Chickenfoot - III (2011)

Is toch weer een heerlijk album mensen, Geen vijf sterren maar ik heb hem al wel grijs gedraaid en hij verveeld me nog absoluut niet. Sammy heeft wat mij betreft wel zo'n beetje dé ultime rockstem ! Blij dat ik niet ver van Tilburg woon en de kaartje al in huis heb.

Waarom noemen ze dit Chickenfoot III als aan de zijkant Chickenfoot II staat en dit hun tweede album is?
Al bij al een goede opvolger die iets minder verslavend werkt dan hun debuut. Mikey is ook nog meer te horen als 'achtergrondzanger'. Toch mist het iets dat het debuut wel had, zoals richiedoom het verwoord: het vrolijke 'gejam' zoals op sommige nummers van hun debuut is hier minder aanwezig. Tekstueel is het niet een hoog niveau maar feel good teksten die prima met de muziek passen. Different Devil is mijn favoriete track. Sammy Hagar blijft een goede zanger.

Dat ze dit Chickenfoot 'III' noemen? De enige reden die ik me kan bedenken is; ik heb beide albums van Chickenfoot op vinyl, en de eerste was een dubbel-LP, dus wat dat betreft klopt het wel! Het zou in ieder geval een leuke grap zijn.
Bij de LP kreeg ik overigens zo'n grappig brilletje net zoals de heren op de binnenhoesfoto dragen.

Vergeleken met het eerste album vind ik dit album tegenvallen, hoewel ik 'm nog wel een voldoende geef. Kant twee vind ik beter dan kant één.

Was ook bedoeld als grap. Van I naar III in twee albums

Wederom een topper van deze band. Niks meer niks minder! Ik zet 'm op dezelfde hoogte als het debuut.

Hahaha, beetje serieus gaan nadenken over de titel van het album, gewoon onzin joh!

Laat ik beginnen door te stellen dat "III" van Chickenfoot een prima rockplaat is. Ik moet echter wel zeggen dat deze plaat voor mij pas echt begint vanaf het vierde nummer "Up Next". De eerste drie nummers vind ik meer Sammy Hagar solo nummers dan echte Chickenfoot liedjes. Het geluid op "III" klinkt volwassener dan op hun gelijknamige debuut. Toch mis ik een beetje dat ongedwongen karakter van hun eerste plaat. Aan de andere kant klinkt het gitaarspel van Joe Satriani gevarieerder en hebben de vocalen van Michael Anthony een prominentere plek gekregen naast de lead vocals van Sammy Hagar. Er zijn dus twee kanten van de medaille zo gezegd. "III" is een lekkere rockplaat met hoogtepunten als het eerdere genoemde "Up Next", "Lighten Up" en "Dubai Blues". Ondanks dat ik het debuut iets hoger aansla dan "III", is dit gewoon een goede plaat van een stel fantastische rockmuzikanten.

Alom geprezen debuut wordt opgevolgd door "III" , wat grappig bedoeld is om de onnozele een hak te zetten..... das dus gelukt..
Het is altijd moeilijk om een klasse debuut te evenaren laat staan te overtreffen, zo ook met Chickenfoot.
Het klinkt allemaal net wat minder spontaan en is ook een tikkeltje serieuzer, beste voorbeeld hierin is Three and a Half Letters. Niet dat dat erg is maar wel opvallend. Verder zijn de tracks ook net effe wat minder. Behalve dan het opzwepende No Change en het wonderschone ballad Come Closer.
Positief is ook dat Mike zijn begeleide vocalen nog meer kan laten zien.
Al met al blijft het een TopAlbum om toch uit de kast te blijven trekken!

Ik blijf hier graag van genieten, als Satriani fan. Gelukkig brengt hij solo heel regelmatig albums uit, en wordt m'n honger grotendeels gestild. Toch zou ik het heerlijk vinden, zo'n nieuw Chickenfoot album! Al was het maar omdat ik zo benieuwd ben ze met de artwork gaan doen. Daar denken ze toch telkens goed over na!

Over de artwork gesproken, over de titel is al veel gezegd en geschreven. Maar (en ik vind het zo raar dat ik dit nu pas opmerk) bij de lp staat op de rug (dus niet voor-of achterkant) "Chickenfoot III". Maar zodanig gezet, dat er een van de stokjes van de III overloopt in de verticale stok van de T. Waardoor je als je zonder de 3D bril kijkt, je eigenlijk "Chickenfoot II" ziet. Wat dan weer wel klopt in de chronologische volgorde! Het zoveelste mopje van de heren, al let ik er nu pas op.

Denk ook dat dit op de cd zo zal zijn, maar die heb ik nu niet bij me. Heeft er daar al iemand op gelet? Het is zo subtiel !

Ja dat klopt! heel subtiel inderdaad

De tweede Chickenfoot heeft kortere nummers die bij elkaar tot een korter album leiden, bevat minder jamgevoel én rockt minder massief met meer ruimte voor de koortjes van Michael Anthony.

Logischerwijs is de opener stevig, maar omdat deze al na 4 minuten aftikt ben ik wel content met de verrassende boodschap van Hagar "I changed my ways". Ingetogener rockt Alright Alright, met in de coupletten een riff á la Keith Richards van Rolling Stones. Weer iets kalmer is Different Devil, melodieuze en licht-stevige, radiovriendelijke rock.
Virtuoos riffwerk van Joe Satriani in Up Next met Anthony's koortje als slagroom op het refrein, een intro dat nieuwsgierig maakt, waarna Lighten Up uitgroeit tot een sterk nummer.

Met Come Closer wordt er gas terug genomen, al blijft het uptempo; uiteraard een buitenkans voor Anthony's achtergrondzang. Jammer dat aan het slot het refrein onnodig vaak wordt herhaald, toch weer dat oprekken.
Zanger Sammy Hagar krijgt nogal eens kritiek op zijn te makkelijke teksten, juist daarom vind ik Three and a Half Letters sterk; het kreeg een veelzeggende videoclip. Hij schreef de lyrieken naar aanleiding van brieven die hij ontving, op YouTube leggen drie groepsleden de achtergronden uit.
Mooi gitaarwerk met de swingende riff en pakkende gitaarharmonieën van Big Foot, maar het ontbeert een sterke zanglijn; Dubai Blues mist veel meer. Akoestische blues en mandoline in Something Going Wrong. De op cd verborgen bonustrack No Change is uptempo en stevig en suggereert dat Hagar klaar was met nepnieuws.

Het debuut van de groep vond ik niet onaardig, al denk ik dat de 7,5 die ik enkele dagen geleden gaf, eigenlijk een 7 had moeten zijn. Van nature houd ik meer van een compactere aanpak zoals hier op III. Die 7,5 krijgt III wél, maar net als een 7 noteer ik die als 3,5 ster.
Toen kwam er nog één kippenpootje, liveplaat LV, al is er ook live-dvd Get Your Buzz On die zowaar op JijBuis staat.