John Williams - The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn (2011)

John Williams, de maestro!

Williams bewijst ons met deze score dat hij echt de koning is en zal blijven van de filmmuziek.
Een uitstekende score met heerlijke thema's, van het begin tot het eind blijft deze score me boeien! Vooral het hoofdthema van de film is heerlijk, we horen dit ook terug aan het einde (track 18). Je merkt dat alles vooral erg klassiek is maar toch zit de cartoonsfeer er goed in (positief).
Een klassieke score waar we 3 jaar op hebben moeten wachten, maar het is ontzettend goed dat hij er nu eindelijk is.

Naar mijn mening 1 van de beste scores van 2011, en dan moet War Horse ook nog komen (waar overigens ook al geluidsfragmenten van zijn). Let ook vooral op het gebruik van de verschillende instrumenten in deze score, deze doen je waarschijnlijk denken aan zijn score voor The Terminal. Ook elementen van Star Wars horen we terug maar uiteindelijk maakt dat helemaal niet uit. Het is in ieder geval niet storend, bij andere componisten is dit wel het geval (James Horner).

Een verdiende 5*, eindelijk weer een vernieuwende score met ontzettend veel avontuur en originaliteit!

Ik moet men mening over deze score zwaar herzien. Oorspronkelijk stoorde mij het gebrek aan originaliteit omdat veel dingen op het eerste zicht terug te brengen leken naar eerdere werken (snowys theme doet bvb denken aan cornish pixies uit HPII). Maar wanneer je dieper in de score gaat kijken zie je de absolute genialiteit van het werk. Om te beginnen hebben we de voor een animatiefilm toch wel atypische jazzie opening die de thema's van kuifje maar met mondjesmaat bloot geeft. Vervolgens vinden we in het eerste deel vooral de leidmotieven voor kuifje, haddock, de janssens, de unicorn, de karaboudjan en sir francis terug. Deze werken een voor een perfect voor hetgeen ze moeten voorstellen. Daarnaast krijgen we enkele actie sequenties die niet spetteren van bombast maar fris en speels klinken. Hoewel deze allemaal sterk op elkaar lijken zal de aandachtige luisteraar toch opmerken dat elke track wel iets origineel met zich meedraagt. Vooral de nummers uit de flashbacks zijn werkelijk fenomenaal.
Uiteindelijk na de typische JW-finale denk je dat de rit er op zit maar dan beslist de composer nog een bonusnummertje te spelen. Hier verwacht je normaal gezien een herhaling van de reeds bekende hoofdthemas maar nee, John Williams geeft ons een orkestrale uitwerking van een onbenullig actiemotiefje uit nr 9. Dat laatste is zo goed gedaan dat men zich op het einde afvraagt of hij eigenlijk dat niet beter als hoofdthema had gebruikt.
Origineel kan je het werk niet noemen maar oerdegelijk wel. Een echt pareltje geschreven volgens de meest klassieke regels der filmmuziek.