Belle and Sebastian - Push Barman to Open Old Wounds (2005)
mijn stem
178 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Jeepster
-
Dog on Wheels (3:11)
-
The State I Am In (4:59)
-
String Bean Jean (4:43)
-
Belle and Sebastian (4:36)
-
Lazy Line Painter Jane (5:49)
-
You Made Me Forget My Dreams (3:50)
-
A Century of Elvis (4:29)
-
Photo Jenny (3:14)
-
A Century of Fakers (4:29)
-
Le Pastie de La Bourgeoisie (3:10)
-
Beautiful (5:13)
-
Put the Book Back on the Shelf (6:25)
-
This Is Just a Modern Rock Song (7:12)
-
I Know Where the Summer Goes (4:37)
-
The Gate (4:27)
-
Slow Graffiti (3:25)
-
Legal Man (2:42)
-
Judy Is a Dick Slap (4:05)
-
Winter Wooskie (2:41)
-
Jonathan David (2:59)
-
Take Your Carriage Clock and Shove It (3:35)
-
The Loneliness of a Middle Distance Runner (4:34)
-
I'm Waking Up to Us (3:49)
-
I Love My Car (5:12)
-
Marx and Engels (3:45)
1
geplaatst: 25 november 2024, 15:57 uur
Vreemd, er is niets meer gepost sinds die hierboven van mijzelf. En dat is gek, want dit album verdient toch echt meer.
Ik hoorde Belle & Sebastian pas bij het uitkomen van (hun derde album) The Boy with the Arab Strap. Ik vond het geweldig en datzelfde vond ik ook van de twee voorgangers: Tigermilk en If You're Feeling Sinister. Die laatste heeft zelfs een tijdje in mijn persoonlijke top 10 gestaan.
Opvolger Fold Your Hands Child, You Walk Like a Peasant vond ik destijds al een stuk minder, en datzelfde gold eigenlijk voor alle albums sindsdien. Niet echt slecht, maar allemaal al eens gedaan en dan een heel stuk beter.
Maar in de loop der jaren bleken de eerste drie albums ook niet slijtvast. Prima albums, die ik echt nog wel eens opzet. Maar zo goed als destijds vind ik ze toch echt niet meer.
Maar gek genoeg blijkt dat niet op te gaan voor deze Push Barman to Open Old Wounds. Het is een verzameling van hun EP's uit de periode 1997-2005. Die hebben de tand des tijds wat mij betreft beter doorstaan. Lekker om te draaien in de auto.
Ik hoorde Belle & Sebastian pas bij het uitkomen van (hun derde album) The Boy with the Arab Strap. Ik vond het geweldig en datzelfde vond ik ook van de twee voorgangers: Tigermilk en If You're Feeling Sinister. Die laatste heeft zelfs een tijdje in mijn persoonlijke top 10 gestaan.
Opvolger Fold Your Hands Child, You Walk Like a Peasant vond ik destijds al een stuk minder, en datzelfde gold eigenlijk voor alle albums sindsdien. Niet echt slecht, maar allemaal al eens gedaan en dan een heel stuk beter.
Maar in de loop der jaren bleken de eerste drie albums ook niet slijtvast. Prima albums, die ik echt nog wel eens opzet. Maar zo goed als destijds vind ik ze toch echt niet meer.
Maar gek genoeg blijkt dat niet op te gaan voor deze Push Barman to Open Old Wounds. Het is een verzameling van hun EP's uit de periode 1997-2005. Die hebben de tand des tijds wat mij betreft beter doorstaan. Lekker om te draaien in de auto.
* denotes required fields.