Chickenfoot - III (2011)

Laat ik beginnen door te stellen dat "III" van Chickenfoot een prima rockplaat is. Ik moet echter wel zeggen dat deze plaat voor mij pas echt begint vanaf het vierde nummer "Up Next". De eerste drie nummers vind ik meer Sammy Hagar solo nummers dan echte Chickenfoot liedjes. Het geluid op "III" klinkt volwassener dan op hun gelijknamige debuut. Toch mis ik een beetje dat ongedwongen karakter van hun eerste plaat. Aan de andere kant klinkt het gitaarspel van Joe Satriani gevarieerder en hebben de vocalen van Michael Anthony een prominentere plek gekregen naast de lead vocals van Sammy Hagar. Er zijn dus twee kanten van de medaille zo gezegd. "III" is een lekkere rockplaat met hoogtepunten als het eerdere genoemde "Up Next", "Lighten Up" en "Dubai Blues". Ondanks dat ik het debuut iets hoger aansla dan "III", is dit gewoon een goede plaat van een stel fantastische rockmuzikanten.

Alom geprezen debuut wordt opgevolgd door "III" , wat grappig bedoeld is om de onnozele een hak te zetten..... das dus gelukt..
Het is altijd moeilijk om een klasse debuut te evenaren laat staan te overtreffen, zo ook met Chickenfoot.
Het klinkt allemaal net wat minder spontaan en is ook een tikkeltje serieuzer, beste voorbeeld hierin is Three and a Half Letters. Niet dat dat erg is maar wel opvallend. Verder zijn de tracks ook net effe wat minder. Behalve dan het opzwepende No Change en het wonderschone ballad Come Closer.
Positief is ook dat Mike zijn begeleide vocalen nog meer kan laten zien.
Al met al blijft het een TopAlbum om toch uit de kast te blijven trekken!

De tweede Chickenfoot heeft kortere nummers die bij elkaar tot een korter album leiden, bevat minder jamgevoel én rockt minder massief met meer ruimte voor de koortjes van Michael Anthony.

Logischerwijs is de opener stevig, maar omdat deze al na 4 minuten aftikt ben ik wel content met de verrassende boodschap van Hagar "I changed my ways". Ingetogener rockt Alright Alright, met in de coupletten een riff á la Keith Richards van Rolling Stones. Weer iets kalmer is Different Devil, melodieuze en licht-stevige, radiovriendelijke rock.
Virtuoos riffwerk van Joe Satriani in Up Next met Anthony's koortje als slagroom op het refrein, een intro dat nieuwsgierig maakt, waarna Lighten Up uitgroeit tot een sterk nummer.

Met Come Closer wordt er gas terug genomen, al blijft het uptempo; uiteraard een buitenkans voor Anthony's achtergrondzang. Jammer dat aan het slot het refrein onnodig vaak wordt herhaald, toch weer dat oprekken.
Zanger Sammy Hagar krijgt nogal eens kritiek op zijn te makkelijke teksten, juist daarom vind ik Three and a Half Letters sterk; het kreeg een veelzeggende videoclip. Hij schreef de lyrieken naar aanleiding van brieven die hij ontving, op YouTube leggen drie groepsleden de achtergronden uit.
Mooi gitaarwerk met de swingende riff en pakkende gitaarharmonieën van Big Foot, maar het ontbeert een sterke zanglijn; Dubai Blues mist veel meer. Akoestische blues en mandoline in Something Going Wrong. De op cd verborgen bonustrack No Change is uptempo en stevig en suggereert dat Hagar klaar was met nepnieuws.

Het debuut van de groep vond ik niet onaardig, al denk ik dat de 7,5 die ik enkele dagen geleden gaf, eigenlijk een 7 had moeten zijn. Van nature houd ik meer van een compactere aanpak zoals hier op III. Die 7,5 krijgt III wél, maar net als een 7 noteer ik die als 3,5 ster.
Toen kwam er nog één kippenpootje, liveplaat LV, al is er ook live-dvd Get Your Buzz On die zowaar op JijBuis staat.