Elton John - Rock of the Westies (1975)

Ik heb dit zelf altijd beschouwd als een soort tussenalbum, net als Caribou, met dit verschil dat Elton John op déze plaat misschien ook wel vooral wilde uitproberen wat hij met zijn nieuwe band (extra gitarist, extra toetsenist, nieuwe ritmesectie) allemaal zou kunnen doen. En dat is niet niks, want Caleb Quaye vormt een mooi rockend koppel met de onvolprezen Davey Johnstone, "part-time telephonist" James Newton Howard is een zeer inventieve keyboardplayer (die later in Hollywood nog veel succes zou hebben: 9 Oscarnominaties en samenwerkingen met onder andere Christopher Nolan, Peter Jackson en M. Night Shyamalan), en de drumpartijen van Roger Pope hebben een lenigheid die Nigel Olsson maar zelden kon opbrengen.
        Bovendien biedt Johns songmateriaal hier zijn muzikanten alle gelegenheid om te zorgen voor diverse grappige momenten: de swingende herstart van de openingsmedley, het koortje dat na het einde van Dan Dare nog even voor eigen succes gaat, de lichtvoetige mellotronsolo van Newton Howard op Island girl, Ray Coopers hilarische vibrafoonsolo op de fade-out van Grow some funk of your own, Johns opwindende pianoloopje dat zich een stiekeme weg onder het Layla-achtige gitaarintro van Street kids baant, de manier waarop de band na het eerste refrein van Hard luck story weer net als bij het intro wat gas terugneemt, de jazzy inslag van het aangrijpende Feed me, en het moeiteloze schakelen van de band tussen het Bo Diddley-ritme van de coupletten en de oceaan-golfbeweging van de "Oh your majesty"-brug van Billy Bones.
        Nee, hoewel dit album de opvolger was van het briljante Captain Fantastic heb ik Rock of the Westies nooit als een teleurstelling ervaren, in 1975 niet en in 2022 niet. Een lekker eclectische verzameling songs met een superswingende band – wát een "tussendoortje".