Supertramp - Some Things Never Change (1997)

Dit album moet m.i. herontdekt worden. Aangename verrassing. Ik had er niet zoveel van verwacht en heb Some Things Never Changed besteld om mijn Supertramp collectie compleet te maken. Ik vind het echter een uitstekend album. Het begint meteen al goed met het It´s a Hard World. Get Your Act Together is een lekker nummer. Het titelnummer is meer dan prima. Listen to me Please is een herkenbaar Supertramp nummer waarop Rick Davis en Mark Hart zingen. Sooner or Later vind ik ook een lekker klinkende smaakmaker met Mark Hart als lead vocalist.

Ik beschouw de Supertramp albums vanaf Brother where you bound als soloprojecten van Rick Davies. Het haalt de hooggespannen verwachtingen voor mij weg en het stelt me in staat deze albums te beluisteren voor wat ze zijn en ze niet als een nieuw Supertramp album te beschouwen. Want dan vallen ze inderdaad allemaal tegen.

Zoals Roger Hodgson een aantal prima soloplaten heeft afgeleverd, geldt dat eigenlijk ook voor Rick Davies. Hij maakt het zichzelf m.i. moeilijk door er "Supertramp" op te plakken.

Tja, dit voelt ook niet aan als iets waar de fans toen op zaten te wachten. Buiten het meest standaard argument (geen Hodgson) waarom dit niet zou werken, is mijn voornaamste kritiek vooral dat ik die jazzy sound echt niet trek. Ik merk in de tussentijd dat ik ook niet meer hoef af te gaan op de lengte van verscheidene songs, omdat opener It's A Hard World wederom niets te maken heeft met de bombastische songs die band in de hoogtijdagen speelde. Jazzy tracks met een wat modernere productie, daar moeten we het maar mee doen.

Pluspunten zijn er zeker wel. Davies klinkt erg goed, als vanouds zelfs. Listen To Me Please is daarnaast best een aangename track. Het algehele spel klinkt ook strak en de productie is zeer behoorlijk. Op de achtergrond is het ook geen album dat me heel erg ergert, het is echter ook niets dat me prikkelt.

Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. Breakfast In America
3. ...Even In The Quietest Moments
4. Crisis? What Crisis?
5. "...Famous Last Words..."
6. Brother Where You Bound
7. Supertramp
8. Indelibly Stamped
9. Some Things Never Change
10. Free As A Bird

Blegh, albums van 70 minuten. Veel te lang! Wat Supertramp hier presteert, is wederom niet mijn ding, maar het is wel beter aan te horen dan Free As A Bird. De songs zijn weer wat beter geworden en de toevoeging van de jazz-elementen. Ik durf zelfs te zeggen dat dit het beste (of minst erge) album is sinds het vertrek van Hodgson. Op een bepaalde manier superdegelijk en ik zou (zonder hier mensen te willen beledigen) de term ouwelullenrock willen toepassen. De drang om iets fantastisch, laat staan progressief, af te leveren is compleet weg.


Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. Breakfast In America
3. Crisis? What Crisis?
4. Supertramp
5. "...Famous Last Words..."
6. Even In The Quietest Moments
7. Some Things Never Change
8. Brother Where You Bound
9. Indelibly Stamped
10. Free As A Bird

Vijfentwintig jaar na uitbrengen en na jaren verstoffen in het CD-rekje, toch weer eens in de speler geschoven, in afwachting van aangename verrassingen. Opmerkelijk dat de band onder leiding van Davies, tien jaar na Free as a Bird (1987) nog in leven bleek. Of gereanimeerd, kunnen we beter zeggen, want eigenlijk was het in 1988 toch wel gedaan met de groep.

Oudgediende Dougie Thomson had inmiddels zijn basgitaar ingeruild voor een baan bij een muziekuitgeverij en deed niet meer mee. Nieuw zijn hier Mark Hart en een handvol studiomuzikanten. De oude kern wordt gevormd door drummer Bob Siebenberg, blazer John Helliwell en natuurlijk oprichter Rick Davies.

Hoe zat het met het bestaansrecht van de band? Natuurlijk, Davies had alle recht om onder de bandnaam verder te gaan en een nieuw hoofdstuk toe te voegen. En behalve het uitbrengen van een studio-album was de band op 1 mei dat jaar in Ahoy Rotterdam begonnen aan een omvangrijke wereldtournee, de eerste sinds 9 jaar podiumstilte. Een herleving, nieuwe glans, een nieuwe kans om oude en nieuwe fans warm te krijgen. Het had zo mooi kunnen zijn! En Rick Davies was met zijn 53 jaar dan niet piepjong meer, maar toch nog niet van plan met pensioen te gaan.

Maar, zoals het nog steeds wel met de waterkraan gaat als je die opendraait: het frisse water komt na even doorstromen vanzelf, zo was het niet gesteld met de inspiratie in dat merkwaardig ongrijpbare beroep van liedjesschrijver van een superband. Zal de man wanhoop gekend hebben of dacht hij wérkelijk dat er prachtige dingen uit zijn pen rolden? In een song als You Win, I Lose, wat tot de best genietbare songs van het album behoort, komen we een duidelijk voorbeeld tegen van het soort rijmelarij waar Davies patent op heeft:
"You win, I lose
I beg, you choose
You're so cool and I'm confused
I'm me and you're you
You're so loose and I'm uptight
You're day, I'm night"
En dan kan de zanger niet wachten op de dag dat de rollen zijn omgedraaid:
"I can't wait for the day
when I win, You lose
You beg and I choose
You're in the shade, I'm on parade"
En zo gaat het eigenlijk het hele album door in teksten waarin de ik-figuur zijn liefde en trouw moet bewijzen tegenover een 'you' die over hem heenloopt en niet ziet staan. Kortom: The Blues.
"Sooner or later it's gonna get better
Sooner or later I'm gonna get over her."

Het is een drama van begin tot eind en naar lichtpuntjes moet gezocht worden. De blues dus en hier en daar rammelt een bluespianootje zoals in Help Me Down That Road . Muzikaal is het allemaal prima uitgevoerd, het tempo ligt laag, dus niemand van de bandleden hoeft zich te verslikken en de productie is mooi organisch en mist het duidelijke jaren '80 stempel van de voorganger.

En dan toch ... de composities. Het is te mager om echt te boeien. Het typisch Engelse theekransje, dat zelfs op de maan doorgang moet vinden beeldt een traditie uit die onverwoestbaar is. Dat is ongeveer wat de hoes wil zeggen. De Supertramp-traditie, laten we zeggen: de creatieve hoogtijdagen 1974-1979, vormde een zekere garantie dat je ieder album in dat decennium blind kon aanschaffen. Er was wat te ontdekken, je liet je verrassen. En ook met "...Famous Last Words..." (1982) en Brother Where You Bound (1985) kon je je nog prima vermaken.

Dat vanzelfsprekende was nu verleden tijd. Niet alleen door het vertrek van Roger Hodgson in '83, want Rick en Roger konden elkaar creatief aardig tegenwicht bieden, maar er zijn nu eenmaal processen die je niet kunt sturen, zelfs niet met de beste musici en in de duurste studio. Het is de richtingloosheid die het geheel de das omdoet. Vanaf de eerste noot proef je dat het nergens heen gaat of echt spannend gaat worden.

De enige eervolle vermelding gaat naar Mark Hart die zijn best doet er een stuk elan in te brengen. Op de opvolger Slow Motion (2002), tevens de definitief laatste plaat onder de bandnaam, is het helemaal duidelijk: hier gaat niets meer vanuit. Alleen live op het podium horen we nu en dan nog een band die er zin in heeft, met een zaal vol fans die toch eigenlijk komt voor het oude werk. Dat is de kracht van behaalde resultaten uit het verleden. En dat verleden mag er zijn.

Een duister geheim in de muziekgeschiedenis. Inspiratie heeft een momentum. Het komt niet op bestelling. Wat sommige andere bands wel lukte: een herleving in de aanloop naar het nieuwe millennium, zat er hier niet in. Sommige albums hadden beter niet uitgebracht kunnen worden. En het zou zomaar kunnen dat dit er één van is.