Elton John - Don't Shoot Me, I'm Only the Piano Player (1973)

Ik weet niet of ik het me goed herinner, maar volgens mij was Don't shoot me – I'm only the piano player de eerste elpee die ik zelf van mijn eigen opgespaarde zakgeld kocht, vooral omdat ik Daniel toen zo prachtig vond. Het was in ieder geval zeker niet mijn láátste Elton John-aanschaf, want tot en met Rock of the Westies heb ik alles trouw gekocht zonder ooit teleurgesteld te worden, en pas bij Blue moves ben ik afgehaakt, gedeeltelijk vanwege de overdaad van dat album en gedeeltelijk omdat mijn muzikale smaak begon te veranderen. De platen hiervóór kan ik lang niet allemaal goed hebben, maar Don't shoot me draai ik nog steeds regelmatig en met veel plezier, en waar ik vroeger als romanticus vooral ging voor ballades als Blues for my baby and me en High flying bird of het verhalende drama van Have mercy on the criminal en Texan love song, kan ik tegenwoordig ook de slimme up-tempo-nummers als Teacher I need you en Elderberry wine steeds meer waarderen.
        Deze man was de belangrijkste artiest van mijn middelbare-schoolperiode, en nog steeds kan ik horen wat ik er toen zo goed aan vond: prachtige melodieën, een warme stem, superbe koortjes van de drie bandleden, perfect passende gitaarpartijen van Davey Johnstone, de gelikte produktie van Gus Dudgeon, een luxe verpakking inclusief fraai tekstboekje (mooi integraal gereproduceerd voor de CD-remaster, hoewel ik blij ben dat ik de lyrics al uit m'n hoofd ken, want die lettergrootte...), en last but not least de teksten van Bernie Taupin die vaak echt ergens over gaan en een gedetailleerd verhaal proberen te vertellen (zoals op het half geestige half schrijnende Texan love song). Don't shoot me is nog altijd de bijna ultieme gevarieerde popplaat (ik zeg bijna omdat Goodbye yellow brick road nog moest komen), "een staalkaart van 's mans kunnen" zoals dat zo mooi heet, en Daniel kan ik nog altijd niet meezingen zonder een brok in de keel.