Tom Petty and The Heartbreakers - Damn the Torpedoes (1979)

Leuk gitaaralbum, houdt het midden tussen Neil Youngs rockwerk en Bryan Adam onder stoom. Petty zou later nog beter uit de hoek komen.

3*

Stuk beter de You're Gonna Get It, maar helaas toch te veel middelmatig songmateriaal om het tot een echt top-album te maken. Refugee is natuurlijk wel zo'n liedje wat je als muzikant zelf had willen schrijven en tilt deze plaat net boven de grijze middenmoot uit.

Sluit me aan bij thyson, later komen er veel sterkere platen, desalniettemin geen slechte worp.

***

Dit is wat mij betreft het mooiste Tom Petty album! Kant A (opLP) staat vol met klassiekers zoals Refugee, Here comes my girl en Even the losers. Kant B vond ik IETS minder , maar goed genoeg om dit een favoriet album vanTP te vinden.(met Full moon fever als goede 2e).

Ik kan me goed vinden in stuart. Refugee en Here Comes My Girl zijn fantasisch.
Dit is echt een album waaraan je hootr dat alles goed zit, en je niet eens weet waarom. En de songs overtuigen je ervan dat dat ook niet nodig is.

Beoordeling volgt nog.

Het is de mening van Droombolus, maar er staat veel op maar geen middelmatig songmateriaal; misschien heeft dat met smaak te maken. Het is Petty's topalbum imo wat betreft songsterkte, pakkenheid en gevarieerdheid. De man heeft nog wel een paar (hele) goede/mooie gemaakt, maar dit is ZIJN meesterwerk; krachtig en met passie.

Al jaren een favoriet van mij, en inderdaad het beste album dat Tom Petty maakte, met of zonder zijn Heartbreakers. Of misschien is dat toch "Wildflowers". "Damn The Torpedoes" kent in ieder geval geen zwakke momenten (n.m.m.), en de afsluiter, 'Louisiana Rain', is het hoogtepunt.

Helemaal eens met Stuart en dus ook met Down by law.

Prima Petty cd en daarom ben ik ook volledig eens met de ultieme conclusie voor een artiest: Damn the torpedoes is de beste cd van Tom Petty & the heartbreakers ooit!

Natuurlijk heeft het met smaak te maken. IMO zijn de nummers op DTT lang niet zo fris van de lever en gevarieërd als op hun debuut en waar ik American Girl kan accepteren als een ode aan The Byrds krijg ik bij bij Here Comes My Girl een verdacht Chestnut Mare luchtje in de neus. Vandaar dus ........

Ondertussen ben ik dus wel de eerste die het opvalt dat het hier in de tracklisting vermelde nummer Century Kid toch echt Century City moet heten .........

Maakt niet uit Droombolus, jij bekijkt/beluistert het weer anders. War de gevarieerdheid betreft van zijn debuutalbum; dat zou kunnen, ik heb het lang niet meer beluisterd. De ene keer vind ik gevarieerdheid belangrijk, de andere keer niet/minder. Zoals je zelf al zegt, is dat afhankelijk van je eigen muziekbeleving/smaak.

Bon Jovi heeft zijn succes voor een groot gedeelte aan Tom Petty te danken.
Leg Refugee maar eens langs het werk van Bon Jovi.
Meesterlijk nummer.
Tom Petty kwam met dit album net iets eerder als Bruce Springsteen met The River, maar volgens mij hebben beide artiesten goed naar elkaars muziek geluisterd. De tweede stem in bijvoorbeeld Here Comes My Girl lijkt erg veel op die van Little Steven Van Zandt.
John Cougar deed het vervolgens met Jack & Diane dunnetjes over.
Och, ik hoor zelfs het stemgeluid van Ramones in Even the Losers.
Het klinkt allemaal een stuk frisser dan zijn latere werk, voor mij hoefde dat ouwe lullen clubje The Traveling Wilburys niet zo nodig.
Dit rauwere bevalt mij goed. Soms heeft het zelfs raakvlakken met het veel later opererende Dinosaur Jr.
De oude Rock n Roll sound vermengt met Country in Century City bevalt me goed, zo ook het eenvoudige pakkende nummer Don't Do Me Like That.
You Tell Me ligt weer in het verlengde van Bon Jovi (Refugee, dus), maar heeft ook wel iets van The Stones in zich.
Hoor in daar onze eigen Rock n Roll Junkie openen op piano bij What Are You Doin' In My Life?. Lijkt er anders verdacht veel op.
Dat rare begin bij Louisiana Rain had voor mij achterwege mogen blijven, maakt het nummer er niet beter op.

Deric ik persoonlijk heb liever niet dat je Bon Jovi in verband brengt met deze plaat.

Is toch duidelijk hoorbaar.

2* plaat, maar het heerlijke Refugee! tilt hem dan toch naar die felbegeerde 3* (ofwel nipt voldoende)

..en tóch is het zijn beste ;persoonlijk kun je het natuurlijk minder vinden, dat begrijp ik ook wel weer.

In dit specifieke geval is 3 sterren echt veel te weinig.

Al dat vergelijk van Deric gaat mij toch ook veel te ver. Het geluid van Petty is Amerikaans, inderdaad ja.

Maar dan kun je wel alle Amerikaanse artiest die je kent opdreunen, maar er blijft een unieke Tom Petty sound achter, op Damn the torpedos.

En als trotse bezitter van bijna al zijn werk, durf ik de stelling aan dat Damn the torpedo's de beste cd van Petty is geweest (je weet niet wat nog gaat komen).

En vervolgens durf ik ook nog wel te stellen, dat de cd ook een plaatsje verdiend bij de allerbeste cd's die ooit zijn gemaakt. Boven Bruce Springsteen en al helemaal boven Bon jovi (als het dan toch moet).

Toch is het duidelijk hoorbaar dat Bon jovi naar tom Petty geluisterd heeft; kan die arme man ook niks aan doen.
Het latere werk van Tom Petty heeft een ander geluid, maar dit album is hoorbaar een inspiratiebron geweest voor Bon Jovi.

Refugee was volgens mij de eerste Europese doorbraak van TP. Damn the Torpedoes is een plaat waar het TP geluid voor het eerst volledig tot zijn recht lijkt te komen. Muziek die op het eerste gezicht en gehoor erg simpel lijkt en dat feitelijk ook is. Maar door die simpelheid wel nog zo fris klinkt als tijdens de release datum. Staan wel wat schoonheidsfoutjes op en niet alle nummers zijn sterk maar de geestdrift spat er van af, kan hier niet chagerijnig van worden.

Refugee is zo'n heerlijke all-time classic die nooit gaat vervelen. Het rockt en het swingt en het heeft drive. Naar aanleiding van dit nummer het hele album eens gekocht en daar heb ik geen spijt van. Over de gehele linie is dit een onderhoudend album vol met sterk, nog altijd fris klinkend songmateriaal.

En de Bon Jovi vergelijking van deric raven is in mijn oren ook overduidelijk. Refugee is niets minder dan een blauwdruk voor elke up-tempo rocker die op de eerste Bon Jovi platen te vinden is.
Zelfs Petty's stemgeluid wordt nagebootst op nummers als Runaway of Breakout.

Bon Jovi zou ook verboden moeten worden!

Zoals Petty zou zeggen: Don't Do Me Like That!

Ik vind dit een van de beste Petty albums. Niet alleen Refugee maar ook Even the Losers, Shadow of a Doubt en Lousiana Rain zijn prachtige nummers.

Voor mij begon de serieuze interesse in de muziek met Refugee. Daarom heb ik hier ook speciale herinneringen aan. Vooral op woensdagmiddag kwam hij regelmatig voorbij. Prachtige single. Later heb ik me aan de hele LP gewaagd en ik werd zeker niet teleurgesteld. Sterker, een topper met uiteraard de geniale opener. Het bijna even zo goede Here comes my girl. Even the losers is vergelijkbaar met Refugee zowel qua stijl als qua kwaliteit. Dan komen in mijn ogen het wat mindere Shadow of a doubt en Century City. Deze nummers zijn voor mij reden dit album een half sterretje lager te waarderen dan Hard Promises. De laatste 4 zijn weer van een ongekende schoonheid, met de prachtige afsluiter Louisiana Rain. Als geheel vind ik Hard Promises net een (heel klein) tikkie beter. Maar beide CD's mogen niet ontbreken in mijn kast. Dat doen ze helaas wel. De platenspeler is reeds lang geleden overleden, maar ik kan de platen nog dromen. Toch maar gauw even bestellen.

Damn the Torpedoes is voor een paar euro te krijgen, Hard Promises zal wat moeilijker zijn. Ik vid beide albums prachtig. Toch gaat mijn voorkeur uit naar Torpedoes. Hard Promises heeft zeker zijn momenten maar op Torpedoes klonk het allemaal wat nieuwer. Ook Long After Dark mag er zijn!

Nou Long After Dark vind ik toch een stukje minder. Het niveauverschil tussen Hard Promises en Damn the Torpedoes (beide overigens heel makkelijk te bestellen via Bol.com) is erg klein en ik kan me voorstellen dat jij en veel anderen daar de voorkeur aan geven. Ik geniet van beide bijna net zo veel en om de redenen die ik genoemd heb geef ik heel licht de voorkeur aan Hard Promises, maar wat maakt het bij zulke geweldige albums eigenlijk uit. Ik vind beide in ieder geval het beste van Tom Petty en voor mij heeft hij daarna nooit meer dit niveau gehaald en ben ik verder gegaan met John Mellencamp, tot heden aan toe. Vooral op zijn Scarecrow kun je volgens mij nog wel wat Petty invloeden horen.

Okay, toch nog even terug!
Op Long After Dark staat One Story Town, You Got Lucky en het meesterwerkje Straight Into Darkness. Ook de A kant van Southern Accents vid ik echt geweldig! De opener Rebels, Don't Come Around Here No More en het titelnummer behoren m.i. tot zijn betse werk. Daarna werd het even wat minder.
Ook ik vind Hard Promises een prachtig album, daarover geen misverstand! The waiting is een zeer dierbaar nummer, Kings Road is prachtig, net als Insider.
Bol.com kom ik eigenlijk niet, gewoon de platenboer in Den Bosch, Tilburg of Eindhoven. Is ook leuk!

Straight into darkness vind ik ook geweldig, een van de hoogtepunten uit zijn oevre kan ik wel zeggen. Southern Accents vind ik beter dan Long after dark. Anders vooral, hij bewijst dat ook hij veranderingen niet schuwt. Over de verkijgbaarheid: je had het erover dat Hard Promises moeilijk te verkrijgen zou zijn, maar via Bol.com kan je erg veel krijgen, zo ook deze. Natuurlijk gaat er niks boven koopjes zoeken in de plaatselijke platenzaak.

Ben ik met je eens, het is een beetje een sport om ze bij de platenboer te vinden. Soms loop je er tegenaan! Torpedoes had ik voor 6 euro in een gerematerde versie!

Refugee is zijn bekendste nummer en is natuurlijk een klassieker maar de rest van dit album valt ook goed mee. Degelijke gitaarrock met invloeden van Bruce Springsteen maar niettemin een eigen, herkenbare sound vooral vanwege zijn stem. Lousiana Rain vind ik ook een prima song.

Hier spreken ze in de berichten van Springsteen, Petty en Bon Jovi.
Dat Bon Jovi de mosterd gehaald heeft bij Petty kan, dat is dan alleen maar een compliment voor Petty en zielig voor Bon Jovi dat ze er zelf niks van bakken.
De waardeschaal: Springsteen en Petty plaats ik een beetje op dezelfde hoogte, terwijl de naam Springsteen in Vlaanderen veel bekender is. Bon Jovi komt dan een honderdtal niveaus lager.