Masterplan - Aeronautics (2005)

zeer leuk album om t jaar mee te beginnen. de muziek van masterplan komt waarschijnlijk t dichtst in de buurt van powermetal (waar ik met mijn goede vriend Dyonisos een discussie over heb), maar heeft zeker een eigen touch. de eerste paar luisterbeurten zullen voor de luisteraar waarschijnlijk wel wat vermoeiend zijn (misschien ook te zien aan de kleine 3* die obssesed gaf), maar na die luisterbeurten ontdek je toch dat dit zeker een kwalitatiefe plaat is. reden hiervoor is zanger jorn lande, die waarschijnlijk nu al tot de wereldtop van beste zangers behoort. zeker een 4.5* waard, misschien zelfs nog een 5*.

Hm in dat geval bedankt voor dit berichtje , want dan ga ik hem de komende tijd nog eens langs laten komen, had em eigenlijk al een beetje weggelegd.

Over de zanger ben ik ook zeker te spreken, maar de muziek komt me voorlopig nog iets te eenvoudig over.

I stand corrected,

Geweldig album wat steeds meer begint te groeien bij mij. Wat mij betreft eerder progmetal dan powermetal, maar dat mag de pret niet drukken. Integendeel, powermetal kan ik meestal niet zo goed verdragen, dit gaat prima.

De gedrevenheid, kracht en natuurlijk die geweldige zanger maken dit een hele mooie cd.

ik ben blij dat je dit vindt, obsessed
het is inderdaan een groeiplaat, maar dus wel een goeie, waar jij ook achter bent gekomen. hij is mij nu iig zelfs zo gaan boeien, dat ik hem 5* geef. voor de rest: thumbs up dat jij hem nu ook waardeert, obsessed

Juist, nu de rest nog

Heb hem net gedraait. Is echt een geweldig album. Crimson Rider is echt een geweldig nummer. Dit is mijn favoriet! De andere nummers zijn ook erg goed. Ook is de zanger erg goed. Ik geef echt 5*

of back for my life. en het wat dramatischere falling sparrow en het epische en afsluitende black in the burn. ook allemaal topnummers

Geef mij maar After This War. Beste nummer van de plaat

zeker ook een mooie. beetje dramatisch, maar niet over-the-top

Happy metal... een opwekkende cd, met goeie gitaren en drums!

Aardig schijfje. Jammer dat Jorn de band verlaten heeft. Na 2 volledige albums is het afgelopen met deze superband

Volgens mij is kappen nou niet bepaald wat de heren van plan zijn. Het wordt gewoon een kwestie van een nieuwe zanger inlijfen. Maar om eerlijk te zijn ben ik dan toch wel een beetje bang voor wat het resultaat zal zijn. Masterplan was voor mij toch redelijk uniek vanwege Jorn. En nu die er niet meer is...

Jorn = Masterplan inderdaad. Denk dat zijn solocarriere boeiender word om te volgen dan een eventueel 3e album van de overige heren.

idd , datzelfde geld voor ARK. Ook een aardig band en die is helaas ter ziele gegaan door het vertrek van Jorn. Ik denk dat het met deze band ook gaat gebeuren.

Jammer dat Jorn niet langer dan 2 albums bij een band kan blijven....

Ik zie hier totaal geen progmetal in, dit lijkt mij toch gewoon powermetal met een beetje te veel 3 Doors Down erin... echt héél erg sorry voor die slechte vergelijking, maar toen ik dit voor het eerst luisterde deed íets aan die band denken en sindsdien is dit niet meer overgegaan. Er zijn natuurlijk bands waar dit veel beter mee te vergelijken valt

Net zo krachtig als het vorige album! 4,5 sterren.

Blijft een erg sterke plaat dit, ik ben benieuwd naar de nieuwe cd...

Masterplan. Een reserve-Helloween rondom de voormalige pompoenen Roland Grapow en Uli Kusch. Omdat de band al een heel aardig debuut op haar naam had staan en omdat voor Aeronautics opnieuw Jorn Lande bereid was gevonden om achter de microfoon te komen staan, was mijn interesse meer dan gewekt.

Toch laat het tweede album me met een ietwat teleurgesteld gevoel achter. De ruwe randjes van het debuut zijn er af en ervoor in de plaats krijgen we een volgepropte en gladgestreken productie terug. Zodra Crimson Rider ingezet wordt zitten ik opgescheept met voortdurend aanhoudend synthorkest dat de centrale thema's blijft volgen zoals een obsessieve stalker tevergeefs alle bewegingen van zijn voormalige vriendin blijft volgen. Het is een lege, holle toevoeging die er wel bij geplakt lijkt te zijn omdat de sporen toch volgetrapt moesten worden.

Waarom ik dan toch regelmatig de plaat uitzit en ook drieënenhalve ster geef? Nou simpel. Jorn Lande. Hij tilt het plan naar een masterniveau. De mineurklank in zijn stem biedt prachtig tegenspel aan obligate nummers als Back For My Life en I'm Not Afraid. Hij gaat niet zo tekeer als bij Ark of Beyond Twilight maar blijkt zeer wel in staat om veel gevoel in een ballade als After This War te leggen. Vooruit, ik heb nog een reden: het gitaarspel van Grapow. De leads zijn redelijk spaarzaam maar wel mooi helemaal des ouderwets Helloweens en dus zeer geslaagd. En de nummers in het algemeen zijn, zoals ik al zei, erg obligaat maar ook erg aanstekelijk.

Ik weet het, het is tegen mijn principes maar ik vraag mij dit keer hardop af wat er met het flitsende Falling Sparrow zou gebeuren als dat zeurende synthorkest er vanaf gereten werd.
Ik zou het erg graag eigenhandig doen met de oude bajonet van mijn vader.

De tweede van Masterplan. Het energieke en frisse is ervanaf. Deze klinkt iets somberder en veel gladder, zoals hierboven al opgemerkt is. Hij is echter wel een stuk constanter dan de voorganger waardoor ik m nog steeds graag hoor. Jorn Lande bewijst zijn waarde weer door met heerlijke melodieën aan te komen en het songmateriaal is ook gewoon weer lekker met als uitschieters 'Wounds', 'Headbangers Ballroom', 'Falling Sparrow' en 'Crimson Rider'. De prominentere aanwezigheid van de toetsen is denk ik redelijk makkelijk te verklaren. Waar op het eerste album Grapow alle toetsenpartijen had geschreven en die door sessie toetsenist Janne Warman liet inspelen, hebben we hier met een nieuw egootje te maken: Axel Mackenrott. Uit ervaring weet ik te vertellen dat een niet-toetsenist vaak toetsen inplant waar het volgens hem in dienst van het nummer goed uitkomt, terwijl een toetsenist overal gaat kijken wat hij kan spelen, ook al kan hij soms beter niets spelen. Of dat hier ook zo is weet ik niet zeker natuurlijk, maar het zou kunnen.

Deze vind ik een klein tikkie minder dan het overdonderende debuut. Waarom? Ik denk dat het aan de productie ligt. Hierboven al enkele malen aangehaald; het is té druk. Té dicht geplamuurd. Maar da's eigenlijk het enige minpuntje dat ik kan noemen. De nummers ansich is niks mis mee. Lande tilt het geheel wederom naar een hoog niveau. Toen hij de band verliet was het ook gelijk gedaan. Geen album dat na deze uit kwam komt ook maar in de buurt van de eerste 2. En toch heeft de beste man een goede band om zich heen nodig. Zijn solo albums vind ik namelijk stuk voor stuk minder interessant dan die van de bands waarbij hij heeft gezongen. Ik las hierboven al de namen van Ark en Beyond Twilight. Daar wil ik graag Millenium aan toevoegen. Bij die band heeft Jorn het album Hourglass ingezongen. Ook een pareltje!

Het is een vermakelijk album, met uiteraard de prima vocalen van Jorn. Het album klinkt echter wel erg plichtmatig. Het frisse is er inderdaad af en dat is wel jammer. Hierdoor duurt het album nogal lang.