Pearl Jam - Live: October 22 2003 Benaroya Hall (2004)

Tot mijn stomme verbazing lees ik hier dat ik in mei 2009 nog schreef dat dit één van de drie live concerten was die ik van Pearl Jam had. Inmiddels heb ik er bijna 30. Nulletje erbij.
En dat is niet voor niets. PJ is één van de beste live bands die er is. Al 20 jaar lang spelen ze met een enorme drive al die mooie tot geweldige songs van ze. Het gaat van hard naar rustig, van intens, naar mooi.

Op dit semi-akoestische concert in de Benaroya Hall, met die mooie hoes, blijven die aspecten ook overeind staan. Ook dan hoor je de drive van de band terug, alleen nu met letterlijk wat minder power, bepaald niet figuurlijk. Want wat een bezieling ligt er in de muziek.
Dit concert benadrukt, ook door de gekozen uitvoering van de nummers, vooral de mooie kant van de muziek van Pearl Jam. Het levert een uiterst fraai album op.

"Live October 22 2003 Benaroya Hall" is een benefietconcert van Pearl Jam ten behoeve van YouthCare. Pearl Jam speelt hier een semi-akoestische set en dat levert een voor Pearl Jam begrippen een verrassend intiem optreden op. Het is even wennen, want je bent gewend om Pearl Jam te horen rocken. Maar als snel klinkt deze semi-akoestische setting als een warm bad. De afwisseling tussen akoestische gitaren met her en der wat elektrisch gitaarwerk klinkt heel mooi. Er zijn genoeg hoogtepunten te noemen, maar hierbij toch een kleine greep: "Man of the Hour", "Off He Goes" klinkt in deze uitvoering veel beter dan de studioversie al vond ik dat al een mooi liedje, alleen al vanwege deze gestripte uitvoering van "Black" is het aanschaffen van deze plaat meer dan waard, het toetsenwerk op "Crazy Mary" is heel erg fijn en de afsluitende tracks "Daughter" en met name "Yellow Ledbetter" zijn prachtig. Pearl Jam kiest op "Live October 22 2003 Benaroya Hall" voor een niet alledaagse set en dat siert ze. In combinatie met de intieme setting is dit een hele welkome aanvulling op het al indrukwekkende oeuvre van Pearl Jam.