Elton John - Friends (1971)

Ik beschouw dit album een beetje als een collectors item. Misschien is dit totaal onterecht. Hoe dan ook vind ik het één van Eltons betere albums. Eigenlijk zijn de albums uit de jaren '70 zijn beste, vanaf de jaren '80 is het nogal gewone pop geworden.
De eerste drie nummers zijn een voor een pareltjes, met een lichte voorkeur voor 'Seasons'. Dit is de man op zijn best, naar mijn bescheiden mening. Een 5 voor die drie nummers - 2,5 voor de rest - dus 3,5. Logica.

Zo'n onbekend album van Elton John, maar wel een heel mooi en intiem. Ode aan jonge vriendschappen. Doet me terug denken aan m'n studententijd, toen je hele dagen bij je vriendenkring was en niks anders telde. Vreemd, maar dit album maakt me altijd gevoelig en vol heimwee. Geen Elton hier met onnozele brilletjes en show, wel een bescheiden en introverte man die respect afdwingt.

Deze plaat heb ik een keer voor 2 piek uit een platenbak gevist.
Het is een originele U.S.-persing, er zit een cut out in mijn hoes en de titels staan in een andere volgorde dan hierboven.
Ik heb meer iets met Elton's eind jaren 60/begin jaren 70-werk dan zijn latere. En toch kan ik niet zonder nummers zoals I Guess Why They Call It The Blues en een prachtalbum als Songs from the West Coast. Toen ik deze soundtrack kocht dacht ik dat wel niet veel zou zijn. Het titelnummer is volgens mij een van de mooiste songs die hij ooit opnam en hoort thuis tussen klassiekers zoals Your Song, Daniel en Goodbye Yellow Brick Road. Ik moet toegeven dat ik al die overbekende hits al teveel gehoord heb.
Honey Roll is een pakkende rock 'n' roll song met een gospelkoortje dat het ook in een live versie goed doet. Van dat soort type songs heeft hij er in die tijd meer gemaakt.
Het hele Friends album is later ook opgenomen in de dubbel-CD Rare Masters.

De film heb ik nog niet gezien.

Honeyroll is één van de twee nummers (naast Can I put you on) die John nog had liggen en aan de producers gaf om op de soundtrack te gebruiken ("I really regret that because, fuck, I would have wanted to put them on our own album."). Ondanks de haast waarmee de plaat gemaakt werd en de druk waaronder hij moest componeren ("You have to write forty seconds of music and if you don't write forty seconds it's a disaster. I'd never ever do it again.") was hij toch wel tevreden met de plaat, op één aspect na. Hij vond (terecht) dat hij altijd wel fraaie hoesontwerpen had, maar de mensen van de filmmaatschappij zeiden dat ze wel met wat beters op de proppen zouden kunnen komen dan bijvoorbeeld de "rubbish"-hoes van Tumbleweed connection. "There you go. Their 'better thing' was that fucking pink massacre."
 

Vandaag wereld kusdag. Mooie reden om dit heerlijke album weer eens te draaien.

Geweldig album, mooi van begin tot eind. En afgelopen week verschenen op limited edition pink marbled vinyl, waarvan de geluidskwaliteit top is!