Bee Gees - One (1989)
mijn stem
39 stemmen
Australië
Pop
Label: Warner Bros.
-
Ordinary Lives (4:08)
-
One (4:57)
-
Bodyguard (5:25)
-
It's My Neighborhood (4:22)
-
Tears (5:21)
-
Tokyo Nights (4:01)
-
Flesh and Blood (4:29)
-
Wish You Were Here (4:49)
-
House of Shame (4:55)
-
Will You Ever Let Me (6:01)
-
Wing and a Prayer (3:54)
0
geplaatst: 26 augustus 2006, 05:49 uur
De opvolger van E.S.P. Met de single Ordinary Lives probeerden ze het succes van You Win Again te evenaren, wat maar deels gelukt is. Verder blijft dit een prachtig album met als uitschieters titeltrack One en Tokyo Nights.
P.S. Ik zie dat alle albums zijn opgeslagen onder de naam THE Bee Gees, maar volgens mij hoort THE er niet voor (zie o.a. deze hoes).
P.S. Ik zie dat alle albums zijn opgeslagen onder de naam THE Bee Gees, maar volgens mij hoort THE er niet voor (zie o.a. deze hoes).
0
geplaatst: 4 augustus 2017, 16:07 uur
Nieuw op deze internetsite.... Als het augustus is, dan grijp ik op een of andere manier weer naar deze plaat van Bee Gees.
Inderdaad steriel en vlak, maar laat ik nu net óók houden van die afgevlakte 80's platen met synths en geprogrammeerde drums... Deze plaat kan me erg bekoren, al is dat natuurlijk smaak. Al begrijp ik alle reacties hierboven erg goed. De 80's... het blijven voor veel mensen jaren waarin er nauwelijks diepgang te bekennen was.
Ordinary lives is een aardige opener, en track 2 One lijkt wel Jive Talkin' 2.0. Deze keer geen disco productie met kekke gitaarriffjes, maar gewoon, inmiddels aanbeland in 1989, gegoten in een 80's productie. Je kunt het er echter in het couplet zo overheen zingen, probeer maar. De koortjes staan ook dit keer weer als een huis en daar scoren de heren natuurlijk altijd een dikke voldoende mee. Lekker met een galm erop.
Neighbourhood heeft aan de start een gitaarriff die ook altijd weer van pas komt. Ik denk dat ze hebben geluisterd naar Beat It van Michael Jackson.... al heeft men het tempo ervan hier een aantal tandjes teruggeschroefd.
Bodyguard vind ik prachtig, evenals Tokyo Nights en Tears (It Must Have Been Love gehalte van Roxette is hoog). House Of Shame vind ik qua productie, arrangement en refrein een blauwdruk voor het grote aantal boybands dat zich in de 90's weer zou aandienen.
Het zou zo op het eerste album van de Backstreet Boys hebben kunnen staan. Het refrein hoor ik ze zo zingen...
3,5 ster. Beter dan de Bee Gees in de sixties en de disco falsetto van Barry Gibb zou het natuurlijk nooit meer worden, maar het album hapt makkelijk weg en is goed voor een avondje mierzoet boyband achtig meezingen.
En dat zeg ik als liefhebber van Hendrix, Albert King, U2, The Cult, Sly & Family Stone en The Doors haha!
Inderdaad steriel en vlak, maar laat ik nu net óók houden van die afgevlakte 80's platen met synths en geprogrammeerde drums... Deze plaat kan me erg bekoren, al is dat natuurlijk smaak. Al begrijp ik alle reacties hierboven erg goed. De 80's... het blijven voor veel mensen jaren waarin er nauwelijks diepgang te bekennen was.
Ordinary lives is een aardige opener, en track 2 One lijkt wel Jive Talkin' 2.0. Deze keer geen disco productie met kekke gitaarriffjes, maar gewoon, inmiddels aanbeland in 1989, gegoten in een 80's productie. Je kunt het er echter in het couplet zo overheen zingen, probeer maar. De koortjes staan ook dit keer weer als een huis en daar scoren de heren natuurlijk altijd een dikke voldoende mee. Lekker met een galm erop.
Neighbourhood heeft aan de start een gitaarriff die ook altijd weer van pas komt. Ik denk dat ze hebben geluisterd naar Beat It van Michael Jackson.... al heeft men het tempo ervan hier een aantal tandjes teruggeschroefd.
Bodyguard vind ik prachtig, evenals Tokyo Nights en Tears (It Must Have Been Love gehalte van Roxette is hoog). House Of Shame vind ik qua productie, arrangement en refrein een blauwdruk voor het grote aantal boybands dat zich in de 90's weer zou aandienen.
Het zou zo op het eerste album van de Backstreet Boys hebben kunnen staan. Het refrein hoor ik ze zo zingen...
3,5 ster. Beter dan de Bee Gees in de sixties en de disco falsetto van Barry Gibb zou het natuurlijk nooit meer worden, maar het album hapt makkelijk weg en is goed voor een avondje mierzoet boyband achtig meezingen.
En dat zeg ik als liefhebber van Hendrix, Albert King, U2, The Cult, Sly & Family Stone en The Doors haha!
* denotes required fields.
* denotes required fields.