Elton John - Ice on Fire (1985)

Bij het breekpunt naar de tweede helft van de jaren tachtig was de muze veel muzikale grootheden niet gunstig gezind. Armoe was troef en de intenties gingen vaak verloren in overmatige geproduceerde muziek waarbij elk gevoel onder gedompeld werd in blikkerige drums.
Ook Elton John die na I'm still standing nog wilde laten weten dat hij er nog steeds was, komt hier matig mee weg. Nikita is Elton's I just called to say i love you van Stevie...een enorme hit en tegelijkertijd een enorme draak, zo drakerig dat hij weer enigszins leuk wordt. Ooo Moscow Nights are Cold, without your love to hold... Anya scoorde er nog een hit mee, toen ze als Russische blauwe oogjes agent de clip de moeite waard maakte om naar te kijken.
Taupin die i.s.m. John vaak voor mooie nummers zorgde, had ws. ook andere dingen aan zijn hoofd. Edoch, Elton John is zowat heer en meester in prachtige meeslepende ballades en op dit Ice on Fire staan naar mijn gevoel twee mooie daarvan..al lijken ze wel een beetje op elkaar; Cry to Heaven en Shoot Down the Moon. De andere liedjes zijn geplaatst in de tijd waarin ze gemaakt zijn, niet echt opvallend..,maar ik heb beide heren beter gehoord...veel beter.

De geluidskwaliteit van deze CD is fenomenaal!

Gezien de hoogte van het huidige gemiddelde voor Ice on Fire vreesde ik even met grote vreze maar uiteindelijk vind ik het best meevallen.

Er zitten een paar irritante typisch jaren '80 productiemomenten op én het is compositorisch niet overal rozegeur en maneschijn.

Toch zou het mij veel te ver gaan om hier te spreken van een wanprodukt, een draak van een album.
Ik moet zeggen, ik heb na z'n grote periode Nikita zo'n 26 jaar links laten liggen, soms kwam het voorbij op een verzamelaar van Elton John.
Maar als onderdeel van het geheel kan ik het toch heel aardig hebben. John toont zich in de balladachtige songs, zoals ook bij Cry to heaven, Too young en Shoot down the moon, op zijn best. Maar Act of War is aan de andere kant zeker geen onaardige stampende afsluiter.
Alleen onbenullige nummers als Tell me what the papers say en Wrap her up schieten hun doel ver voorbij.

Als je het vergelijkt met ander werk van Elton John kun je zeggen dat er weinig nieuws onder de zon is, behalve de 80-s productie en instrumentatie. Maar het doet niet onder voor ander werk van John uit de jaren '80. En in die zin zullen de echte Elton John fanaten zich zeker geen buil vallen aan Ice on Fire.

Ik lees in de gauwigheid bij anderen nog even de vergelijking tussen en de overeenkomst met I just called to say I love you van Stevie Wonder en Nikita.

Afgezien van het feit dat het beiden hele grote hits zijn geweest, gaat elke vergelijking daarna volledig mank, m.i. Bij Wonder is er inderdaad sprake van een enorme draak van een plaat waarbij je van je stoel valt in vergelijking met zo'n beetje alles wat Stevie Wonder daarvoor had gemaakt. Hoewel Ebony and ivory met Paul McCartney van een jaar daarvoor overigens ook héél erg is. En dat heeft zonder problemen 7 weken op één gestaan in de VS.

Nikita van Elton John is daar heilig bij. In zekere zin is het smaakvol en valt het ook zeker niet uit de toon bij ander werk van Elton John. Zoals ik al zei: Stevie Wonder fans kregen iets om zich dood voor te generen. Nikita heeft binnen het oeuvre van John een geheel andere status.

Ondanks Nikita en het zeer mooie Cry To Heaven een 3. Album is verder enkel interessant met Too Young en Shoot Down The Moon. Wat een mooie samenwerking met George Michael had kunnen zijn, is het snel vervelende Wrap Her Up geworden. Voor mij zou hij pas met Sleeping With The Past sterk terugkomen.

Najaar 1985 was Nikita en Nana Mouskouri's Only Love op 1 en U2 en Simple Minds die wekenlang getergd het zilver en brons mochten behouden. Als 11-jarige rockfanaat dacht ik toen 'Gaat hier nog iets aan gebeuren?' Nee, dat niet, maar aan Nikita heb ik nooit echt een hekel gehad (had er toen zelfs nog het singletje van).

Ik geloof dat, in het toenmalige Oostblok, als je al ongefisceerd door de bewaking heen kwam met zo'n apparaat, je bij een eventuele ontdekking nog wel een tijdje mocht brommen in erbarmelijke omstandigheden. En die Nikita, die al schaterlachend het allemaal toelaat, zou er ook zeker niet zonder soldatenpakscheuren af komen.

Album met de megahit Nikita. Die was ik na 2 x luisteren al spuugzat en nog steeds . Voor de rest is het album redelijk genietbaar al leunt het natuurlijk zwaar op de jaren 80 sounds. Nummers als Cry to Heaven en Act of War trekken dit naar een voldoende .De rest is niet heel erg slecht ,maar ook zeker niet memorabel . 3 sterren

Niet bepaald zijn meesterwerk, maar toch best een leuk plaatje eigenlijk (durf ik te stellen na meer dan 30 jaar terug luisteren).
Nikita hoeft nog steeds niet, hoewel het voor de radio best leuk is, en songs die ik als kind wel mooi vond als Cry to heaven en Shoot down the moon vind ik nu overdreven dramatisch.

Maar.. "Soul glove", "Satellite" en in wat mindere mate zelfs "This Town" (de sax viel me niet eerder op) en "Too young" vind ik erg leuk terug te horen, ook al klinkt het af en toe wat gedateerd. Misschien is dat zelfs een beetje de charme.
De samenwerking met George op "Wrap her up" heb ik altijd al erg leuk gevonden.
Satellite loopt zelfs zo lekker, mede door het basloopje en de licht funky geluidjes, dat ik 'm maar in mijn playlistje heb gegooid. Zal wel aan mij liggen.

Dit was één van mijn eerste cd's die ik kocht. En jawel om Nikita, dat prachtige zoete liedje met die leuke clip met dat mooie meisje ahum. Voor de rest pakte ik deze CD regelmatig om de fantastische geluidskwaliteit te laten horen aan vrienden. Best leuke album niet meer dan dat.

Ja, deze staat te boek als een van de minste platen van Elton John, maar ik vind dat best meevallen. Hij haalt natuurlijk nergens het niveau van zijn beste albums uit de jaren zeventig, maar in de reeks van matige tot aardige platen die hij de jaren tachtig afleverde, vind ik dit helemaal niet zo beroerd. Ik denk dat de waardering van velen gekleurd wordt door die enorme hit die erop staat. Kennelijk is Nikita een echt 'love or hate it'-nummer geworden.

Natuurlijk, het is wat aan de zoete kant, en die clip sluit daar helemaal bij aan, maar ik vind het allesbehalve een slecht nummer. Mooie opbouw, ook met dat achtergrondkoor naar het einde toe (met daarin o.a. George Michael en Nik Kershaw!), en als radioplaatje zeer geslaagd. Ik val musician bij in zijn commentaar op de vergelijking met I just called to say I love you: allebei enorme hits voor artiesten die toen al op hun retour waren, maar die hit van Stevie is inderdaad een draak van de eerste orde, terwijl Nikita er best mee door kan.

Verder vind ik de ballads Cry to heaven (tweede single) en Shoot down the moon heel aardig, waarbij de eerste het niveau van 'classic Elton' benadert. De overige nummers zijn niet allemaal even sterk, al vind ik met name Satellite nog best genietbaar. Ze worden soms een beetje ontsierd door die typische jaren-tachtig productie, hoewel die ook weer niet echt overheerst. Dat kon een stuk gekker, voor een plaat uit midden jaren tachtig.

Ik vind dat dus ook enorm meevallen. Sowieso vind ik op Victim of Love na dat Elton weinig écht slechte albums heeft gemaakt. Waarom er dan ook zo vaak op alles wat de man vanaf de jaren 80 heeft gemaakt wordt afgegeven is mij een raadsel. Aan de andere kant gebeurde dat met de meeste artiesten die voor de 80's al populair waren. Hadden al die mensen die dan graag Goodbye Yellow Brick Road's deel 2 en 3 gewild?
En dan al dat gebash op Nikita... Maar ja, ik behoor ook tot die minderheid die het afgeven op Stevie Wonder's I Just Called To Say I Love You niet begrijpt.

Anyway, wanneer je Elton's carrière loop kunt accepteren voor wat het is, dan is dit Ice On Fire een prima plaat van een rasartiest die meer waardering verdient dan hij krijgt.
Grappig ook hoe mensen beweren dat hij zelf schuldig is aan het moeten inleveren van zijn succes ivm zijn vreemde, extravagante uitdossingen, terwijl sommige van diezelfde mensen bij een (jawel, daar is ie weer in mijn vergelijkingen), Michael Jackson met geen woord reppen over diens gekke uitspattingen en gedrag.

Tja, de één mag een koe stelen, de ander mag niet eens over het hek kijken.

Er lijkt iets vreemds aan de hand met het nummer Act of war, het duet met Millie Jackson. Het is hier terecht als bonustrack aangemerkt, want het stond niet op de originele LP. Maar in 1985 was het - behalve als 7" en 12" single - wel verkrijgbaar als bonustrack op de allereerste CD-versie. Dat deden ze in die tijd nogal eens, een extra track toevoegen aan de CD, om mensen over te halen om het zilveren schijfje te kopen in plaats van de LP. Achteraf wel blij dat ik dat gedaan heb, want het was een van mijn eerste CD's.

Tot zover is dat allemaal nog redelijk normaal, maar wat me onlangs opviel, is dat het nummer ontbreekt op re-releases van de CD. De remaster uit 1998 heeft wel een viertal bonustracks (die oorspronkelijk op de maxi-single van Nikita stonden), maar skipt Act of war.
En het nummer komt ook niet voor op de vele Greatest hits-albums van Elton John en lijkt daarmee zo'n beetje van de aardbodem verdwenen. Zou Elton een hekel aan dat nummer gehad hebben? Ik moest er vroeger ook niet veel van hebben, maar bij herbeluistering (en zeker de 12" single van acht minuten) vind ik het helemaal niet onaardig. Natuurlijk, het klinkt wel erg 'eighties' en het wijkt nogal af van wat we van Elton gewend zijn, maar toch...
Het nummer flopte overal, werd alleen een bescheiden hit in Zwitserland. Oorspronkelijk was het bedoeld als een duet met Tina Turner, maar die wees het af. Ik vermoed dat het in die versie een groter succes geweest zou zijn.

Eenmaal je aanvaardt dat dit zijn ding (of zo je wil: zijn sound) was op dat moment in zijn carrière, vind ik persoonlijk dat het allemaal zo slecht nog niet is. Maar in contrast met eerdere parels is een plaat zoals deze al snel gedoemd om potsierlijk over te komen.

De laatste tijd ben ik echter meer en meer te vinden voor deze zorgeloze popnummers. Als je even behoefte hebt aan niet al te moeilijk gedoe in de muziek is een plaat zoals deze een aangenaam niemendalletje. Dat kan je positief én negatief lezen, ik bedoel het eerste.

Begin December 1985 was ik 13 en de top 40 was mijn heilige vrijdagmiddag moment, zittend naast de stereo van m'n pa om m'n favoriete nummers op te nemen. Maria Magdalena vond ik prachtig. De song, maar vooral ook de zangeres. En Take On Me was ook topfavoriet, met die geweldige videoclip die ik, als ik mazzel had, kon zien bij een vriendje thuis die wel MTV mocht kijken. Onbegrijpelijk vond ik het dat uitgerekend dat suffe nummer Nikita A-Ha van de eerste plaats stootte en ook nog eens 7 weken op 1 bleef staan.

Niet veel later was ik bij m'n oppas thuis, een 8 jaar oudere jongen die een indrukwekkende verzameling platen had en voor mij wel een bandje wilde opnemen, zodat ik al die prachtige songs zonder Lex Harding kon beluisteren. Er was echter wel een voorwaarde: Nikita kwam er ook op te staan, want dat was volgens hem het beste nummer van het afgelopen jaar en hij wist zeker dat ik dat nummer ook zou gaan waarderen. Ik had geen andere keus dan het te accepteren met in m'n achterhoofd het voornemen om Elton John gewoon door te spoelen. Dat doorspoelen kwam er natuurlijk meestal niet van, dus kreeg Nikita ongewild toch een hoop cassette play en verrek, hij had gelijk. Het nummer begon grip op me te krijgen tot het zelfs uitgroeide tot m'n favoriete track van het bandje! Hoe mooi ik Sandra ook vond, Anya (Nikita) werd mijn nieuwe droomvlam.

Anno 2025 vind ik Nikita nog steeds een prachtige song en één van de hoogtepunten uit het rijke oeuvre van Elton John. Sentiment zal vast ook meespelen, maar het is toch meer dan dat. Net weer met de koptelefoon geluisterd en wat klinkt dat nog steeds geweldig. Prachtige warme productie, heerlijke cadans en luister naar dat fantastische basgeluid van David Paton.

Ik ga zo de clip maar eens youtuben (en ok, daarna ook nog even Take on Me).

Ja, er was eind 1985 geen ontkomen aan Nikita maar het blijft een mooi nummer die mij niet verveelt. En dat komt zelden voor bij hits die 15 keer per dag gedurende 3 maanden op de radio langskomen (vrij naar Funk Dat van Sagat). Alweer 40 jaar geleden.

De jaren 80 kunnen wat mij betreft ten aanzien van John gestolen worden. Niet alleen staken de songs van het decennium ervoor een stuk sterker in elkaar, de productie van de jaren 70 is ook nog eens in alles superieur ten opzichte van de blikkerige sound van de jaren 80.
Desalniettemin moet ik eerlijk bekennen dat ik Nikita best wel aan kan horen. Ik kan mij voorstellen dat liefhebbers het helemaal niks vinden, voor mij is het een guilty pleasure.
Dat zal meer te maken hebben met het feit dat ik als jong jochie de clip vaak voorbij zag komen bij Toppop of Countdown,, en dat het zich heeft genesteld in mijn hersenpannetje, dan dat ik omver werd geblazen van de creatieve insteek.