Yes - Yes (1969)

Heel geinige beatlescover, "Every little thing", staat hier op.
Album doet wat jazzy-achtig aan. De band is nog zoekende naar de juiste sound. Sommige nummers neigen naar het easy-listening genre vanwege de vele ruimte voor de rustige vocalen van Jon Anderson, maar zijn niet bepaald slecht. 3,5*

Wanneer ik vroeger (en eigenlijk ook nú nog wel) zó enthousiast was over een nieuw ontdekte plaat van een mij onbekende band dat ik daarna per se ook het oudere werk wilde leren kennen, kon een afwijkende of primitieve debuutelpee mij nog wel eens (in het gunstigste geval) verbazen of (helaas soms ook) ernstig teleurstellen. Maar hoewel ik het debuut van Yes ná het sublieme repertoire van Yessongs leerde kennen, is de muziek hierop me nooit ook maar in het minst tegengevallen. Een iets andere sound vanwege een andere gitarist en toetsenist, kortere en compactere nummers, veelal een couplet-refrein-structuur met duidelijke kop en staart, iets minder ambitieus en aanzienlijk minder spacy dan de platen vanaf The Yes album, maar wel met zes ijzersterke eigen composities (variërend van het ijle Yesterday and today via het afwisselende Harold Land tot het stevige Looking around me) en twee zeer inventief uitgewerkte covers (die ik persoonlijk veel liever hoor dan de originelen), alles vol, helder en duidelijk gebracht door een band die weet wat hij wil, met een nu al evidente energie en hier reeds de openheid die hun latere platen karakteriseert, en met bovendien een gitarist en een toetsenist die uitstekend werk verrichten en die ik nergens ervaar als "die jongens die erbij zaten vóórdat de klassieke line-up ontstond". Kortom, ook op z'n eigen merites beoordeeld een geweldige plaat die ik ook zou koesteren als de naam van de band níét dezelfde was geweest als op de hoezen van de vijf-sterren-albums Fragile en Close to the edge.

Gaaf zeg! Waar je eigenlijk verwacht dat het nog wel een paar albums duurt voor het vuurwerk begint, dompelt Yes me direct onder in heerlijke muziek. Niks "even op gang komen", maar direct een sound die tijdloos aanvoelt. Je hoort de invloeden van The Beatles, maar dit album zou zomaar vers van de pers kunnen komen. Alles voelt meteen goed aan: de pakkende songs, de manier waarop Squire zichzelf op de voorgrond plaatst met zijn bas. De A-kant is als een weelderige fruitschaal. Er is van alles wat en het smaakt allemaal goed. Het jazzy I See You, de ballad Yesterday and Today... prachtig spul! Dat orgeltje in Looking Around: wat word ik er gelukkig van! Ik moet even in mijn geheugen graven over hoe Yes verder klinkt. Ik meen dat het proggehalte nog behoorlijk gaat groeien, maar dit werk is echt een pareltje. Ik vind echt dat Yes hier de lat al hoog legt. De B-kant is wat minder, maar ik heb echt vijf sterren overwogen.

Yes! Enkele albums van in huis die ik af en toe op zet en door Chris Squier de voornaamste reden dat ik een Rickenbacker bas wilde (ok, en door Geddy Lee) spelen. Door het ronkende baswerk en die hoge piepzang is het ook niet vreemd dat ik vroeger deze band nog wel eens met Rush verwarde.

Het debuut was me nog compleet onbekend, maar de songs werken hier goed. De zang is nog wat onwennig, maar de composities vertonen veel muzikale krachtpatserij (die ronkende bas is goddelijk!) en de jazz-invloeden werken hier voor mij echt heel goed. En dan is daar nog een Beatles-cover, die mij zoveel meer bekoort dan het origineel. Vijf keer op repeat en nog steeds verveelt het niet. Ik houd het echter wel op een dikke 4 sterren, omdat de zang echt nog een stuk beter kan en de composities ook nog strakker kunnen. Maar het is zeker een mooi en beloftevol debuut!

Het debuutalbum van één van de grootste progressieve rockbands: Yes. Naar mijn mening een erg sterk debuut, alleen het songmateriaal doet me niet heel veel (wat te Beatles-esque als je het mij vraagt).

Desalniettemin is de kwaliteit die de band in huis heeft hier al duidelijk te horen. Neem bijvoorbeeld het geweldige basswerk van (naar mijn mening één van de allergrootste bassisten) Chris Squire, het fijne drumwerk van Bill Bruford en de uit-duizenden herkenbare zang van Jon Anderson. De typische Yes-sound is, ondanks wat ledenwisselingen op volgende albums, hier al duidelijk te horen, ook al staat de sound hier weliswaar nog in de kinderschoenen.

De komende albums zou Yes nog vele puike albums de wereld in slingeren, waaronder enkele klassiekers. Op een debuut als deze mogen ze trots zijn. Niets op aan te merken.

3.5*

Een van de meest opvallende dingen aan deze plaat vind ik dat Yes al gelijk bij hun debuut als Yes klonk. Dat komt denk ik vooral door het kenmerkende zanggeluid van Jon Anderson en ook door het basgeluid van Chris Squire. Maar ook de potten en pannen drumstijl van Bill Bruford draagt daar aan bij, ook al nam Alan White het stokje relatief snel al over. En ook het Hammond geluid van Tony Kaye was al heel kenmerkend. Rick Wakeman ging alleen nog een stukje verder en introduceerde ook zijn kenmerkende minimoog geluid.
Maar goed, ik vind dit debuut dus al een echte Yes plaat. Het zijn grotendeels al echte Yes composities. En zelfs de twee covers zijn ondergedompeld in een dikke Yes-saus. Veel bands hadden toch wat meer tijd nodig voordat duidelijk werd wat voor vlees je in de kuip had. Mijn absolute favoriet, ook na al die jaren nog, is voor mij Harold Land. Vooral het middenstuk waar de titel gezongen wordt is al zo mooi. Dat is voor mij al bijna het kippenvel moment dat ik later ook bij South side of the sky zou ervaren.