Subsignal - Touchstones (2011)

Stevige neo prog, zo nu en dan metal, met zeer mooie vocalen. De zang doet me sterk aan Yourney denken, en soms ook aan meerstemmige stukken van Yes. Prachtig album!

Ik hoor meer Yes dan Journey, vooral de zanger neigt Jon Anderson te benaderen. Dat bevalt me niet zo, ik vind de meer heavy stukken wel goed gedaan. Live op Progpower viel de zanger me ook al op in negatieve zin. Maar met zijn sjaal en pet op het podium moest hij ook nog enige vooroordelen wegnemen. Muzikaal mis ik ook goede songs, al blijven de uitvoeringen aan de goede kant van de streep.

Erg goede plaat het was even wennen maar het is echt een groeiplaat.

Erg fijne plaat geworden dit. Sluit me volledig aan bij mijn voorganger. Even wennen maar na een paar weken niet gehoord te hebben valt me pas weer op hoe goed deze plaat wel niet is. Goeie songs en een hele prettige zanger. Of hij dan een sjaal en een pet op heeft zal me dan verder een biet zijn. Vooroordelen en progressieve muziek gaan uberhaupt niet samen.

Ongelooflijk. Er is nu een alt.prog.k.o. gaande op deze site, en deze is zo aan de beurt.

Vanaf het eerste moment ben ik verkocht. De band mengt precies genoeg pop, metal en rock tot een waanzinnig mooie sound.

Beetje Yes, Beatles, Symphony X, Saga, Kansas, noem maar op. Lekkere spierballenprog met genoeg melodieen en schitterende zangstukken....

Inderdaad ook veel Jon Anderson-achtige zangpartijen, maar die hoorden wel ook al bij Spock's Beard, Flower Kings en Pain of Salvation.

Favoriet: het jaren 80-metal achtige Wingless...

Deze band en met name deze plaat zijn binnen een jaar tijd uitgegroeid tot één van mijn favorieten.

Soms heb je dat: dan kom je een plaat tegen die precies alle elementen bevat die je aangenaam vindt.

Binnen dit genre heeft eerder alleen Vanden Plas en Threshold mij zo weten te raken. Maar nu Subsignal erbij.

Zeker een mooi album.
Subsignal is ontstaan uit de band Sieges Even.
Zanger Arno Menses en gitarist Markus Steffen zijn met deze band begonnen toen Sieges Even er mee stopte.

Heerlijk om deze weer eens te luisteren. Echt een metalplaat met een hoop pop-elementen. Luistert zo lekker weg, en de zangharmonien zijn echt mooi uitgevoerd.

Nieuwe plaat is ook op komst, ben erg benieuwd.

Deze plaat bevalt me beter dan de voorganger. Ik heb de indruk dat ze hier weer meer richting Sieges Even gaan.

Via volgens mij de progladder op deze site ben ik op dit album gestuit. Hij bevalt eigenlijk steeds beter. Erg mooie muziek. Mooie elementen van rock, beetje metal afgewisseld met rustige stukken, met mooie melodieën, goede zanglijnen (en uitstekende uitvoering daarvan) en genoeg afwisseling.

Dit bevalt wel. Heb er niet altijd zin in. Maar nu wel (ben alleen op mijn werk, muziek op 10!)

Halfje hoger inmiddels.

Wat mij betreft hun beste plaat en de enige plaat waar ik nog echt naar teruggrijp. De balans tussen metal en Yes-achtige meerstemmige zangpartijen is hier helemaal goed. Een klasseplaat die ook nergens helemaal is volgepropt.

Iets te soft en zoet voor mij helaas. De progressieve rock (met hier en daar een metal-riffje) van deze duitse band steekt vakkundig in elkaar, prima zanger ook, maar het songmateriaal kan mij niet voldoende boeien. Ik vond het debuut dan wel iets sterker. Toto meets Dream Theater, maar het geluid neigt dan wel meer naar het poppy Toto.

Ik merk net dat er op de nieuwe plaat een vervolg staat op Embers Part I. 12 jaar later een Part II, benieuwd! Toch maar eens na elkaar beluisteren, wie weet zijn er parallellen...

Heb deze band nooit ten volle mijn aandacht gegeven, maar ik herinner me wel dat Embers Part I hier een tijdje op repeat heeft gestaan. Ik ben ook meer vertrouwd met Sieges Even, waaruit Subsignal zo'n beetje ontstaan is. The art of navigating by the stars vond ik (voor het weinige dat ik me er nu nog van herinner) destijds (ik spreek over een tiental jaar geleden) best een goed album.

Heerlijk om deze plaat na al die tijd weer eens te draaien. Wordt dat een progmetal-renaissance voor mij? Of ben ik doof en murw na een aantal platen? Geen idee. Nu ik mijn favoriete song "As Dreams Are Made On" weer sta te airdrummen, airgitaren en probeer alle vocalen te playbacken, ben ik toch weer helemaal in mijn hum.

Het moment dat het instrumentale stuk over is en de zang er weer in komt, is dat wel een moment dat bij mij het kippenvel me bekruipt. Helaas is de song wat te kort. Maar er staat wel een prachtige midtempo ballad op me te wachten, dat me wat doet denken aan Mr. Mister.

Wat ik zo fijn vind aan deze band, is dat ze niet zo somber en zwaar zijn, maar een lekkere frivole sound hebben. Het tempo ligt er ook altijd lekker in. Behalve in de ballads dan.

Ik heb ook wel wat puntjes van kritiek: de plaat duurt veel te lang. Ik houd niet van lange albums, daardoor is het vaak overkill. Daarbij vind ik die erg laag gestemde gitaren erg gruizig klinken en niet altijd even mooi. Tel daar bij op de niet mooi gemixte toms van de drums. De toms klinken erg lawaaiig en lijken daardoor allemaal hetzelfde gestemd/gespannen te zijn, wat er voor zorgt dat elke fill (en dat zijn er nogal wat) oorverdovend klinkt en wat van de flow weghaalt.

De muziek is door de vele stemmen en toetsenpartijen erg vol, door de vele drumfills en die zware gitaren wordt het al snel een behoorlijke brij. Een goed voorbeeld is het intro van Lifetime of a Glimpse, wat verder ook niet zo een geweldig nummer is met de extra zangeres (waardoor het wat doet denken aan een Meatloaf-hit).

De aandacht verslapt ook bij de twee lange songs aan het einde. Het laatste nummer kan ik me niet eens herinneren. Schijnbaar heb ik het altijd tegen die tijd afgezet. Dat krijg je me veel te lange albums.