Sigur Rós - Inni (2011)

Wat valt er eigenlijk nog te zeggen over Sigur Rós? Dat ik een groot fan ben? Dat ik er bij was in Amsterdam? Dat ik niet van videoclips houd maar dol ben op die van deze band?

Allemaal oude koek en dat is dit album natuurlijk ook want het is en blijft nog even wachten op nieuw werk van de heren (als dat er ooit komt).
Maar wat voor een oude koek! Schitterende live versies die maar niet willen gaan vervelen.
Ik ben niet echt een groot liefhebber van live-albums. Live moet je beleven, daar moet je bij zijn: de sfeer, de entourage, het podium, de show enzovoort en dat is iets dat bij Sigur Rós wel goed zit.
Ik geef toe dat mijn verwachtingen voor het optreden in de Heineken Music Hall indertijd enorm hoog waren. Dermate hoog dat ik het toch enigszins vond tegenvallen als je deze term überhaupt kunt gebruiken want ik vond het geweldig. Maar afsluiter Popplagið met het confettikanon maakte alles in 1 klap goed. Op dat moment voelde ik de band zoals ik ze ook zo vaak voel op hun studioalbums. Dat moment kun je gewoon niet beschrijven en dat heb ik wel vaker bij deze wereldband.

Inni is precies wat je er van kunt verwachten en ik kijk nog het meest uit naar de bijbehorende dvd die spoedig in de bus zal liggen.

Allereerst: Inni is een prachtige film geworden. Ik was eerst wat huiverig voor het idee van zwart-witbeelden gefilmd met een 8mm-camera. Maar met het goede geluid is het een prachtig resultaat geworden. Ook leuk zijn de tussenstukjes met oude beelden van interviews, documentaires en optredens. Vooral het eerste fragment na Ný Batterí is echt een hilarisch interview. Hier het hele verhaal en het hele interview. Ook het fragment van het intieme concert vlak voor Popplagið heb ik in zijn geheel in bezit en het is grappig om te zien hoe zij ooit zijn begonnen.

Ik weet nog wel toen ik Sigur Rós in november 2008 zag, dat ik het jammer vond dat de brass-band en de violistes van Amiina er niet bij waren. Reden was dat een van de violistes zwanger was (dank toetsenist Kjartan!). In de bierhal vond ik het daardoor een klein beetje tegenvallen. Drie maanden eerder zag ik ze in Keulen met wel alle toeters en strijkers en dat totaalplaatje was zeer indrukwekkend.
Ook voor Inni geldt dat we alleen de vier bandleden horen spelen en uiteindelijk ben ik meer dan tevreden met dit tweede zoethoudertje, want dat is het toch wel. Na de Hvarf/Heim cd dat wel de film Heima bij zich had, is het nu toch echt uitkijken naar nieuw werk. Maar voorlopig kijken we met Inni nog één keer terug in stemmig zwart-wit naar het verleden.

Sigur Rós - Inni

Ik kon wel een meter in de lucht springen toen ik hoorde dat er een nieuwe Live plaat kwam van een van mijn favoriete bands. Heima was een schitterende film met een erg sterke soundtrack.
Dus keek ik erg uit naar Inni, gisteren kwam het er eindelijk van om Inni te beluisteren.
Ik was van plan om gewoon de eerste cd al eens te beluisteren, want één uur en 44 minuten leek me wat veel. Uiteindelijk had ik de twee cd's na elkaar beluisterd en kwam ik tot de conclusie dat deze zelfs nog iets langer mocht duren, zo mochten van mij Vaka, Samskeyti en Ágætis Byrjun er nog op.

Maar uiteindelijk is deze minstens zo mooi als Heima, 15 schitterende tracks krijgen we voorgeschoteld. Ik keek ook erg uit naar het 15 minuten durende Popplagið. Ik heb hem uiteindelijk toch als favoriet aangeduid, maar er zijn mij toch een paar kleine dingen opgevallen die iets beter konden. Zo mochten van mij de drums iets meer op de voorgrond staan en mocht het stuk met de crash aanslagen iets vroeger komen net zoals op de plaat.
Maar het blijft wel een meesterwerk van formaat.

Ook Festival, Ný Batterí, Svefn-g-englar en E-Bow behoren tot de beste op deze plaat.
Jónsi blijft een fantastische zanger, het is vreemd hoe hoog hij zijn stem krijgt.
Maar ook de andere leden van Sigur Ros zijn meer dan goed.

Conclusie: ik had hoge verwachtingen voor Inni en die zijn voleldig uitgekomen al blijf ik het een beetje jammer vinden dat de drums op Popplagið niet wat luider staan.