John Lennon - Walls and Bridges (1974)

Qua verkoopaantallen misschien geen topper, maar toch een album met goede nummers. Het proberen waard.

Vind dit misschien wel de beste van Lennon samen met Imagine dan. Stem en muziek past gewoon perfect bij elkaar. Voor mij is Lennon nog steeds de beste musicus aller tijden. Een absolute must-have voor de muziekliefhebber,dikke 5 sterren.

Nou ja, dikke 5 sterren....vind ik ook weer te ver gaan. Maar hij heeft inderdaad een unieke stem.

beste lennon album (dat was het)

Wat is je stem dan?

Whatever Get You Thru The Night een leuk nummer.

Een leuk nummer? Een geweldig nummer bedoel je met schitterende blazers en een heerlijke piano, geweldig! Dit hele album is trouwens top.

Ik vind dit het allermooiste Lennon album.

Steel and Glass heeft nogal wat weg van How do you sleep

Vind deze plaat uit 1974 de beste Lennonplaat die hij solo gemaakt heeft;
John Lennon/Plastic Ono Band en Imagine ten spijt, wat voor mij zéér sterke 2de en 3de plaats halen, daar niet van.
Maar de sfeer op dit album, het geweldige OLD DIRT ROAD, het mystieke # 9 Dream (past zeer goed om te draaien na I am the Walrus), het energieke Whatever Gets You through the Night.
De flinke rocker What You Got en het mooi neerslachtige Nobody Loves You When You're Down and Out, wàt staan op dit album schitterende songs.
Lennon was hier in optima forma, echt ! 4.5 ster **** 1/2

Ik vind de nummers op dit album erg sterk, maar ben niet zo'n fan van de sound. Komt op mij een beetje teveel over als gelikte 70's rock, waar ik sowieso niet zo'n fan van ben wat ik al helemaal niet bij Lennon vind passen. Er staan een paar alternatieve (demo-)versies van deze nummers op de verzamelplaat Wonsaponatime en dan geef ik toch echt de voorkeur aan die versies. Naar mijn idee komen de songs daar pas echt tot hun recht.

Hoe zit dat nou , beste Belg , bij jouw bespreking van Imagine , staat Walls op 3. Niets veranderlijker dan een Belg, raak je in de war of heb je ze nog maar net ontdekt ?

Walls and Bridges was de eerste Lennon solo plaat zonder inspraak van Yoko, ze waren toen een lange tijd uit elkaar. Deze periode staat bekent als "th e lost weekend". Hij zoop, snoof en werd in die periode allerlei clubs uitgesmeten, hij gedroeg zich weer als Lennon in zijn Hamburg periode met The Beatles. Zal dit de reden zijn dat deze plaat zo verschrikkelijk goed is, doorleeft, rauw en eerlijk! Weg is dat geforceerde en verstikkende JohnandYoko gedoel. De plaat behoort tot zijn beste solo werk, in ieder geval zijn laatste meesterwerk. No9 dream, steel and glass ,Old dirt road, Going down on love en nobody loves you vind ik boven al deze kwaliteit uitsteken, Whatever gets you tru the night een fantastisch single. Deze plaat is wel degelijk prima verkocht, nummer 1 in Amerika. Spoedig na deze plaat kwam Yoko in zijn leven waarna hij voor 6 jaar zich terug zal trekken uit de muziekwereld om langzaam wereldvreemd te geraken in de Dakota building in New york City. Zonde!! 5 sterren, zonder twijfel!!

'Whatever Get You Thru the Night' is een gezellig dansnummer samen met onze grote vriend Elton John. Het b-kantje 'Beef jerky' sla ik liever over.
'#9 dream' is een van John Lennon's mooiste kippenvelnummers en is later ook nog eens door R.E.M. overgedaan. Op Youtube zijn ergere versies van dit nummer te vinden.

Vandaag orgineel gekocht en de remastered cd heeft een totaal andere cover als hier boven .
Hoogtepunten : Going Down On Love - Old Dirt Road - Nobody Loves You.
4,5 ster.

Ik denk dat ik dit album binnenkort 5 sterren ga geven , het gaat me steeds beter bevallen .
De 3 hierboven genoemde nummers zijn briljant .

hahaaaaa! natuurlijk, Rudiger! Wees welkom met je 5 sterretjes!

peace!

Om hier je favoriete tracks uit te kiezen, da's onbegonnen werk.

Voor mij zijn de favo's: whatever Gets You Tru the Night, Old Dirt Road, Bless You, Scared, nr. 9 Dream en Nobody Loves You.

Dit is de helft van het album en de nummers daarna zijn ook om de vingers van af te likken. Een 5 zit hiet dus zeker op z'n plaats!

Lennon's beste solo plaat. Heerlijke sound en alleen maar meesterwerkjes. Een keer in de studio werken zonder Yoko deed waarschijnlijk goed, een gezond klinkende John zonder dat gejammer efomheen, samen met Rock 'n Roll mijn favorite Lennon album.

Een plaat die je kracht geeft iedere keer weer opnieuw.

Sterk album van Lennon, maar de beste vind ik nog steeds "John Lennon/ Plastic Ono Band" gevolgd door "Imagine".
Dit neemt niet weg dat ook hier behoorlijke tot schitterende songs staan met "Scared", "#9 Dream" en "Nobody Loves You" als hoogtepunten. Hier gelukkig geen Yoko (het album werd in New York opgenomen) maar wel gastmuzikant Elton John in de hit "Whatever Get You Thru the Night".

Yep, Luc, voor mij ook derde sterkste album, het beste blijf ik John Lennon/Plastic Ono Band vinden, dat album is gewoon buiten categorie en dit album hier kampt zo wat voor zilver, met Imagine.
Aan Mind Games heb ik nooit veel gevonden, erg mager beestje.... enfin redelijk mediocre voor iemand als Lennon.

nummers die saai zijn en totaal geen bezieling. zucht typisch lennon. als jullie me willen porren voor een uitgebreidere review: ik zit bij de frank zappa cd's

grapjas, dit heeft geen bezieling en jij zit bij de Zappa cd`s.
Zappa is met Lennon vergeleken compleet zielloos.
Lennon zingt met veel passie en ziel over zaken. Zappa speelt zo goed als emotieloos retestrakke muziek. Maar goed, gelukkig kon Zappa de muziek van Lennon wel waarderen.

Zappa moet het vooral hebben van inventiviteit, technische perfectie en sarcasme. John Lennon moet het niet zozeer hebben van techniek, maar naast inventiviteit vooral van passie. En ik waardeer beiden ten zeerste hoewel ze totaal niet met elkaar te vergelijken zijn.

Weer zo'n recentie van MisterFool waaruit blijkt dat hij deze plaat niet kent. Nergens gaat hij op de inhoud of de nummers in, slechts gebruikt hij MuMe als podium om zijn afkeer van Lennon kenbaar te maken, Dat mag iedereen hebben maar volgens mij is MuMe daar niet voor bedoelt! Misterfool houd van Zappa, and so do I!! Moet hij toch eens de Lennon/Ono plaat Sometimes in new york city beluisteren waarop Zappa prominent aanwezig is.

ik heb wel degelijk de albums beluistert devel. vind het enkel niks aan.

Zeg er dan iets inhoudelijks over, want de argumenten zijn totaal afwezig. Er niet "van houden" kan maar is vaak niet genoeg argument om iets de grond in te boren. Zelf houd ik niet van iemand als Robbie Williams, maar omdat het mijn ding niet is lever ik ook geen felle kritieken die ver over the top zijn, misterfool toch....!!

Ik heb toch eerst Mind Games en deze maar even beluisterd, om het rijtje albums chronologisch af te gaan. Dat schetst een beter beeld van de muzikale ontwikkeling.

Héél anders dan John Lennon/Plastic Ono Band en Imagine, maar wel een goed album. Ietwat minder grauw en iets meer aandacht voor de instrumentatie. Nog steeds meeslepend. Weer wat meer ''Lennon'' dan voorganger Mind Games, die me iets te 'losjes' en 'soepel' is en waar een nummer zoals One Day (At A Time) me niet zo kan bekoren.

Binnenkort dan Double Fantasy en Milk & Honey eens draaien, al vrees ik voor Yoko Ono's nummers als ik die reacties bij die albums lees....

Voor mij beslist de derde beste, na John Lennon/Plastic Ono Band, die ik onovertroffen blijf vinden, en nà Imagine.
Maar deze behoor je dus zeker ook te hebben, als je je een echte Lennonfan wilt noemen.

Allereerst mijn verbazing over het lage aantal stemmen.

We horen hier een Lennon in een goede, bijna ontspannen bui. Weg met het juk van het protestkarakter dat vorige studioplaten kenmerkten. Geen bombast maar wel rijke instrumentatie en John laat hier horen dat hij met veel stijlen toch een coherent album kon smeden. Van het swingende Whatever.. tot het rockende What You Got tot aan het mysterieuze #9 Dream. Laatstgenoemde is één van mijn absolute favorieten van John Lennon.