Evanescence - Evanescence (2011)

Het lijkt tegenwoordig alsof je aan een hoesfoto al kunt zien of een album het wel of niet gaat worden.

Een maand voor de officiële release is het album al op het internet te vinden. Voor het eerst sinds vijf jaar wordt er nieuw materiaal uitgebracht van Evanescence (lees: Amy Lee), al is de bezetting -op de zangeres na- in zijn geheel veranderd. Het album heeft de nodige vertraging opgelopen, Amy vertelde dat de opnames met de eerste producer niet het gewenste resultaat opleverde, dus werd de release-datum meerdere keren uitgesteld. Nu heeft ze dan naar eigen zeggen een album naar wens gemaakt, volgens haar is dit (wanproduct) waar Evanescence als band voor staat. Voor het album in de huidige vorm gaf Amy aan inspiratie te hebben gehaald bij de muziek van Björk, Depeche Mode, Massive Attack en Portishead. Ik mag hopen dat dat een grapje was, want dit album is op z'n zachtst gezegd een farce.

Kom op zeg, in vijf jaar tijd kon ze met niks beters komen dan dit? Het eerste wat je je afvraagt tijdens de beluistering: waar is een nummer á la Bring me to life en/of Going under? Nou, die staan er niet op. Evanescence blijkt te staan voor inspiratieloos. De eerste single What you want bleek al niet zo’n leuke voorbode te zijn, maar alles wat volgt lijkt nog wat erger te zijn. Een ballade zoals Lost in paradise bijv. kan nog niet eens in de schaduw staan van een nummer als My immortal, en My heart is broken komt niet eens in de buurt van Everybody’s fool, hoewel duidelijk geprobeerd wordt om een soort replica te maken. Geen enkel nummer is na zes luisterbeurten memorabel. De melodieën zijn eenvoudiger dan ooit tevoren, en ook de tekstueel is er geen sprankeltje originaliteit te bespeuren. Wat een tegenvaller.

Zelfs de kwaliteit van de opname klinkt echt slecht. Alsof één of ander schoolbandje een demo heeft opgenomen. Daarnaast is Amy’s stem niet meer zo helder en zuiver als dat het vroeger geweest was.

Vijf willekeurige quotes van Amy Lee over het nieuwe album:






Allemaal leugens. R.I.P., Evanescence.

Het self-titled Evanescence is een sterk rockalbum geworden, met een meer Amerikaanse commerciele inslag, met in het algemeen goede en vooral melodieuze nummers.De nummers zijn ook zodanig geproduceerd dat ze vrij makkelijk in het gehoor liggen. Het heeft zo een behoorlijke Within Temptation sound, zeker als je hun album van 2011 - the Unforgiving - erbij pakt. Zou onze Hollandse band enigzins geïmmiteerd worden? In ieder geval zal deze wijziging van koers zeker te maken hebben met het feit dat van de oude band alleen zangeres Amy Lee nog over is.

Opener What You Want is een lekkere stevige opener. Made of Stone is gelijk één van de betere songs van het album. Het klinkt wat donkerder, zoals we meer gewend waren van deze band. Op the Change horen we voor het eerst aanzwellende violen. Die zullen we vaker tegen gaan komen en dat kan ik wel waarderen. Lekker bombastisch allemaal!

Op My Heart Is Broken, de eerste ballad, horen we een mooie piano. Ook die zal vaker terug komen. Ik ben niet zo van de ballads, maar met de vette gitaren erbij klinkt dit toch best aardig. The Other Side opent met een lekkere gitaarriff, die verderop nog eens aangedikt en aangevuld wordt met piano en violen. Mooi. Al helemaal als die piano met violen samen met die prima gitaar lekker doorlopen op Erase This. Nog bombastischer!

Lost In Paradise is mij een brug te ver: dat is een echte klassieke rockballad, net niet tenenkrommend. Gelukkig volgt één van de beste nummers, Sick, met een vette donkere sound. Op End of the Dream is die mooie piano weer terug, maar in tegenstelling tot Lost In Paradise loopt dit nummer wel. Een lekker rocknummer.

Oceans vind ik een van de betere nummers. Het nummer heeft een lekker pakkend refrein. Hier valt voor het eerst het goede drumwerk op. Never Go Back is een vergelijkbaar nummer, alleen nog wat bombastischer, met minder opvallende drums en meer piano. Swimming Home is een ballad, maar wel een opvallende. Je kan niet echt van rockballad spreken. Dit had eerder een synthesizer ballad van Laura Brannigan in de jaren '80 kunnen zijn. Ook Alannis Morrisette komt even voorbij. Een vreemde eend in de bijt dus.

Ik weet nu al dat ik dit album flink wat ga draaien. Het is gewoon een echt lekker rockalbum. Niks mis mee.

Amy zei vantevoren dat dit een zwaar album zou worden en daar heeft ze aan de ene kant wel gelijk aan. Veel bombast en veel zware gitaren en drums. Vooral die drums zijn heel natuurlijk geproduceerd, zodat het album bij wijlen best rauw klinkt.

Het grootste probleem wat ik heb met dit album is dat het maar 1 stand kent, GASSEN! Alsof je bij de Burger King zit, doe maar een Whopper en welja doe er hierna nog maar 1. Lekker, maar eigenlijk stelt het niet zoveel voor.
Jammer, want Amy zingt nog steeds goed, de gitaen klinken lager en groovier dan ooit en de piano riedeltjes zijn leuk. Emotie als op Origin, de Ep's of desnoods The Open Door, kom ik hier niet tegen.

Nu moet ik zeggen, ik ben nooit een Fallen fan geweest, al was dat uiteraard wel mijn introductie tot de band. Toen ik al het andere materiaal hoorde, was ik op Fallen al snel uitgekeken. Op een aantal nummers na, vooral de ballads, was het daar ook een beetje de hamburger kwestie.

Het gekke is dat op deze nieuwe plaat juist de ballads totaal niet werken, vreemd voor Evanescence begrippen. Ja, de ballad The Secret Door, die had wel op de plaat gemogen in plaats van als bonus track. Hetzelfde geldt voor Disappear, eigenlijk een stuk beter dan veel wat WEL op de plaat staat.


Deze nieuwe doet me dus wat denken aan Fallen, al is ie best anders. Hij krijgt wel dezelfde score.

Wat minder experimenteel dan voorganger The Open Door en qua sound een terugkeer naar het meer compacte geluid van Fallen. Dat betekent dus goed in het gehoor liggende rocksongs met een gothic randje, uitstekend uitgevoerd. Amy Lee is prima bij stem en de plaat kent weinig uitglijders, al vind ik afsluiter Swimming Home wat aan de zeikerige kant. De bonustracks daarentegen mogen er zeker zijn. Geen wereldschokkend sterk album en productioneel haalt de plaat lang niet het niveau van Fallen, maar de songs zijn aangenaam genoeg.

Vond Evanescence in het begin heel goed, maar het klinkt nu wel vaak hetzelfde, Niet slecht ofzo, maar ook niet meer opzienbarend, zoals met Fallen , wat ik nog steeds hun beste werk vind en The Open Door vond ik ook nog steeds goede nrs. hebben, maar al wat minder en nou deze. Moet er wel bij zeggen dat ik deze niet helemaal heb gehoord, zoals dat moet, voor je een recensie schrijft, dus ik ga er nog wel 1x voor zitten, maar mijn muzieksmaak is op het moment wat geshift, nieuwkomers vooral. Toch is de kwaliteit niet slecht, want ze klinkt goed en de nrs. voelen niet fake aan, zoals bij Within Temptation, die popmuziek hebben gecoverd van o.a. Lana Del Rey, die Sharon moet zich schamen, wat je van Amy niet kan zeggen, die blijft i.i.g. haar fans trouw!!