Meshuggah - Catch Thirtythree (2005)

Dat is nogal wat

Het is net als je jaarlijkse bonus: Nooit genoeg.

Na 2 keer luisteren ben ik er in ieder geval achter dat dit album luid beter werkt dan op burentevriendhoudvolume. En los daarvan heb ik nu nog niet het idee dat ik ook maar iets zinnigs kan zeggen over mijn waardering voor dit album. Ik heb het idee dat er heel veel te ontdekken valt op deze plaat, dus de komende tijd ga ik op ontdekkingsreis. Als ik daarvan terugkom, zal ik een oordeel vellen.

ligt het nu aan mij of zijn sommige tracks hierop gewoon kopieën van het vorige

Nee, het is eigenlijk 1 nummer, maar het is in 13 stukken verdeeld en dan komen er wel eens dingen terug.

ach zo
maar waarom knippen ze het dan in stukken, nogal nutteloos volgens mij

Als je je favoriete stukken hebt in het nummer kun je er gelijk naar toe zappen, dat wilde de band zelf graag hebben, las ik in een interview in de Rock Tribune.

Wat een vreemde redenering.. Wat mij betreft hadden ze er ook gewoon één track van gemaakt.

Mocht niet van de platenmaatschappij volgens mij.

Ik vind de onderverdeling wel handig. Als je bv. tijdens een korte rit een vet potje ontlading wilt horen is daar de opbouw van Shed t/m Sum. Ga je voor heerlijke beukriffs, daar zijn daar de blokjes In Death en Autonomy Lost etc. die je soms lekker uit laat lopen met het doomgeluid van Paradoxal t/m Mind's Mirrors.

Meshuggah kopieërt niets.
Kwestie van beter luisteren.

Na eerder op de dag I beluisterd te hebben, moest catch thirthythree er maar gelijk achteraan. Meshuggah en mij, het komt goed . Er staat een hele trackslist maar feitelijk voelt dit aan als een lang nummmer. Heerlijk technisch gebeuk, met veel verstand voor rythmiek en gevoel gemaakt.

Dit is echt een indrukwekkend album! Daarnet in de auto voor het eerst naar geluisterd in ideale omstandigheden: geen kat op de baan en alleen in de auto. Ik was gigantisch onder de indruk. Beetje vroeg om al te stemmen maar dit wordt minimum 4*.
Toen ik even naar m'n radio keek was ik was verschoten dat het al track 5 was, terwijl ik dacht dat het nog het 1ste was.

Probeer eens die riff te volgen door de eerste 3 'nummers'.
Maakt meteen je dag goed!

Jammer van die saaie maar vooral lange rustige stukken, zoals nummer dertien, het haalt echt alle emotie eruit.
Voor de rest een heerlijk album, met als hoogtepunt de eerste tien minuten met die beukende riff.

Ik vind juist dat die rustige stukken de dynamiek (en daarmee de emotie en de spanning) juist verhogen.
Die klap in je bek aan het begin van Shed zit daar niet zomaar.

Ik ben het wel eens met Trebbemit. Zonder Mind's Mirrors en de eindes van In Death is Death en Sum was het geheel wat mij betreft veel beter geweest.

Catch 33 is een vermorzelend album zoals je ze niet vaak tegenkomt. Ik heb er een flinke tijd over gedaan om dit album op zijn waarde te schatten maar nu begin ik toch de genialiteit van dit album in te zien.

Bij de eerste keren hoorde ik vooral repetitie en bleef het maar saai. Zoals kaztor al zei: Je moet de riffs echt volgen. Iedere keer hoor je er kleine minimale verschillen in en daardoor moet ik denken aan Music For 18 Musicians van Steve Reich. Je zou denken dat er een grote afstand tussen Meshuggah en Reich zit maar dat valt best wel mee. Ook komen bepaalde thema´s meerdere keren terug, zo komt het loopje van Autonomy Lost in meerdere nummers op de achtergrond terug.

De rustige stukken zijn echt heel erg creepy en daardoor komt die schreeuw van Shed als een mokerslag aan. Deze moet je wel hard draaien maar dat is eigenlijk bij al het werk van Meshuggah. I was al meesterlijk maar deze vind ik zelfs nog beter. Welkom in mijn top 10, Meshuggah!

Toevallig heb ik deze net vanmiddag van mijn broertje op CD gekregen en vervolgens nog eens aandachtig beluisterd, waardoor Catch 33 vanaf vandaag ook eindelijk bij mij de top 10 in gaat. Afschuwelijk goed album, om een lang verhaal kort te maken.

Wat is dit vet Luisterbeurt 1 net achter de rug. Conclusie (nu al): dit lijkt één van mijn favoriete metalalbums te gaan worden. Weggeblazen dus. Zo'n 10 km bij mijn sokken vandaan. Ik vind dat hoekige, dat beukende, echt geweldig. Van begin tot eind briljant, een heerlijke trip. Wie weet waar het schip strandt tussen mij en dit album.

Sterke plaat, of moet ik zeggen song?
Want wat is dit een fantastisch geheel, erg leuk idee om één track in verschillende delen te splitsen. Er wordt fantastisch gebeukt en die screams zijn fantastisch.

Halfje erbij naar 4,5*. Als je alleen in de auto zit, diep in de nacht, geen kat op de baan en Catch Thirtythree vollenbak: echt heeeeeeeerlijk!

Die repetitieve riffs kunnen ook gewoon niet vervelen hè? Wat een beest blijft dit Moddervet, zeker nu ik hem op cd heb.

Een zelfs voor Meshuggah principes experimenteel album, zoals 'I' dat ook was.

Het is inderdaad 1 nummer, waarin bepaalde delen wel eens terug komen. Dat geeft een bepaald gevoel van samenhang, en dat mag ik wel.
Toch bent ik stiekem ook benieuwd hoe het album klinkt als ze het opnieuw op zouden nemen, en dan zónder drumcomputer. Indertijd werd beweerd dat ze geen tijd/geld hadden om de drumpartijen in te spelen, mede vanwege de complexiteit.

Ik smul hier wel echt van hoor

Ik zie dat mensen dit album in hun auto geluisterd hebben. Dat zou ik toch niet willen proberen. Je kunt er zeker van zijn dat ik thuiskom met twee snelheidsovertredingen en een oud vrouwtje op mijn motorkap...

Damn, wat is dit vet zeg! Die uitbarsting bij Shed.

Catch Thirtythree was het eerste album van Meshuggah dat ik luisterde, en het is ook het enige album van deze band dat me volledig overtuigt.

Wellicht is album niet eens een goede omschrijving van wat Catch Thirtythree is: het is eerder een nummer, dat weliswaar is opgeknipt maar dat zich volgens mij uitermate lastig in een andere volgorde laat afspelen. Catch Thirtythree is namelijk uitermate goed gecomponeerd: eerst wordt spanning opgebouwd, dan explodeert de plaat om in In Death-Is Death na te gloeien. In Shed begint het weer te broeien, waarna het album in Sum nog een keer, voor de laatste keer, uit elkaar knalt om slechts wat schokgolven achter te laten. Sommige riffs lopen door meerdere stukken heen of komen later weer terug, er zijn rustpunten op het juiste moment....zelfs de zang klinkt hier net zo krankzinnig als de muziek. Alle elementen die Meshuggah zo goed maken, vallen hier op de juiste plaats.

Tijdens het luisteren viel, behalve de geweldsuitbarsting in Sum en de riff die zich door de eerste drie nummers slingert, de intro van The Paradoxical Spiral me op: daar wordt een riff zo lang herhaald dat ik me er bijna ongemakkelijk bij voelde. Een opvallende manier om de luisteraar even uit te dagen.

Nadeel van dit album is dat eigenlijk alle andere album van Meshuggah me tegen zijn gevallen. Ik ga nu voor vier sterren, wellicht dat daar ooit nog een halfje bij komt.

4.0*

Heeft iemand een idee waar je deze kunt kopen?

CD of vinyl? Op CD is hij bij de bekende platenzaken sowieso te bestellen voor ongeveer een tientje, op vinyl is hij niet verkrijgbaar.

Hierzo. 10,99€ verzendingskosten inbegrepen. Duurt wel 7-10 dagen voor ze 'm verzenden (moet in stock komen) en dan kan het nog twee weken duren eer je 'm hebt (verzending meestal vanuit Hong Kong), maar ik heb al m'n bestellingen altijd netjes ontvangen.