Supertramp - Slow Motion (2002)

Zou je toch moeten doen bikkel2. Ook ik heb er lang over gedaan om hier eens naar te luisteren. Zondag was ik naar Supertramp in Antwerpen op 10/10/10: het was echt een geweldig concert. Mijn buurman was al naar geluidsgalmbak Gelredome geweest en gaf mij dit album om 'm toch eens te proberen.

Het overall niveau ligt niet helemaal op dat van de albums van Supertramp tot en met Brother Where You Bound. Maar die vergelijking is eigenlijk niet helemaal juist. Dit is meer een jazzy popalbum geworden, waar je toch regelmatig best wat moois hoort. Bij vlagen hoor je ook die jazz terug, één van de basisonderdelen van Supertramp. Ook moet ik regelmatig aan catchy muziek van the Doobie Brothers denken. Zo slecht is dit dus nou ook weer niet, als de wel heel lage score van 2,7* doet vermoeden.

Slow Motion is een mooi dromerig nummertje. Little By Little heeft een prima groove en funky gitaartje (jawel...) en een heerlijke sax: wat een lekker jazz-funk nummer is dit zeg. Broken Hearted is een catchy popnummertje met een supersax. Over You is een lieve popballad, niet helemaal mijn ding. Het lange Tenth Avenue Breakdown combineert jazz en poprock tot een fraai geheel. Dit nummer komt aardig in de buurt van de 'oude' Supertramp en is echt goed.

A Sting In The Tail is een soulfulle ballad met lekker orgeltje en trompet. Bee In Your Bonnet brengt ook weer wat van de 'oude' Supertramp poprock: klinkt niet verkeerd. Goldrush is een kort countrypop liedje. Dead Man's Blues is jawel: een bluesrock nummer. Met prima sax, piano, percussie en trompetsolo. Dit laatste nummer hadden ze zo kunnen spelen op hun 70/10 concert: klinkt echt goed!

Alles bij elkaar toch een heel aardig album van Supertramp, dat soms in de buurt van het oude niveau komt, maar eigenlijk de accenten wat meer op jazzy pop heeft liggen dan de poprock die we van Supertramp gewend waren.

De laatste drie albums van Rick Davies' Supertramp vallen in de categorie 'problematisch'. Weinig geliefd, weinig verkocht. Zo zeer zelfs dat Universal er inmiddels geen moeite meer voor doet de voorraad aan te vullen. Op=op. Zo ook met dit album, Slow Motion uit april 2002. Het album deed opmerkelijk weinig in de verkoopcijfers. In thuisland GB haalde het de albumlijsten niet eens, in Nederland werd plaats 83 als hoogste positie bereikt en in de VS was het album alleen via de website van de band te bestellen. In Frankrijk en Zwitserland haalde het album toch nog voorzichtig de Top 10. Merktrouw, zullen we het maar noemen. Het is toch wel Supertramp.

Maar goed, ik ben als wandelend luisteraar toch meer geïnteresseerd in de inhoud dan in de sales, dus die wil ik dan ook graag nog eens langslopen. Opmerkelijk is natuurlijk dat Davies de band bij elkaar wist te houden. John Helliwell, Bob Siebenberg als oudgedienden en Mark Hart, die inmiddels hier al 15 jaar bij de band meeloopt, gitarist Carl Verheyen en bassist Cliff Hugo, die ook op het vorige album al Dougie Thomson verving. Er was dus wel sprake van enige continuïteit. Maar was er ook groei?

Als we het moeten samenvatten wat dit album kenmerkt, dan is het: trage jazzblues. Met progressieve rock heeft het vrijwel niets meer. De eerste vier nummers zijn nog wel als popsong te herkennen en zouden naadloos op de twee voorgangers gepast hebben. Slow, relaxt, jazzy, anoniem en inwisselbaar.
Pure Jazz vinden we vooral in Tenth Avenue Breakdown, dat met 9 minuten echt veel te lang duurt.
De Blues met name in A Sting in the Tail en Dead Man's Blues, dat met dik 8 minuten ergerlijk langdradig wordt.

Opvallend buitenbeentje op het album is de aardige countryrocksong Goldrush, dat Davies begin jaren '70 schreef met mede-oprichter Richard Palmer-James, die al in '72 de band verliet en tekstschrijver werd voor King Crimson. Met drie minuten prettig compact maar wat een anachronisme! Het hoort hier natuurlijk niet tussen.

Zag ik eerder nog wat meer licht aan het eind van de Supertramp-tunnel, dan moet ik nu constateren dat er weer een half sterretje af moet. Dit is in niets geslaagder of onderhoudender dan Some Things Never Change (1997) of Free as a Bird (1987). Dik onvoldoende? Nou dat ook weer niet, want Davies heeft best een goede stem en voordracht en de muzikanten komen uit de A-categorie. Aan blazer Helliwell en drummer Siebenberg ligt het niet. Maar het klinkt allemaal zo hopeloos vrijblijvend en mist iedere urgentie die je toch van een Supertramp-plaat mag verwachten. Daarbij mis ik op dit album de inbreng van Mark Hart, die als bandlid en medeproducer zijn best doet zo weinig mogelijk op te vallen. Juist hij had hier het verschil kunnen maken, dacht ik.

De laatste. Dat is nu wel zeker. Het plaatje had ik al een paar jaar niet meer gedraaid. Kan nu weer helemaal rechts in het rijtje Supertramp, terug in de kast. Over weer een paar jaar nog eens proberen. Wie weet wat me toch nog ontgaan is.

Teleurstellend einde, maar ik had op basis van de bezetting en scores ook niet veel anders verwacht. Deze jazzy pop/rock doet het hem voor mij nog steeds niet en door het lange Tenth Avenue Breakdown is het slechts matigjes beter dan de voorganger. Geen idee wie hier in 2002 op aan het wachten was, maar wederom niets dat ik nog een keer hoef te horen.

Tussenstand:
1. Crime Of The Century 5*
2. Breakfast In America 4.5*
3. ...Even In The Quietest Moments 4*
4. Crisis? What Crisis? 4*
5. "...Famous Last Words..." 4*
6. Brother Where You Bound 3.5*
7. Supertramp 3.5*
8. Indelibly Stamped 2.5*
9. Slow Motion 2.5*
10. Some Things Never Change 2.5*
11. Free As A Bird 1.5*
Eindscore: 3,41*

Rampzalig is het ook niet toch? Ik vind het in elk geval niet erg om wat te moeten ploeteren om een parel te vinden. Twee in dit geval want Crime Of The Century en Breakfast In America ga ik na deze marathon echt wel vaker draaien.


Supertramp is in elk geval een band waar mijn moeder fan van is. Nu ik dit album zie met het jaartal 2002, herinner ik me weer dat ze toen eindelijk weer eens een show in Nederland zouden geven. Mijn ouders zijn er heen geweest, in elk geval. Ik was toen 16 in elk geval. Met de kennis van nu, weet ik dat ik het toch niet had hoeven zien. Het is wel vrij duidelijk dat Supertramp zonder Hodgson beduidend minder de moeite waard is. Waar Supertramp na zijn vertrek nog moedig meevernieuwt in de jaren tachtig, is hier iedere drang om er iets heel goeds van te maken weg. Je hoort hier kundige muzikanten, maar het is zo veilig als wat. Supertramp is natuurlijk niet de enige band die achterover is gaan leunen. Niks moet meer en dat gevoel kan natuurlijk ook fijn zijn. Voor mij als luisteraar houdt het dan echt wel op. Als er geen spanning of risico meer te horen is, is een album hooguit goed voor de achtergrond. Slow Motion heb ik twee keer gedraaid, maar ik heb er niets van onthouden. Ik kan me ook niet voorstellen dat er mensen zijn die dit wel (nog) regelmatig luisteren. Mag natuurlijk wel hoor. Ik denk wel dat het duidelijk is dat het sprookje van Supertramp in de studio in elk geval voorbij is.


Eindstand:
1. Crime Of The Century
2. Breakfast In America
3. Crisis? What Crisis?
4. Supertramp
5. "...Famous Last Words..."
6. Even In The Quietest Moments
7. Some Things Never Change
8. Brother Where You Bound
9. Indelibly Stamped
10. Slow Motion
11. Free As A Bird