Stars of the Lid - The Tired Sounds of Stars of the Lid (2001)

Op dit tijdstip is dit toch wel een van de allermooiste platen die er is. Ik betrap mezelf er al op dat ik al een half uur bijna niks anders doe dan in mijn stoel zitten. Ik zit nu in Mudholland en ik vertoon nog enkel teken van moeheid of verveling.

Zo simpel klinkt het, eenvoudige zichzelf herhalende instrumenten die hun eigen ding doen. Waar sommige mensen het misschien als saai zouden omschrijven zou ik het eerder een vorm van magie noemen. Zonder dat ik echt mijn aandacht op de muziek richt houdt deze plaat me toch in een soort trance.

Dit is gewoon een vorm van betovering die me vasthoudt, een vorm van kalmte die voor mijn gevoel wel bij mijn eigen persoonlijkheid past. Rustig, zonder altijd even bijzonder over te komen, maar als je je erdoor mee laat voeren toch erg gedetailleerd, en sommige mensen noemen het saai. Of het iets voor je is is per persoon verschillend natuurlijk, maar mij weet het toch te fascineren.

Het einde van disc 2 zal ik ook wel zonder vermoeidheidsproblemen halen en dan zal ik er eens over gaan denken hem een schop in positieve richting te gaan geven.

Na een flinke tijd wachten heb ik hem eindelijk binnen. Stars of the Lid had mij volledig overtuigd met enkele nummers en ik wist onmiddellijk dat dit een bijzondere plaat was. De plaat is mooi opgedeeld in verschillende suites.

De eerste LP begint meteen fantastisch. Requiem for Dying Mothers heeft me redelijk snel al kippenvel en de subtiele tonen raakte me eigenlijk me heel diep. Het gevoel van kippenvel zette zich eigenlijk daarna om een soort van onderhuidse kippenvel. Bij iedere toon voelde ik het van binnen. Dat gevoel ging eigenlijk niet meer weg, want het niveau van Requiem wordt eigenlijk nog eens overtroffen op de andere kant van de LP.

Austin Tx .. is mijn ogen zelfs nog sterker, vooral halverwege de suite. Het is misschien het beste te omschrijven met subtiel en subliem. Zoals Sietse volgens mij een keer eerder zei is het mooie van ambient dat je het perfect kan gebruiken als relaxte achtergrond muziek. Tegelijkertijd is het ook muziek die heel diep kan gaan en waar je met intensief luisteren steeds nieuwe kleine dingen ontdekt die bijdragen aan de melancholiek.

Verbazend genoeg zakt het nergens meer in. De volgende LPs zijn ook allemaal erg sterk en moet je eigenlijk gewoon luisteren en het ervaren. Als ik bij de laatste kant van de derde LP ben aangekomen ben ik in een trance beland. Iedere keer dat de LP stopt merk ik dat de melodie nog een tijdje door blijft gaan in mijn hoofd en dat die pas stopt als ik de volgende LP opzet. A Lovesong is daarom de perfecte afsluiter. Deze suite geeft het album het best weer. Er zit subtiele verandering in, een geweldige melodie. Het nummer eindigt ook met het afsterven van de melodie en geluid dat langzaam de melodie overneemt. Dit geluid heb ik maar opgevat als een kalmerende ademhaling en als de plaat dan stopt is de trance voorbij. Je hebt zojuist meer dan 2 uur in een soort van droom geleefd en je wordt dan weer wakker.

Kortom is dit een onbeschrijflijk album. Absoluut een plaats in mijn top 10 waardig en ik heb Refinement .. al meteen ook op vinyl besteld.

De nacht. Zwart en koud in de winter. Vroeger m'n grootste vijand uit angst om een spook of inbreker naast mijn bed te zien. Er moest altijd een lichtje aanblijven. Dat zou de geest wel afschrikken. Ze houden immers niet van licht, toch? De inbreker zou niet naar binnen durven als er een geluid zou zijn. Het getik van regen op het dak of het gerommel van de wasmachine moest genoeg zijn. De nacht en ik schudde elkaar de hand, en ik viel in slaap. Maar och, wat duurde hij nog lang. Vrienden zouden wij niet snel worden.

Inbrekers komen niet via het dak. En spoken bestaan niet, alleen in het land van de verbeelding en fotoshop. Opeens werden we dikke maatjes. De gemoedstoestand werdt beter en ook slapen ging heerlijk. Nu ben ik op mijn best in de nacht. Vaak wakker en nadenkend over de dag. Er moest iets zijn wat het allemaal nog intenser kon maken. Een sfeerversterker. Een terugblik op de dag en tegelijkertijd een hemelse ontspanning. Lang zou ik er jn blijven hangen, rustig en onrustig tegelijkertijd. Uiteindelijk ging het met SOTL een stap verder.

De muziek is veel dingen tegelijkertijd. Rust en onrust, droevig en opburend, eng en mooi... Het verbeterd de kijk op jezelf en laat je lachen en huilen. Ja, denk je. Had ik het toch allemaal goed gedaan. Ik ben niet perfect maar ik doe mijn best. Terwijl je met je ogen dicht op de bank ligt gaan de drones en violklanken door merg en been. Alles is helemaal goed, maar toch ook niet. Vragen krijgen een rustgevend antwoord en er komen nieuwe bij. Als er een drummer was geweest zou hij de boel flink hebben verpest. Soms denk je wel eens zoiets van joh, had die solo weggelaten. Maar hier moet men niets aan veranderen. Dat zou niet goed zijn voor de ervaring. Alsof je in een verlaten hutje zit met niets meer dan alleen jij en een haartvuurtje. Er bestaat voor dik twee uur even niets anders. De vlammen lijken hetzelfde patroon keer op keer te volgen. In werkelijkheid veranderen ze. Maar daar kom je later pas achter.

Dit album zou de soundtrack van een heleboel dingen kunnen zijn. Dat hangt af van de persoon. Voor mijn zijn de drones zo'n ongeloofelijk genot voor het oor dat ik het er helemaal koud van krijg. Soms klinkt het nostalgisch, soms klinkt het compleet nieuw. De diepgang is ongekend. De emotie is ongekend. Vreemd wat muziek met je kan doen.

Een herinnering, aan een gebeurtenis.
Kleine herinneringen, een wandeling aan het strand.
Of een dramtaische herinnering met heel wat gevolgen, een ongeval met de wagen.
Je vastklampen aan de goede herinneringen, terwijl de slechte er nog altijd zijn.

Je probeert ze te wissen, maar eigenlijk denk je er constant aan.
Je hele huis is donker, alleen brandt er een klein lampje. Dat ene kleine stukje hoop, ook dat kleine stukje hoop vinden we terug in de door merg en been gaande drones en strijkers.

Vele stiltes, hartverwarmende geluiden die opkomen en verdwijnen.
De pijn die opkomt en weggaat. Een traan die wegrolt.
Een glimlach, zowat alle emoties zitten in deze plaat, fantastische strijkers, mooi pianospel en donkere maar soms hoopgevende drones.
Toch heb ik twee kritiekpuntjes die eigenlijk verbonden zijn met elkaar. Want soms verlies ik mijn concentratie en aandacht, vooral omdat er niet genoeg afwisseling is. Er hadden wat meer tracks zoals Requim For Dying Mothers Part 2 moeten zijn namelijk schitterende drones met strijkers. Ook de piano horen we opvallend weinig als ze die twee instrumenten een wat grotere rol hadden gegeven had de plaat nog beter geweest.

Voor wie trouwens alleen de strijkers van Requim For Dying Mothers Part 2 wilt horen kan dat in de song Requiem String Melody, te vinden op hun verzamelaar Carte-De-Visite. 4*