Steel Panther - Balls Out (2011)

Ah daar is hij dan, ik wou hem ook toevoegen maar dat hoeft dus niet meer!

Ben benieuwd! Het word of net zo leuk als de eerste, of een gigantische flop.

De titels voorspellen niet veel goeds..

Maar de hoes wel

Jawel, maar dit is of grappig of het zuigt als ik weet niet wat..

Ik duim op het eerste

muzikaal moet het wel erg sterk zijn, de songtitels zijn nog stompzinniger dan op het debuut. het debuut stond muzikaal wel als een huis trouwens. Ik ben wel weer erg nieuwsgierig

Nee joh, geniale songtitels

Hij is inmiddels gelekt, en tevens door ondergetekende beluisterd, en het resultaat valt absoluut niet tegen. Hoewel de titels anders doen vermoeden ligt de humor er iets minder dik boven op en klinkt het muzikaal allemaal wat zwaarder. Er wordt nog steeds deftig leentje buur gespeeld, alleen zijn de Bon Jovi en Guns n' Roses invloeden wat kleiner. het Motley Crue sausjes is daarentegen wat heftiger over het geheel heen gedrapeerd. Gelukkig is het ook nu weer allerminst storend en is het genieten geblazen want, alle gekheid op een stokje, steel panthermaakt gewoon smeirg goede muziek. Met name gitarist Russ 'Satchel' Parrish is een genot om naar te luisteren.
Al met al wederom een genot om naar te luisteren wanneer je van onvervalste jaren 80 glamrock/heavy metal houd, de puberale teksten neem ik dan maar op de koop toe.

Ik heb hem ook gehoord, een paar keer nu.

Steel Panther is niet meer zo spetterend, het 2e album syndroom?
Bij lange na niet slecht, maar de teksten zijn nog geforceerder dan op "Feel the Steel".
Waar ik daar het idee had dat ze in een avondje bier drinken verzonnen waren heb ik hier het idee dat er echt met man en macht is gevochten om zo fout mogelijke teksten te krijgen.
Een voorbeeld hier van is "Just Like Tigerwoods", niet echt grappig en probeer maar zoveel absurde dingen te bedenken.

Instrumentaal is het prima, zoals Eddie zegt iets zwaarder. Ik vind toch dat de party metal wat achter is gebleven en hier word gekozen voor de standaard aanpak binnen het genre.
Het jammere vind ik dat de ballads eigenlijk zijn verdwenen, op het debuut waren die enorm sterk. Dit zit ook wel erg strak in elkaar, en is bij vlagen ook lekker mee zing baar. De chorusen springen er ook wel uit. Toch wel weer een aparte plaat.

It won't suck it self is geloof ik samen met Chad Kroeger van Nickelback, weet het alleen niet 100% zeker.

Deze wil ik zeker in de kast hebben.

Eigenlijk nehoorlijk matig album...Echt stukken minder dan het debuut. Het ging bij mij echt het ene oor in en het andere uit. Wellicht had wat meer afwisseling voor een betere plaat gezorgd. Op het eerste album was elk nummer wel op een andere band gebaseerd, hier kan ik dat niet zo duidelijk horen. Ook hadden 2 of 3 ballads tussendoor zeer welkom geweest.

In alles is deze plaat minder, maar ach het is best weer vermakelijk.

Weenie Ride is anders goed gebaseerd op Home Sweet Home van Motley Crue en Don't Know What You got van Cinderella

Weenie Ride heeft wel de grappigste tekst sowieso!
Zou best kunnen hoor dat elk nummer weer ergens op lijkt maar voor mij klinken ze bijna allemaal hetzelfde. Recht toe recht aan rock. Vanaf nummer 8 ongeveer heb ik het dan wel gehoord...Gelukkig komt dan Weenie Ride nog!

Geweldig album! De teksten slaan zoals gewoonlijk helemaal nergens op, maar op muziekaal gebied is het geweldig!

Ja dat wel, maar Balls Out is toch wel een beetje een balloos album..
Wat meer zout en peper had dit geheel toch beter gedaan, alleen "Weenie Ride" blijft hangen.

Ik weet niet hoor maar dit is echt een supergoed album. Kijk als je niet van melige humor houdt of van foute jaren 80 metal, ga dan niet naar steel panther luisteren. Misschien moet je dan de foo fighters proberen, of coldplay.

Dit album is echt heel goed, meer dan een waardige opvolger van het eerste album. Je moet het wel een paar luisterbeurten geven maar dat is meestal het geval bij goede albums.

Want Coldplay en Foo Fighters zijn natuurlijk representatieve alternatieven...?

Klopt volgens mij wel ja. De gitaarsolo wordt niet door Satchel gespeeld, maar door Nuno Bettencourt (wat ook erg goed hoorbaar is )!

Zeker geen slecht album, maar toch wel minder dan hun eerste. Ook de flauwe (sex)humor ken ik inmiddels wel, gaat me zelfs al een beetje vervelen. Wanneer hun eventuele 3e cd van hetzelfde laken een pak is zal ik hem dan ook niet meer aanschaffen.

Dit album is zeker niet slecht, iets minder dan de vorige. Toch staan hier ook weer een paar toffe nummers op. Just Like Tiger Woods, If You Really Love Me en Critter behoren tot mijn favorieten. Toffe teksten in een aardig glam jasje. Heerlijk voor in de auto trouwens.

Iets minder dan het vorige, maar, WOW, wat een prachtige live act! Enorm van genoten gisteren!

Over de puberale teksten en bijbehorende attitude moest ik me wel even overheen zetten. Maar goed, de heren nemen zichzelf dan ook verre van serieus. Steel Panther is in alles een glammende en hairprayspuitende ode aan de spuitende, snuivende en met een dronken hoofd mensen omverrijdende hardrockelite dat in de jaren 80 voornamelijk vanuit Hollywood de wereld bestookte met hun lineaire maar luidruchtige feestliederen. Op weinig subtiele wijze neemt Steel Panther al die elementen op de hak. And then some.

Toch val ik er als een blok voor. Dat ligt aan niets meer of minder dan de gave van de heren om buitengewoon catchy songs te schrijven. Die zijn op Balls Out nog beter gelukt dan op Feel The Steel. Na één keer Just Like Tiger Woods was ik om. Dat is een onverbeterlijk charmant nummer compleet met opzwepende stadionecho's op de drums. Dan is het niet moeilijk meer om ook de voetjes van de vloer te doen bij de stampende rockers zoals Supersonic Sex Machine en Gold Digging Whore. Soms is het snel en stuwend en dan is het weer dampend en groovend. In de vorm van hekkesluiter Weenie Ride staat er ook nog een hartverscheurende ballade op. Met de afwisseling zit het dus wel goed.

Steel Panther heeft de decadente jaren 80 volledig in de vingers. Het is een pastische, maar met terugwerkende kracht is het toch wel een buitengewoon vermakelijke pastische. Veel leuker dan dat afschuwelijke The Darkness.

Zou Steel Panther ook een 'serieus' album kunnen maken. Zou heel benieuwd zijn naar een album waar de frontman normale teksten schrijft en ze geen 'parodie van' zijn. Muzikaal is de band namelijk ont-zettend goed! Alleen heb ik het gevoel bij Steel Panther dat ze er niet alles uithalen wat erin zit. Een parodieband blijft niet relevant, terwijl SP dat wel had kunnen zijn als ze deze vuige glammetal hadden voortgezet zonder deze teksten en gejatte muzikale passages.

Deze heren hebben hun sporen ruimschoots verdiend in andere, zij het minder relevante bands. Niemand zit te wachten op een serieuze glamrockband, althans dat denk ik. Het scoort omdat het erg leuk is en daarbij muzikaal steengoed. Die combinatie doet het 'm. Als het 'alleen maar' steengoed was geweest en serieuze glamrock, dan had deze exercitie zielig geweest.
Raar misschien, maar dat idee heb ik hierbij.

Ach dit moet je allemaal met een korreltje zout nemen, al is het muzikaal gezien oersterk. De gitarist is toch wel een van de betere klasse's, al zou je dat op het eerste gezicht niet zeggen. Teksten zijn af en toe gewoon hilarisch, en dat weten die gasten natuurlijk zelf ook wel, gelukkig ook maar. Maar dat weerhoud mij persoonlijk er niet van dat deze band muzikaal als een huis staat. Muzikaal is het genieten geblazen! Veel invloeden van Motley Crue, maar ja dat geven ze ook al kleinschalig aan in hun nummer ''Death to all but Metal''. Lekkere jaren '80 rock/glam metal, of zoals ze het zelf noemen hair metal.

Dit is gewoon heerlijke muziek voor als je even onserieus wilt zijn en wat een cult is dit toch. Zelf weten ze ook wel dat dit niet hoogstaand is maar puur om te entertainen. Weenie ride is nog eigenlijk muzikaal best een goed nummer. Dit zet je echt op in een bepaalde fuck alles mood. Ik wil gewoon even lachen en mee blerren.
3 sterren voor lexi?

Toch wel een soort van baken in de thans ominerende braverikkencultuur. Vrouwelijke muzikanten tot boycotoproepen gedreven, Kanye gedist, Nikki Sixx gedist. Het kan allemaal niet op met deze gasten.

De eerste drie albums staan hier ondertussen in de kast. Maar daar is het wel meer dan mooi mee geweest. Dat dacht ik al na Feel The Steel maar Balls Out had dan weer het charmante Just Like Tiger Woods naast de vele andere illustraties van mislukte pornografische taferelen. Het is eigenlijk gewoon een schuine plaat van Bolle Jan maar dan met gitaren.

Het nieuwe album, Heavy Metal Rules, vind ik toch ook weer leuk. Al was het maar om het intro met het iconische gebazel van de legendarische Zebraman, die het natuurlijk al lang verdiende vereeuwigd te worden op plaat.