Paul Young - The Secret of Association (1985)
mijn stem
94 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Soul
Label: CBS
-
Bite the Hand That Feeds (4:31)
-
Every Time You Go Away (5:23)
-
I'm Gonna Tear Your Playhouse Down (5:05)
-
Standing on the Edge (4:38)
-
Soldier's Things (6:21)
-
Everything Must Change (5:35)
-
Tomb of Memories (3:53)
-
One Step Forward (3:42)
-
Hot Fun (4:26)
-
This Means Anything (3:13)
-
I Was in Chains (5:42)
-
I'm Gonna Tear Your Playhouse Down [Special Extended Mix] * (9:16)
-
Everything Must Change [Special Extended Remix] * (8:26)
-
Give Me My Freedom * (3:26)
-
Every Time You Go Away [Single Edit] * (4:17)
-
Tomb of Memories [Extended Remix] * (5:45)
-
Man in the Iron Mask * (3:13)
-
Bite the Hand That Feeds [Live at Hammersmith Odeon] * (4:10)
-
No Parlez [Live at Hammersmith Odeon] * (4:30)
toon 8 bonustracks
totale tijdsduur:
52:29
(1:35:32)
0
geplaatst: 14 augustus 2008, 09:11 uur
THE SECRET OF ASSOCIATION
Het zou een verwijzing kunnen zijn naar Pauls
voorliefde om vaak de juiste cover te kiezen en
om te turnen tot een frisse jaren 80 versie.
Ook op zijn tweede album is het qua coverkeuze goed raak.
En meer nog, dit keer wordt de productie verder geperfectioneerd.
De ietwat gladde hitsound van No Parlez is vervangen
door een meer volwassen en doorleefd geluid.
De eerste singel I'm Gonna Tear Your Playhouse Down
heeft een goed gearrangeerd en aantstekelijk danvloergehalte
dat ook zeer goed bewaard blijft in de uitputtende "special extended mix".
Met Everything Must Change debuteerden Young en zijn toetsenist
Ian Kewley (dit keer goed voor 5 composities) met eigen werk op singel.
Door de concurrentie van Band Aid en Wham! net niet de kersthit van 1984.
Het van Hall & Oates bekende (al hadden zij er geen hit mee)
Everytime You Go Away haalde in 1985 zelfs de 2de plaats in de US.
De ster van Paul Young bleef wereldwijd hoog aan het firmament.
Tomb of Memories werd de vierde en laatste 45 toeren plaat.
Net als Everything Must Change voorzien van een gospel arrangement.
De backing vocals kwamen oa van de drie latere Londonbeat zangers.
Het album opent met het energieke toonzetter Bite the Hand that Feeds.
Compleet met de bekende fretless bass en warme synthtoetsen.
Standing on the Edge is een ballad die met zoveel verve en vakmanschap
gezongen wordt, dat je moeilijk om Pauls vocale kwaliteiten heen kunt.
Soldier's Things is een cover van Tom Waits, en wat voor één.
Young slaagt er volledig in om de sfeer van het nummer te bewaren.
One Step Foward is een eigen ballad en houdt het niveau van het album hoog.
Hot Fun daarentegen is een op hol geslagen funk track en de enige misser.
This Means Anything is een matige albumtrack, maar I Was in Chainssluit kant 2
met alleen eigen nummers toch weer af met een ijzingwekkend coole cover.
Het oorspronkelijke CD album (en ook de 2007 remaster) had
met The Man in the Iron Mask nog een erg mooie Billy Bragg cover.
Het laatste b-kantje Give Me My Freedom haalde terecht
het album niet, maar blijft een genietbaar nummer.
Verder nog extended versies van Everything Must Change
en Tomb of Memories (nochtans niet op mijn 12" vinyl exemplaar).
De hoes van de remaster vermeldt ook Everytime You Go Away
als zijnde de 12" mix ... maar van dit nummer bestaat alleen
maar een 7" edit, die ook zo op de 12" singel verscheen.
Een steengoeie en net iets betere plaat nog dan No Parlez.
En zonder nummer 9 was The Secret of Association gewoon perfect.
Daarna zou het snel bergaf gaan met de carrière van Young.
Met weerkerende stemproblemen en minder gelukkige songkeuze
(Paul wilde zo graag een volledig album met eigen nummers) als oorzaak.
Het zou een verwijzing kunnen zijn naar Pauls
voorliefde om vaak de juiste cover te kiezen en
om te turnen tot een frisse jaren 80 versie.
Ook op zijn tweede album is het qua coverkeuze goed raak.
En meer nog, dit keer wordt de productie verder geperfectioneerd.
De ietwat gladde hitsound van No Parlez is vervangen
door een meer volwassen en doorleefd geluid.
De eerste singel I'm Gonna Tear Your Playhouse Down
heeft een goed gearrangeerd en aantstekelijk danvloergehalte
dat ook zeer goed bewaard blijft in de uitputtende "special extended mix".
Met Everything Must Change debuteerden Young en zijn toetsenist
Ian Kewley (dit keer goed voor 5 composities) met eigen werk op singel.
Door de concurrentie van Band Aid en Wham! net niet de kersthit van 1984.
Het van Hall & Oates bekende (al hadden zij er geen hit mee)
Everytime You Go Away haalde in 1985 zelfs de 2de plaats in de US.
De ster van Paul Young bleef wereldwijd hoog aan het firmament.
Tomb of Memories werd de vierde en laatste 45 toeren plaat.
Net als Everything Must Change voorzien van een gospel arrangement.
De backing vocals kwamen oa van de drie latere Londonbeat zangers.
Het album opent met het energieke toonzetter Bite the Hand that Feeds.
Compleet met de bekende fretless bass en warme synthtoetsen.
Standing on the Edge is een ballad die met zoveel verve en vakmanschap
gezongen wordt, dat je moeilijk om Pauls vocale kwaliteiten heen kunt.
Soldier's Things is een cover van Tom Waits, en wat voor één.
Young slaagt er volledig in om de sfeer van het nummer te bewaren.
One Step Foward is een eigen ballad en houdt het niveau van het album hoog.
Hot Fun daarentegen is een op hol geslagen funk track en de enige misser.
This Means Anything is een matige albumtrack, maar I Was in Chainssluit kant 2
met alleen eigen nummers toch weer af met een ijzingwekkend coole cover.
Het oorspronkelijke CD album (en ook de 2007 remaster) had
met The Man in the Iron Mask nog een erg mooie Billy Bragg cover.
Het laatste b-kantje Give Me My Freedom haalde terecht
het album niet, maar blijft een genietbaar nummer.
Verder nog extended versies van Everything Must Change
en Tomb of Memories (nochtans niet op mijn 12" vinyl exemplaar).
De hoes van de remaster vermeldt ook Everytime You Go Away
als zijnde de 12" mix ... maar van dit nummer bestaat alleen
maar een 7" edit, die ook zo op de 12" singel verscheen.
Een steengoeie en net iets betere plaat nog dan No Parlez.
En zonder nummer 9 was The Secret of Association gewoon perfect.
Daarna zou het snel bergaf gaan met de carrière van Young.
Met weerkerende stemproblemen en minder gelukkige songkeuze
(Paul wilde zo graag een volledig album met eigen nummers) als oorzaak.
0
geplaatst: 17 maart 2009, 10:36 uur
Met Everytime You Go Away van zijn tweede LP The Secret Of Association scoorde Paul Young weer eens een wereldhit. Het was oorspronkelijk een nummer van Daryl Hall & John Oates maar de uitvoering van Young overtrof die van de auteurs.
Met The Secret Of Association tapt hij uit hetzelfde vaatje als bij de vorige LP No Parlez, al ligt de nadruk deze keer op het langzamere werk.
De plaat wordt gedomineerd door zwaarmoedige ballads zoals Standing On The Edge, Soldier's Things en de bonustrack Man In The Iron Mask.
De juweeltjes van dit album zijn Everytime You Go Away en Everything Must Change. Prachtige knuffelpop met een hoog kerstgehalte.
Maar ook fet fenomenale Tomb Of Memories , met prachtig gitaarwerk, blijf ik koesteren. Typisch zo'n nummer dat door iedereen lijkt vergeten, en bij jaren '80 compilaties te makkelijk over het hoofd gezien wordt.
Met I'm Gonna Tear Your Playhouse Down was er ook een stevigere uptempo single.
Paul Young wordt wederom bijgestaan door zijn begeleidingsband The Royal Family. Pino Paladino schittert dus weer op basgitaar.
Na deze plaat kreeg Paul Young stemproblemen en raakte z'n carrière in het slop.
Maar in 1985 was Paul Young een gevierd artiest. Het is niet zomaar dat hij de eerste regels van Band Aid's liefdadigheidshit Do They Know It's Christmas Time voor zijn rekening nam.
Met The Secret Of Association tapt hij uit hetzelfde vaatje als bij de vorige LP No Parlez, al ligt de nadruk deze keer op het langzamere werk.
De plaat wordt gedomineerd door zwaarmoedige ballads zoals Standing On The Edge, Soldier's Things en de bonustrack Man In The Iron Mask.
De juweeltjes van dit album zijn Everytime You Go Away en Everything Must Change. Prachtige knuffelpop met een hoog kerstgehalte.
Maar ook fet fenomenale Tomb Of Memories , met prachtig gitaarwerk, blijf ik koesteren. Typisch zo'n nummer dat door iedereen lijkt vergeten, en bij jaren '80 compilaties te makkelijk over het hoofd gezien wordt.
Met I'm Gonna Tear Your Playhouse Down was er ook een stevigere uptempo single.
Paul Young wordt wederom bijgestaan door zijn begeleidingsband The Royal Family. Pino Paladino schittert dus weer op basgitaar.
Na deze plaat kreeg Paul Young stemproblemen en raakte z'n carrière in het slop.
Maar in 1985 was Paul Young een gevierd artiest. Het is niet zomaar dat hij de eerste regels van Band Aid's liefdadigheidshit Do They Know It's Christmas Time voor zijn rekening nam.
* denotes required fields.
* denotes required fields.