Bon Jovi - Crush (2000)

Om heel eerlijk te zijn doet dit album me qua sfeer toch behoorlijk denken aan Slippery When Wet: pretentieloze hardrock met de nodige ballads, soms wat serieuze uitstapjes, maar toch grotendeels feestnummers. Om heel eerlijk te zijn vind ik de niet-hits als Two Story Town, Next 100 Years (prachtige gitaarsolo!) en Just Older veel beter dan de hits Say It Isn't So en Thank You For Loving Me. It's My Life en One Wild Night zijn wel erg lekkere nummers. I Got The Girl en I Could Make A Living Out Of Lovin' You doen het ook goed. Het is voornamelijk het middenstuk (nrs 7-10) dat me vrij weinig doet.

Net als Bounce en Slippery When Wet zal ik deze albums nooit als meesterwerkjes neerzetten (in tegenstelling tot Keep The Faith!), maar vind ik het absoluut lekkere nummers om van te genieten. Een score van 7 uit 10 voor de amusementswaarde maakt voor mij een leuk album, 3.5 sterren dus.

Ik vind "Crush" niet het beste album van Bon Jovi, maar zeker ook niet hun slechtste. Commercieel gezien is deze plaat een klapper en zette Bon Jovi met de megahit "It's My Life" weer in een klap op de kaart na hun afwezigheid sinds "These Days" uit 1995. "Crush" staat vol met typische Bon Jovi songs, waarbij de ballads worden afgewisseld met stadion rocksongs. Bon Jovi's ballads vind ik over het algemeen veel te zoet ("Thank You For Loving Me" behandeld elk cliche denkbaar) en dat is ook weer het geval op "Crush". De uptempo rock songs zitten daarentegen weer prima in elkaar en zullen het live uitstekend doen. Gitarist Richie Sambora had wat mij betreft een iets dikkere vinger in de pap mogen hebben. Ik mis hier en daar zijn solo's. Alleen op "Next 100 Years" trekt hij de registers aan het eind flink open. Al met al is "Crush" een genietbare plaat geworden en het heeft zijn doel gediend als eyecatcher voor hun terugkeer, maar de kwaliteit van hun albums in de tweede helft van de jaren 80, "Keep The Faith" of hun beste plaat (in mijn ogen) "These Days" wordt nergens gehaald.