Amebix - Sonic Mass (2011)

Het stemgeluid van deze zanger doet me heel erg denken aan The Young Gods. Ook muzikaal hoor je hier en daar een referentie naar het (oudere) werk van TYG.
Ook Killing Joke hoor ik terug.

Ik kende hiervoor nog maar 1 album van deze band, nl "Arise" en dat is toch wel heel andere koek. Koek die mij iets beter bevalt. Maar toch een genietbaar plaatje dit.

Opener Days is nog wat bescheiden (lekker intro), maar dan wordt het beter (lees: 'viezer'). De zanger (lees 'bruller', al zingt en spreekt hij ook) doet me ergens aan denken, misschien schiet het nog te binnen (beetje Prongs Tommy Victor en zelfs een béétje Lemmy zelfs in The Messenger?). In ieder geval zeker lekker; pompend, beukend en rauw - met een lekkere productie (gitaar komt flink schuurpapierend uit de hoek). Track 4 begint wat middle-eastern, maar gaat al gauw weer in dezelfde stijl verder. Ja, Prong (vanaf 'Cleansing' dan toch) hoor ik hier wel een beetje in, maar dat is niet een band die je zomaar even aftroeft.

De gesproken stem in Visitation vind ik wat minder. Ook begin ik al wat uit te zien naar meer variatie dan wel uit-stekende riffs en ideeën. Tot zover de eerste helft... wordt vervolgd.

Dit is het voor mij niet helemaal. De nominatie van Kronos in Het Metal Album van de Week-topic en de legendarische status van Amebix heeft ervoor gezorgd dat ik Sonic Mass een zwier gegeven heb, maar echt overtuigend was het niet. Beter dan het debuut, dat wel, maar veel maakt het niet uit.

De band is overduidelijk het best als de vettige beuk er goed ingegooid wordt, Here Come the Wolf is zelfs een heel degelijke track. Maar voor de rest voelt het te veel aan als een run-of-the-mill klassieke metalband die zijn beste tijd gehad heeft. Waarschijnlijk zijn het de post-punkinvloeden die het voor mij de das omdoen.

eerder stoner dan crust denk ik heel af en toe, maar al bij al niet slecht! denk er zelfs aan om er nog een half sterretje bij te doen - op een of andere manier was ik dit album totaal vergeten - bedankt Kronos, om het weer onder mijn aandacht te brengen!!

Graag gedaan.

Ik weet niks van crust. Ik ken wel Acephelix maar dat is eigenlijk gewoon death metal. Ook ken ik Hellbastard en dat was meer een beetje hardcore met veel metalinvloeden. Of metal met veel hardcore-invloeden zo je wilt. Amebix is een naam die ik wel eens gehoord heb maar dit is voor het eerst dat ik er muziek van hoor. Sonic Mass vind ik om te beginnen ontzettend sfeervol. De plaat komt lekker traag op gang met Days. Daarna laat het album langzaamaan album haar ware gezicht zien. Het verbaast me dat zoiets in eigen beheer wordt uitgebracht. Het barst van de kwaliteit, het klinkt majestueus en is ook gewoon heel compact. Er wordt geen noot teveel gekraakt.

Here Come The Wolf is wel een typische track. Enerzijds is het een redelijk toegankelijke gothic achtige track die me wel eens aan Beseech doen denken anderzijds zijn er de kortstondige doch meeslepende postcore passages die er weer iets massiefs van maken.

Eigenlijk kenmerkt dat nummer een beetje het album. In de kern is het hele down to earth metal dat duidelijk gelieerd aan (post)punk is. Tegelijkertijd loopt het album ook over met van die onweerstaanbare, dromerige vloedgolven van epische proporties. Dat maakt Sonic Mass in mijn oren onderscheidend.

Het was een aangename kennismaking en ik moet het nog wat laten bezinken voordat ik met de sterren kom.

Wat is postcore?

postcore? Excusez. Ik bedoel postrock. Neurosis-achtige dingen enzo.

Vind dit toch erg lekker klinken. Doet mij hevig denken aan Killing Joke (vooral de zang), maar dan met sfeervollere omlijsting. Lekker begin van de nieuwe ronde.

Krachtige en compacte (als ik het zo omschrijf, lijkt Amebix wel wasmiddel) metal, waarbij met name de zang me positief verrast heeft. De manier waarop de teksten gebracht worden, roept bij mij associaties op met protest-/strijdliederen. Geen idee waarom, en of het ergens op slaat weet ik ook niet.
Maar goed, ook de muzikale omlijsting is prima, sfeervol door wat synths hier en wat samples daar, en de nummers worden mooi opgebouwd en lopen hier en daar vloeiend in elkaar over.
Uitschieters zijn voor mij The Messenger en Knights of the Black Sun, en ook het hierboven door Edwynn aangehaalde Here Come the Wolf is een van de nummers die er uitspringen. Visitation vind ik een van de minder interessante nummers hier. Er gebeurt te weinig dat mijn aandacht weet te behouden.

Wat mij betreft de beste opener van een nieuwe ronde Metal Album van de Week sinds ik halverwege de eerste ronde ben ingestapt.

4.0*

Interessante biografie zowel van Kronos als op diverse websites gelezen van een Britse groep waarvan de naam me vaag iets zegt ofwel speelt mijn geheugen weer parten met mij. Na een aantal luisterbeurten ben ik wel onder de indruk van dit album dat voor mij ook één van de betere openers is in HMAvdW, spijts het aanvankelijk misleidende en rustige Days dat exponentieel lijkt te groeien en een toffe opener blijkt.

Heel tevreden ben ik met de muziek en met het stemgeluid van zanger Rob (The Baron) Miller, zowel zijn rustige stem (Days, Sonic Mass Part 1) als zijn metal stem. Ik dacht hier en daar (Sonic Mass Part 2) ook een jongere Lemmy te horen, raar maar waar. Meer dan eens hoor ik gelijkenissen met Killing Joke en Alchemist. Mooie drumpartijen ook.

Tof album dat van mij vier verdiende sterren krijgt omwille van de kwaliteit van de songs, het toffe geluid en het overwegend uptempo karakter. Kleine kanttekening bij het repetitieve Visitations. Speciale vermelding voor de twee delen van Sonic Mass en Here Come the Wolf.

Ik kan me goed vinden in de mening van Ben. Het heeft zo zijn prettige momenten, maar ik vind vooral de zang een afknapper. Ook de postpunk (voor zover dat werkelijk een invloed is geweest althans...) is niet echt mijn ding.

Prachtig album van deze Britten. Ik vind de zang helemaal niet verkeerd. Eigenlijk erg tof. De afwisseling in de zang kan ik goed waarderen. Bij de rustige stukken doet het mij hier en daar denken aan Anathema. De band weet echter een goede mix neer te zetten. The Messenger is denk ik wel mijn favoriete nummer. Heerlijk!

Hele vette plaat inderdaad. Het heeft niets meer met de crust van weleer te maken, "these days will never come again" zingen ze zelf in het eerste nummer. Vanaf de tweede track dendert de muziek met een buitengewone vastberadenheid over je heen. Veel Killing Joke invloeden zijn er inderdaad te horen, maar er zit veel meer dynamiek in de muziek dan er op veel van de hardere KJ platen aanwezig is. Hoewel een jaar later alsnog met terugwerkende kracht een van de meest verrassende releases van 2011.