Evanescence - Evanescence (2011)

Na vijf jaar wachten komt hij er dan eindelijk aan, een nieuwe Evanescence. Vroeger was ik behoorlijk weg van deze band en nu ben ik er eigenlijk niet meer enthousiast voor te krijgen... Toch wil ik deze plaat wel een kans geven.

Doet me een beetje denken aan de Within Temptation cover voor The Silent Force.

Dit is het album waar ik voor dit jaar het meeste naar uitkijk. Ik kan ook niet wachten om ze live te gaan zien. De eerste single vond ik in ieder geval heel behoorlijk maar de eerste live versies van de nieuwe nummers eigenlijk nog beter.

Ik kan niet wachten.

Ter illustratie.

YouTube - Evanescence - "The Change" Live at MTS Rock On The Range, Winnipeg, Manitoba, Canada 8/20/2011

Het lijkt tegenwoordig alsof je aan een hoesfoto al kunt zien of een album het wel of niet gaat worden.

Een maand voor de officiële release is het album al op het internet te vinden. Voor het eerst sinds vijf jaar wordt er nieuw materiaal uitgebracht van Evanescence (lees: Amy Lee), al is de bezetting -op de zangeres na- in zijn geheel veranderd. Het album heeft de nodige vertraging opgelopen, Amy vertelde dat de opnames met de eerste producer niet het gewenste resultaat opleverde, dus werd de release-datum meerdere keren uitgesteld. Nu heeft ze dan naar eigen zeggen een album naar wens gemaakt, volgens haar is dit (wanproduct) waar Evanescence als band voor staat. Voor het album in de huidige vorm gaf Amy aan inspiratie te hebben gehaald bij de muziek van Björk, Depeche Mode, Massive Attack en Portishead. Ik mag hopen dat dat een grapje was, want dit album is op z'n zachtst gezegd een farce.

Kom op zeg, in vijf jaar tijd kon ze met niks beters komen dan dit? Het eerste wat je je afvraagt tijdens de beluistering: waar is een nummer á la Bring me to life en/of Going under? Nou, die staan er niet op. Evanescence blijkt te staan voor inspiratieloos. De eerste single What you want bleek al niet zo’n leuke voorbode te zijn, maar alles wat volgt lijkt nog wat erger te zijn. Een ballade zoals Lost in paradise bijv. kan nog niet eens in de schaduw staan van een nummer als My immortal, en My heart is broken komt niet eens in de buurt van Everybody’s fool, hoewel duidelijk geprobeerd wordt om een soort replica te maken. Geen enkel nummer is na zes luisterbeurten memorabel. De melodieën zijn eenvoudiger dan ooit tevoren, en ook de tekstueel is er geen sprankeltje originaliteit te bespeuren. Wat een tegenvaller.

Zelfs de kwaliteit van de opname klinkt echt slecht. Alsof één of ander schoolbandje een demo heeft opgenomen. Daarnaast is Amy’s stem niet meer zo helder en zuiver als dat het vroeger geweest was.

Vijf willekeurige quotes van Amy Lee over het nieuwe album:






Allemaal leugens. R.I.P., Evanescence.

Waarom probeer je nummers van dit album te vergelijken met nummers van Fallen? Evanescence is veranderd, dus die vergelijkingen slaan helemaal nergens op.

Wat betreft de kwaliteit: die is niet zo best, omdat dit lang niet de originele kwaliteit is.

Voor de rest ga ik mijn mening nog niet geven, want ik heb zelf nog niet alles beluisterd. Maar jouw mening komt op mij over, alsof jij van te voren al had bepaald dat je dit een slecht album zou gaan vinden.

Ik heb het album ook gehoord. En ik ben vind het TOP! Lekkere nieuwe sound. Maar toch vertrouwd. Er zit geen 1 nummer bij die ik skip. En dat was wel het geval bij de vorige 2 albums. Op dit album staan zeker een paar nummers op die zeker hit-waardig zijn. Lost in paradise zal het erg goed doen in de donkere winter maanden. Kippenvel bij de eerste luisterbeurt. Verder vind ik Oceans, My heart is broken en made of stone ijzersterk. Ik was al fan en ik blijf fan! Top album! Het was het wachten waard!

Jammer dat elke nieuwe cd altijd vergeleken zal worden met Fallen. Lost in Paradise is een prachtig nummer. Inderdaad geen nieuwe My Immortal, maar als je daar op zat te wachten had je sowieso al verkeerde verwachtingen denk ik.

Ik ben zo benieuwd naar dit album Ik ga het vandaag maar eens luisteren.

Eigenlijk durf ik niet zo goed, omdat ik bang ben dat het tegen gaat vallen.

Maar we zullen zien.

Ik heb de eerste 4 nummers gehoord, wat een commerciele troep zeg! Leuk voor mainstream luisteraars die wat harders willen. Ik kan er helemaal niks mee.

Ja hoor, het is weer zover. Als het commercieel is, dan is het troep.
Kom op nou, Amy Lee heeft een compleet nieuwe band en doet lekker wat anders. Evanescence goes Within Temptation of zoiets. Belangrijk is dan of de nummers goed zijn, ook al zijn ze wat populairder geproduceerd. Ik hoor veel goeds voorbijkomen en een enkel wel aardig nummertje.

Ik zeg niet dat commercieel per definitie al troep is. Maar het is gewoon niks. Een band als Within Temptation vind ik ook niks, daar zal het ook wel aan liggen.

Ja dan kan ik me het goed voorstellen.

Het self-titled Evanescence is een sterk rockalbum geworden, met een meer Amerikaanse commerciele inslag, met in het algemeen goede en vooral melodieuze nummers.De nummers zijn ook zodanig geproduceerd dat ze vrij makkelijk in het gehoor liggen. Het heeft zo een behoorlijke Within Temptation sound, zeker als je hun album van 2011 - the Unforgiving - erbij pakt. Zou onze Hollandse band enigzins geïmmiteerd worden? In ieder geval zal deze wijziging van koers zeker te maken hebben met het feit dat van de oude band alleen zangeres Amy Lee nog over is.

Opener What You Want is een lekkere stevige opener. Made of Stone is gelijk één van de betere songs van het album. Het klinkt wat donkerder, zoals we meer gewend waren van deze band. Op the Change horen we voor het eerst aanzwellende violen. Die zullen we vaker tegen gaan komen en dat kan ik wel waarderen. Lekker bombastisch allemaal!

Op My Heart Is Broken, de eerste ballad, horen we een mooie piano. Ook die zal vaker terug komen. Ik ben niet zo van de ballads, maar met de vette gitaren erbij klinkt dit toch best aardig. The Other Side opent met een lekkere gitaarriff, die verderop nog eens aangedikt en aangevuld wordt met piano en violen. Mooi. Al helemaal als die piano met violen samen met die prima gitaar lekker doorlopen op Erase This. Nog bombastischer!

Lost In Paradise is mij een brug te ver: dat is een echte klassieke rockballad, net niet tenenkrommend. Gelukkig volgt één van de beste nummers, Sick, met een vette donkere sound. Op End of the Dream is die mooie piano weer terug, maar in tegenstelling tot Lost In Paradise loopt dit nummer wel. Een lekker rocknummer.

Oceans vind ik een van de betere nummers. Het nummer heeft een lekker pakkend refrein. Hier valt voor het eerst het goede drumwerk op. Never Go Back is een vergelijkbaar nummer, alleen nog wat bombastischer, met minder opvallende drums en meer piano. Swimming Home is een ballad, maar wel een opvallende. Je kan niet echt van rockballad spreken. Dit had eerder een synthesizer ballad van Laura Brannigan in de jaren '80 kunnen zijn. Ook Alannis Morrisette komt even voorbij. Een vreemde eend in de bijt dus.

Ik weet nu al dat ik dit album flink wat ga draaien. Het is gewoon een echt lekker rockalbum. Niks mis mee.

Ik probeer me altijd te verplaatsen in degene die een mening schrijft, om zo alles te bekijken door het perspectief van hem of haar, maar hier begrijp ik niks van. Kun je uitleggen waarom dit album je doet denken aan de nieuwste van Within Temptation? The Unforgiving vind ik namelijk één van de beste albums van 2011 (top 5 materiaal zelfs). Werkelijk ieder nummer van dat album is goed uitgevoerd, en je kan duidelijk merken dat het gaat om een concept-album; alles sluit naadloos op elkaar aan. Dit album daarentegen vind ik barslecht. Geen enkel nummer weet mijn aandacht vast te houden. Ieder willekeurig album van Kane of Krezip zou nog gunstig afsteken bij dit album, naar mijn mening. Het album van Within Temptation is glad en gelikt, maar staat echt als een huis. Bovendien tapt het album duidelijk uit het jaren '80 vaatje, daarmee komen ze anno 2011 vrij origineel voor de dag (ondanks het commerciele release is). Wat aan Evanescence bijzonder moet zijn, ontgaat me volledig. Dit is 3x niks. Ik mis mooie teksten, ik mis pakkende arrangementen, ik mis de rijke instrumentatie, ik mis alles hier.

Zo hé, dat vind ik nou weer echt opmerkelijk, dat jou dit album niet aan The Unforgiving doet denken. Het grappige was dat mijn zoon net binnenkwam en zei: hé, hebben ze nou weer een nieuw album, hoe heet die Nederlandse band ook al weer? Inderdaad: Within Temptation.
Ik bedoel trouwens niet alleen the Unforgiving, maar kijk naar al het werk van Within Temptation en The Unforgiving in het bijzonder.

Om te beginnen jouw slot: de rijke instrumentatie: daar staat het vol mee. Barstensvol violen, piano en veel meer. Zo bombastisch als wat. En de arrangementen zijn geschreven om dat samen met de gitaren tot één vol geheel te smeden.
Overigens las ik ook dat jij de productie zo slecht vond klinken, maar dat zou wel eens aan jouw download van 12 september kunnen liggen. Die nu rondcircelt klinkt messcherp. Mogelijk dat dit jouw oordeel ook heeft beïnvloedt?

Het is inderdaad geen concept album als The Unforgiving. En je hoort niet prominent een synthesizer, maar ik kan jou echt niet volgen dat jij dat top 5 albums vindt en dit helemaal niks. Toch ook wel weer grappig zo'n verschil.

Misschien moet je het in betere kwaliteit nog eens luisteren en dan niet terugkijken naar eerdere albums van Evanescence: wie weet?

Ok, wat te denken van: Made Of Stone, The Change, The Other Side, Sick & Oceans?

Kane of Krezip......

Ik geef nu even mijn mening op basis van wat ik al geluisterd heb (What You Want, The Change, The Other Side en Oceans, de rest bewaar ik voor de release).
Ik snap de vergelijking naar Within Temptation wel, maar zelf zie ik het ook niet helemaal. De stijl van de muziek lijkt niet op elkaar, de opbouw van de nummers ook niet. De instrumentale invulling en het geheel kan ik wel weer een beetje vergelijkbaar noemen.

Ik snap de link naar Kane en Krezip ook niet helemaal, aangezien zij altijd prima albums afleveren/afleverden. Maar ja, dat is natuurlijk ook weer een mening.

De nummers die ik tot nu toe heb gehoord vind ik in ieder geval super! De nummers zijn catchy, stevig en het blijft lekker hangen. Ik ben sowieso al een groot fan van Amy's stem, en aangezien die zoals gewoonlijk weer flink op de voorgrond treedt, ben ik al gauw tevreden.
Het geheel klinkt ook erg fijn, in tegenstelling tot The Open Door. Daar miste ik een bepaalde sfeer. Alles dendert daar schel mijn oren in en Amy zingt een beetje over-the-top. Zelfs nu de kwaliteit nog niet zo goed is, klinkt Evanescence al een stuk beter.
Ik zie hierboven staan dat er een 'messcherpe' kwaliteit rondgaat, maar dat is volgens mij niet helemaal waar. Tot nu toe is er één versie uitgelekt via een website en de kwaliteit is dus allemaal hetzelfde en nog niet helemaal perfect.

Dat laatste kan je niet weten, want je hebt mijn versie niet gehoord. Die is praktisch cd kwaliteit: erg goed dus.

Natuurlijk, je hebt helemaal gelijk.

Dit lijkt me inderdaad geen muziek voor jou (zo als je zelf ook zegt)
Ik waardeer het wel dat je niet met een 0,5 of 1.0 gaat stemmen zoals hier veel gebeurd.
Dit plaatje is op zich wel verfrissend, Amy Lee is goed bij stem en nummers als Made of stone en The Change vind ik echt geweldig. Er zullen geen hits van komen maar als geheel is het gewoon goed.

Geeft niet hoor. I'm just a lucky guy.

Ik zie de vergelijking met Within Temptation totaal niet. Nu moet ik ook eerlijk bekennen dat WT totaal mijn band niet is. Maar als ik Evanescence en WT naast elkaar leg dat hoor ik bij Evanescence toch meer invloeden van groepen als Portishead, Korn, The Smashing Pumpkins en de complete grunge scene van de jaren 90. WT is in mijn ogen meer een showband die het moet hebben van het theatrale maar goed. Ik ben nog steeds zeer benieuwd naar dit album en na het horen van The Change, The Other Side en Oceans vind ik het steeds moeilijker worden om te wachten tot oktober.

Hebben ze eigenlijk al een clip gemaakt voor een van hun nieuwe songs?

Mooi geformuleerd Killeraapje. Ik zou er dit van willen maken voor het nieuwe album: een klein beetje Korn en wat vlagen van the Smashing Pumpkins, aangevuld met de theatrale bombast van Within Temptation en een toefje Portishead geboetseerd rond de mooie stem van Amy Lee.

PS: Grunge hoor ik er niet meer in terug en het blijft los van al die namen natuurlijk 'gewoon' Evanescence.

Eentje voor "What You Want", niets speciaals maar ik denk ze het vooral toegankelijk hebben willen houden voor een nieuw publiek.

Erg weinig airplay voor de single trouwens (in BE dan).

Ook dit vind ik erg leuk omschreven West. Tot op hede heb ik alleen de live uitvoeringen gehoord van een aantal nieuwe nummers en daarom dat ik de vergelijking trok met Grunge. Misschien dat ik Seether ook nog aan de lijst toe kan voegen. De reden dat ik nauwelijks een verband zie met WT is vooral omdat Amy Lee meerdere malen in intervieuws heeft aangegeven eigenlijk nauwelijks verwantschap te hebben met de Europese Female fronted Gotic scene. En eerlijk gezegd heb ik daarvoor ook nooit die link gelegd. Bij Evanescene heb ik vaak het idee dat hun bombast gebaseerd is op filmmuziek. De enige Europese band waarmee je misschien een vergelijking zou kunnen trekken is Lacuna Coil maar eerlijk gezegd vind ik die ook een stuk minder.

Ik heb het album even snel beluisterd maar ik vond het maar niks. Alle nummers leken zo sterk op elkaar dat ik niet echt onderscheid kon maken. Fallen was natuurlijk geweldig, The Open Door was ook goed, dus dan had ik wel iets meer verwacht.
De instrumentale stukken zijn ook op elk nummer vrijwel hetzelfde, allemaal vrij hard en met dezelfde klanken.

Maar, vandaag ga ik het nog eens op goed geluid beluisteren en op mijn gemakje, dus hopelijk bevalt het me nu wat beter

Dat klinkt voor mij als een aanbeveling.

Het is slechts een mening, hè. Ik vind de singles van het eerste album eigenlijk nog steeds ontzettend fijne nummers, een kleine tien jaar na dato liggen ze nog steeds prima in het gehoor (vind ik dan). Op dit album heb ik geen enkel nummer kunnen vinden die van dezelfde klasse is. Het lijkt ook niet op een album waaraan ze vijf (!) jaar hebben gewerkt, eerder als een album dat ze binnen een uurtje in elkaar hebben gezet. Maar eh, waarom probeer je 't niet eens? De meeste reactie zijn positief, ik merk dat ik één van de weinige uitzonderingen ben, ik vind 't niks. Je weet wat ze zeggen: niet geschoten... toch?

daar lijkt het inderdaad wel een beetje op