Rats on Rafts - The Moon Is Big (2011)

Het debuut van Rats on Rafts is een plaat (want tot op heden alleen op vinyl verkrijgbaar) die mag, nee, móét worden gekoesterd. Neem alleen al die prachtige hoes; zo’n album ga je toch niet op cd kopen? Afijn, als we de naald in de groef zetten, dan valt er ook genoeg te beleven. Het is dat ik er destijds niet bij was, eind jaren zeventig, anders had ik me teruggewaand in de tijd dat punk ook een uitgangspunt werd voor spannende, originele muziek, met een gevoel dat schreeuwt 'alles kan, waarom ook niet?'. Het is dan ook de tijdsgeest die opnieuw opleeft, niet zozeer het geluid van illustere voorgangers als Joy Division, dat te pas en te onpas aangehaald wordt als het om deze band gaat.

Natuurlijk zijn er referenties: de messcherpe gitaarlijnen in het titelnummer doen wat aan Echo & the Bunnymen denken, de ironisch getitelde afsluiter ‘Jazz’ heeft misschien wel wat weg van Sonic Youth, etcetera. Het gaat echter om pure opwinding, anarchistische humor (die break in het titelnummer!) en je kunt er nog perfect de Ian Curtis op dansen. Al komt het nogal verwrongen over, er is funk. Er stuitert geregeld een saxofoon mee, de koortjes werken uitstekend (afwisselend prettig melig en pseudomilitair dwingend) en ondertussen schiet de bas als een hondsdolle rat door het riool.

Naast dat het dus echt goed in orde is qua geluid, zijn ook de liedjes gewoonweg sterk. Het titelnummer en meezinger ‘God is Dead’ komen nog wel het dichtst in de buurt van 3FM-materiaal, maar daar is ook alles wel mee gezegd. Het dromerige, slaperige ‘Sleeping in Rotterdam’ klinkt vrij verstild, met reverb-zang in de beste shoegazing-traditie, maar het nummer ‘ontwaakt’ op een gegeven moment en krijgt een prettige, maar dwingende puls mee. Het zijn dit soort momenten waarop het duidelijk is dat dit een debuutalbum is dat zowel een grote belofte is, als dat die belofte gelijk schijnbaar achteloos ingelost wordt.