Tom Petty and The Heartbreakers - Damn the Torpedoes (1979)

Bon Jovi heeft zijn succes voor een groot gedeelte aan Tom Petty te danken.
Leg Refugee maar eens langs het werk van Bon Jovi.
Meesterlijk nummer.
Tom Petty kwam met dit album net iets eerder als Bruce Springsteen met The River, maar volgens mij hebben beide artiesten goed naar elkaars muziek geluisterd. De tweede stem in bijvoorbeeld Here Comes My Girl lijkt erg veel op die van Little Steven Van Zandt.
John Cougar deed het vervolgens met Jack & Diane dunnetjes over.
Och, ik hoor zelfs het stemgeluid van Ramones in Even the Losers.
Het klinkt allemaal een stuk frisser dan zijn latere werk, voor mij hoefde dat ouwe lullen clubje The Traveling Wilburys niet zo nodig.
Dit rauwere bevalt mij goed. Soms heeft het zelfs raakvlakken met het veel later opererende Dinosaur Jr.
De oude Rock n Roll sound vermengt met Country in Century City bevalt me goed, zo ook het eenvoudige pakkende nummer Don't Do Me Like That.
You Tell Me ligt weer in het verlengde van Bon Jovi (Refugee, dus), maar heeft ook wel iets van The Stones in zich.
Hoor in daar onze eigen Rock n Roll Junkie openen op piano bij What Are You Doin' In My Life?. Lijkt er anders verdacht veel op.
Dat rare begin bij Louisiana Rain had voor mij achterwege mogen blijven, maakt het nummer er niet beter op.

Thomas Earl Petty werd op 20 oktober 1950 geboren in Gainesville Florida USA en formeerde uit de restanten van Mudcrutch zijn band Tom Petty & The Heartbreakers. The Heartbreakers bestonden toen uit gitarist Mike Campbell, toetsenist Benmont Tench, bassist Ron Blair en drummer Stan Lynch. In november 1976 verscheen het door Denny Cordell geproduceerde titelloze debuutalbum, dat vol stond met puntige rocksongs. Opvolger “YOU’RE GONNA GET IT!” verscheen anderhalf jaar later en met dat album breidden de heren hun repertoire uit en groeide ook de fanschare, door de vele optredens die ze gaven. Op 19 oktober 1979 verscheen “DAMN THE TORPEDOES” en daarmee braken ze definitief door, in Amerika, maar ook daarbuiten. “REFUGEE” werd een een kleine Nederlandse top 40 hit, nummer 21 en bereikte in hun thuisland de 15e plaats in de Billboard Hot 100 lijst. De eerste single van het album was “DON’T DO ME LIKE THAT” dat de eerste Amerikaanse top 10 hit werd. De 9 tracks op “DAMN THE TORPEDOES” blinken uit in eenvoudigheid, vakmanschap en smaakvolle melodieën. In ruim 36 minuten vliegt het album aan je voorbij en blijven enkele songs in de geheugen zitten. “EVEN THE LOSERS” met prima gitaarwerk van Campbell, “CENTURY CITY” met uitstekend piano werk van Tench en de soft rocker “LOUISIANA RAIN” sluit het album in stijl af. Je zou de stijl van Tom Petty & The Heartbreakers kunnen vergelijken met Bruce Springsteen (& The E Street Band) en Bob Seger & The Silverbullet Band, met het verschil dat Springsteen internationaal een grote carrière heeft opgebouwd. De stem van Tom Petty klonk fris en krachtig en zo is hij altijd blijven klinken totdat hij op 2 oktober 2017 zijn laatste adem uitblies. Met het heengaan van Petty ging een groot singer/songwriter verloren, als “legacy” liet hij een reeks parels achter, waarvan dit “DAMN THE TORPEDOES” terecht een klassieker is geworden.

Deze sterke LP van Tom Petty & The Heartbreakers staat vol met aanstekelijke rocknummers. Daarvan horen er maar liefst vijf van de negen tot mijn favoriete Petty songs (hoewel ik er daar veel van heb ).
Natuurlijk om te beginnen de klassieke opener Refugee. Daarna volgen het mooie Here Comes My Girl en het sterke Even The Losers. Erg lekker vind ik ook Don't Do Me Like That en prachtig is afsluiter Lousiana Rain. Eigenlijk wil ik ook nog You Tell Me noemen, want er staat geen filler op deze plaat, waar The Heartbreakers natuurlijk weer prima spelen en Tom Petty's zang fraai is.

Damn the Torpedoes was Petty’s derde album met The Heartbreakers en betekende zijn doorbraak in de VS. Het scheelde niet veel of Damn the Torpedoes had de eerste plaats in de Billboard-albumlijst behaald, maar Pink Floyd stak daar echter een stokje voor met The Wall.

Een plaat die misschien niet overal even constant is, maar in de vorm van sprankelende poppy rocknummers als Even the Losers of the aanstekelijke Here Comes My Girl wel twee van mijn favoriete Petty-tracks bevat. Daarnaast is de hitsingle Refugee de moeite van het vermelden meer dan waard: een stevige rocker die 40 (!) jaar na data nog atijd staat als het spreekwoordelijke huis.

Variatie is troef op deze plaat, die geheel terecht ook terug te vinden in de lijst van 500 beste albums aller tijden van Rolling Stone. Dit was een van de eerste platen die ik al 14-jarig jochie kocht en daarom heeft het een speciale betekenis voor mij. Ik heb sindsdien een behoorlijke Petty-collectie opgebouwd en de man heeft mij eigenlijk nog nooit echt teleurgesteld. Damn the Torpedoes behoort zonder meer tot zijn betere platen: 4,5*

Na mijn reis door de discografie van UFO ga ik rustig verder met de discografie van Tom Petty, en dan ben ik dus gebleven bij deze plaat. In mijn ogen direct wel een vooruitgang ten over You're Gonna Get It! , al zorgt ´Refugee´wel direct voor de volteffer van de plaat, wat een heerlijke track man!

Maar deze plaat swingt als een tiet. Refugee is de directe opener maar de plaat kent wel meer songs waar ik best lekker op ga. De meeste zijn hieronder al wel vernoemd, namelijk een Here Comes My Girl en Lousiana Rain vond ik behoorlijk lekker. Weinig echte uitschieters naar mijn mening (niet zoals een Refugee) maar, het album werd nergens echt slecht.

Leuke plaat in ieder geval, misschien tot zoverre de leukste die ik tot nu toe heb gehoord van deze groep. Belooft overigens veel goed voor de toekomst lijkt me, het bevalt me allemaal wel.