknipt maar dat zich volgens mij uitermate lastig in een andere volgorde laat afspelen. Catch Thirtythree is namelijk uitermate goed gecomponeerd: eerst wordt spanning opgebouwd, dan explodeert de plaat om in In Death-Is Death na te gloeien. In Shed begint het weer te broeien, waarna het album in Sum nog een keer, voor de laatste keer, uit elkaar knalt om slechts wat schokgolven achter te laten. Sommige riffs lopen door meerdere stukken heen of komen later weer terug, er zijn rustpunten op het juiste moment....zelfs de zang klinkt hier net zo krankzinnig als de muziek. Alle elementen die Meshuggah zo goed maken, vallen hier op de juiste plaats.
Tijdens het luisteren viel, behalve de geweldsuitbarsting in Sum en de riff die zich door de eerste drie nummers slingert, de intro van The Paradoxical Spiral me op: daar wordt een riff zo lang herhaald dat ik me er bijna ongemakkelijk bij voelde. Een opvallende manier om de luisteraar even uit te dagen.
Nadeel van dit album is dat eigenlijk alle andere album van Meshuggah me tegen zijn gevallen. Ik ga nu voor vier sterren, wellicht dat daar ooit nog een halfje bij komt.
4.0*
Wellicht is album niet eens een goede omschrijving van wat Catch Thirtythree is: het is eerder een nummer, dat weliswaar is opgeknipt maar dat zich volgens mij uitermate lastig in een andere volgorde laat afspelen. Catch Thirtythree is namelijk uitermate goed gecomponeerd: eerst wordt spanning opgebouwd, dan explodeert de plaat om in In Death-Is Death na te gloeien. In Shed begint het weer te broeien, waarna het album in Sum nog een keer, voor de laatste keer, uit elkaar knalt om slechts wat schokgolven achter te laten. Sommige riffs lopen door meerdere stukken heen of komen later weer terug, er zijn rustpunten op het juiste moment....zelfs de zang klinkt hier net zo krankzinnig als de muziek. Alle elementen die Meshuggah zo goed maken, vallen hier op de juiste plaats.
Tijdens het luisteren viel, behalve de geweldsuitbarsting in Sum en de riff die zich door de eerste drie nummers slingert, de intro van The Paradoxical Spiral me op: daar wordt een riff zo lang herhaald dat ik me er bijna ongemakkelijk bij voelde. Een opvallende manier om de luisteraar even uit te dagen.
Nadeel van dit album is dat eigenlijk alle andere album van Meshuggah me tegen zijn gevallen. Ik ga nu voor vier sterren, wellicht dat daar ooit nog een halfje bij komt.
4.0*
* denotes required fields.