Stars of the Lid - The Tired Sounds of Stars of the Lid (2001)

Waarschijnlijk is dit typisch zo'n groeiplaat en vaak zijn dat de beste albums. Voor nu heeft het me nog niet echt te pakken, maar wie weet!

Weer een paar luisterbeurten verder en in eerste instantie vond ik het wat saai, maar nu heeft het me toch wel te pakken een beetje hetzelfde gevoel wat ik krijg bij john adams of arvo pärt ook al is dat toch andere muziek. Een serene rust bijna meditatief. Een plaat die je bewust opzet en niet even tussen neus en lippen door.Ik dacht dat ambient altijd gerelateerd was aan dance/techno maar schijnbaar hoeft dat dus helemaal niet .Denk dat ik in dit genre dus nog een hoop te ontdekken heb!

Inderdaad hoeft dat helemaal niet, het tegengestelde is zelfs waar. Ambient is al toch al wat jaartjes ouder dan dance en techno en is eigenlijk pas in ongeveer '89 begonnen met elementen uit de dansmuziek er in op te nemen. En ik denk persoonlijk dat de meeste ambient die momenteel wordt gemaakt toch nog steeds buiten de techno ambient enzo valt...maar misschien ben ik bevooroordeeld door mijn eigen smaak, bezigheden en collectie.

Ik durf zelfs te stellen dat ambient is begonnen in het begin van de twintigste eeuw toen Satie aan de slag ging met zijn musique d'ameublement!

Dat ligt inderdaad aan de grondslag van de ambient. De term is pas later in het leven geroepen door Brian Eno, die met zijn muziek wou terug grijpen naar John Cage en bepaalde werken van Satie.

ik heb hem nu op vinyl. Schitterende klanken verspreid over drie plakken zwart goud. Genieten!

Ik weet niet goed hoe ik mijn gevoel bij dit album moet omschrijven. Ik heb niets waar ik dit mee kan vergelijken, het is haast alsof dit geen muziek meer is, maar een andere, hogere, kunstvorm. Iets wat nog dieper kan gaan dan anders, door zijn langgerekte klanken en uitgestrekte landschappen emoties opwekt die van totaal andere, haast onaardse, orde zijn.

De eerst vioolachtige klanken van Requiem for Dying Mothers gaan door merg en been, een heel apart soort melancholie zit er in die eerste paar minuten. De titel vind ik ook perfect gekozen, het sluit volledig aan bij mijn beleving van dit deel. Langzaam vervagen de openingsklanken die eerst nog heel helder waren en dan komt het meest tragische deel van het album. Een prachtige gitaardrone (geloof ik) en langzaamaan gaan andere instrumenten meedoen in dezelfde melodie. Eerst een soort van fluit en een andere gitaar, maar dan, heel langzaam, gaat het nummer zich transformeren in de mooiste klanken die ik óóit in m'n leven heb gehoord. De viool/cello in de laatste paar minuten zijn voor mij een representatie van de meest intieme en onbaatzuchtige vorm van liefde die er bestaat.

Het Broken Harbors deel is temidden van deze twee uur durende oase van rust, de sereniteit zelve. Tegelijk is deze rust zo intens en op de achtergrond gebeurd er, juist in dit deel, zo veel. Een voortdurende transformatie die uiteindelijk een climax kent in de iets fellere gitaarklanken halverwege pt.3.

Fac21 is tussen deze hemelse klanken het meest hoopvolle geluid van dit album. De uiteindelijk climax van dit nummer bestaat uiteindelijk maar uit één hoog akkoord. Eén moment van hoop waar de rest van het nummer omheen is gebouwd.

The Tired Sounds is een prachtig geheel, alles sluit perfect op elkaar aan. In zekere zin wordt er voortdurend hetzelfde verhaal verteld. Geen enkel moment is er enig kwaliteitsverlies, maar eigenlijk kun je het op die manier niet eens beschouwen. Het ene deel is niet beter of slechter dan het andere want alles is volledig in harmonie met elkaar en versterkt elkaar.

Voor de geïnteresseerden, een video die ik heb gemaakt voor Broken Harbors pt. 1:
Broken Harbors / an African Childhood

Weer voor mij een plaat waarvoor ik al lang de woorden zoek het te beschrijven. Dat is echter bijna onmogelijk. Dit is simpelweg hemels. Betere beschrijving van deze wereldse plaat is er bijna niet. Werkelijk elke seconde van deze zeer heldere en subtiele plaat is de moeite waard. Kan naar dit gezelschap oneindig vaak luisteren, het past gewoon bijna altijd en overal. Fantastische muziek.

Stars of The Lid heeft dé mooiste plaat van 2007 uitgebracht, maar The Tired Sounds of Stars Of The Lid is bijna net zo mooi. Ik waardeer de eenvoud van de muziek veel meer dan het schijnbaar wiskundige concept achter de muziek. het is ambient, de nummers duren makkelijk 20 minuten en bestaan vrijwel alleen uit de gratie van timbre van een strijk-, blaas- of orgelachtig instrument in het extreme te trekken, deze lang uit te spannen en 80 keer te loopen. Boring? Ze zitten dankzij het eindeloze herhalen op een muzikale golflengte waar de factor tijd bijna geheel wegvalt, de muziek is er. Als de drones ook nog eens compleet ondefinieerbaar zijn als het aankomt op sfeer en emotie (is het wel melancholisch, of is het zweverig, opzwepend, zalvend of louterend of helemaal niets?), is het werk compleet. Het minimalisme en gebrek aan referentiepunten zoals tekst en melodie, maken elke luisterbeurt tevens een persoonlijke ervaring, omdat de aanzwellende en wegebbende drones de eigenschap hebben om jou eigen gevoelens aan zich te hechten.


Dat klinkt als een berg spirituele arty-farty, het maakt het IMO niet minder waar. Dit moet je absoluut niet verwarren met een new-age yoga CD, of met muziek in de definitie van ‘liedje’. Dit is muziek in een hele pure vorm, namelijk onconventionele klanken die een breed scala aan gevoelens oproepen.


4,5*

Ik heb hier eindelijk de vinyl versie van gehaald
3 LPs !
Ideaal voor als ik een keer helemaal tot rust wil komen.

Ja leuk, lig je lekker weg te dromen moet je 5x de LP omdraaien

Maar wel een geweldig geluid

Inmiddels laatste halve * erbij, zegt genoeg lijkt mij!

Na een flinke tijd wachten heb ik hem eindelijk binnen. Stars of the Lid had mij volledig overtuigd met enkele nummers en ik wist onmiddellijk dat dit een bijzondere plaat was. De plaat is mooi opgedeeld in verschillende suites.

De eerste LP begint meteen fantastisch. Requiem for Dying Mothers heeft me redelijk snel al kippenvel en de subtiele tonen raakte me eigenlijk me heel diep. Het gevoel van kippenvel zette zich eigenlijk daarna om een soort van onderhuidse kippenvel. Bij iedere toon voelde ik het van binnen. Dat gevoel ging eigenlijk niet meer weg, want het niveau van Requiem wordt eigenlijk nog eens overtroffen op de andere kant van de LP.

Austin Tx .. is mijn ogen zelfs nog sterker, vooral halverwege de suite. Het is misschien het beste te omschrijven met subtiel en subliem. Zoals Sietse volgens mij een keer eerder zei is het mooie van ambient dat je het perfect kan gebruiken als relaxte achtergrond muziek. Tegelijkertijd is het ook muziek die heel diep kan gaan en waar je met intensief luisteren steeds nieuwe kleine dingen ontdekt die bijdragen aan de melancholiek.

Verbazend genoeg zakt het nergens meer in. De volgende LPs zijn ook allemaal erg sterk en moet je eigenlijk gewoon luisteren en het ervaren. Als ik bij de laatste kant van de derde LP ben aangekomen ben ik in een trance beland. Iedere keer dat de LP stopt merk ik dat de melodie nog een tijdje door blijft gaan in mijn hoofd en dat die pas stopt als ik de volgende LP opzet. A Lovesong is daarom de perfecte afsluiter. Deze suite geeft het album het best weer. Er zit subtiele verandering in, een geweldige melodie. Het nummer eindigt ook met het afsterven van de melodie en geluid dat langzaam de melodie overneemt. Dit geluid heb ik maar opgevat als een kalmerende ademhaling en als de plaat dan stopt is de trance voorbij. Je hebt zojuist meer dan 2 uur in een soort van droom geleefd en je wordt dan weer wakker.

Kortom is dit een onbeschrijflijk album. Absoluut een plaats in mijn top 10 waardig en ik heb Refinement .. al meteen ook op vinyl besteld.

Midden in een uitwisselingsweek met school en dan heb je de kans flink vermoeid te raken door het overbeladen schema. Vanmiddag had ik echter dat ene momentje vrij, en ik wist al gauw welk gezelschap mij tot slaap zou kunnen sussen: Stars of the Lid.

Ondanks dat ik wel twee uur lang zo goed als weg van deze wereld was, is het niet meer echt tot slapen gekomen. Zo prachtig als dit wordt muziek niet. Nou ja, ik zou het eerder magie noemen. Al vanaf de eerste inkomende toon zou ik kunnen janken van geluk. De violen weten werkelijk door je ziel heen te snijden. Zo warm en intiem, en zo natuurlijk, alsof moeder natuur zelf de geluiden aan ons tentoonspreid. Met het tweede deel wordt het alleen maar mooier. De diepe bas, de hoge tonen; als je je door deze muziek kan laten meevoeren, kom je nog verder dan de hemel.

Maar eigenlijk mag deze muziek niet met vergelijkingen beschreven worden. Na twee jaar deze muziek te hebben ontdekt, geluisterd, beleefd en ervan te hebben genoten heb ik Stars of the Lid nu helemaal door: het is (zo goed als) het mooiste dat de mensheid heeft geproduceerd op ons kleine planeetje (voor zover ik dat al niet vond). De enige echter magiërs: Stars of the Lid.

Prachtig album. Kan het niet in een keer luisteren, maar zo nu en dan een paar nummers en ik kan er weer tegenaan! *4.

Dit album doet mij steeds meer. Verdriet, nostalgie en absolute schoonheid gaan samen. Ik heb er de tijd voor genomen en ben behoorlijk beloond. Stem gaat omhoog *4,5.

Mag ik eigenlijk weten waarom hier de genrebenaming rock/avant-garde staat? Beiden slaan kant noch wal bij de muziek van Stars of the Lid.

Omdat er geen betere benaming beschikbaar is op de site.

electronic?

Dat slaat kant noch wal.

Nou ja, in iedergeval geen rock! Vindt Electronic niet echt gek.Het is toch d.m.v. een hoop effecten,loops, gemanipuleerd gitaargeluid. Ik zou zeggen. Avantgarde/Electronic , dit bij gebrek aan genre aanduidingen want eigenlijk Ambient / Drones.

Dit album is zo'n typisch voorbeeld van een geval waarin men te veel wil met te weinig ideeën. Ik weet dat dit ambient is en dat het hier juist om de dromerige sound en drones gaat, maar hier weet men het wel heel erg ver uit te spinnen. Het heeft me dan ook erg veel moeite gekost om het in zijn geheel te beluisteren en er zitten absoluut geweldige momenten in (Austin Texas....!), maar het is te veel en te lang. Meer dan 3,5 ster kan ik er dus niet aan kwijt.

Ik tik er bij deze de laatste halve ster bij. Zojuist lekker liggen luisteren en elke twintig minuten even opstaan om de plaat om te draaien of te verwisselen. (Dat onderbreken is overigens niet erg; je stapt bewust in het volgende deel en elke kant is een soort van suite op zich).
Hemels spul.

Die gitaardrone in Requiem for Dying Mothers (Part 1)....

Dit is gewoon heel chill... zweven.

Ongeloofelijk... Stars of the Lid maakt muziek die echt helemaal nergens mee te vergelijken valt. Een soort buitenaardse pracht die moeilijk te beschrijven valt. En noe nog dit bemachtigen, want ik kan nu niet meer zonder!

Ohh vergelijken kan zeker wel hoor. Probeer eens Sinking of the Titanic van Gavin Bryars (en dan niet de versie met Philip Jeck, maar de klassieke uitvoering).

Ik vind die versie met Jeck anders fantastisch mooi.

Ik vind hem best ok, maar kan niet tippen aan de "gewonen" versie. Verre van zelfs.