Squeeze - Squeeze (1978)

'Bang bang' en 'Take me I'm yours' vind ik hier de beste nummers.

Doet erg denken aan pop-punk als The Buzzcocks en 999, maar de kwaliteit van die eerste band wordt maar sporadisch bereikt: Bang Bang, Take Me I'm Yours (een nummer dat Eurythmics gehoord moeten hebben - ''dreams are made of this'', plus de leidende melodie van beide nummers) zijn sterke popnummers en Wild Sewerage Tickles Brazil is een erg toffe instrumental. Maar uiteindelijk is deze plaat een mislukkig te noemen die de tand des tijds niet heeft doorstaan. Blijkbaar had producer John Cale een geluid in gedachten wat weinig te maken had met wat de band zelf wilde doen.

Ik ben niet akkoord met Reint. Dit is een zeer sterke plaat. men hoort hier op deze eerste van Squeeze het grote potentieel wat deze band nog gaat teweeg brengen op de volgende albums. Alle songs zijn van groot kaliber op deze en ALLE albums. Dit is voor mij één van de meest onderschatte en ondergewaardeerde bands die ik ken, alhoewel ik wel geen fan van het eerste uur ben vind ik dat iedereen begaan is met muziek deze band toch maar eens onder de loep moet nemen.
Ik kan ook niet begrijpen hoe je de link ziet met de Buzzcocks en 999? Ik hou ook wel van deze maar als je zegt dat squeeze niet aan the Buzzcocks kan tippen zou ik toch maar eens de rest van de albums beluisteren ...
Als je dan toch een link wil trekken misschien dan the Comsat Angels qua genialiteit ?

Op reis door new wave was mijn vorige halte de tweede van The Rumour. Nu hun Londense stadsgenoten Squeeze. Ik ken deze groep als vrij popgericht met een alternatief randje, maar dit debuut zit muzikaal op een veel steviger muziekspoor, vaak op de grens tussen pop en punk.
Op site Gigs in Scotland lees ik een korte bio. Opgericht begin 1974, voegt onder meer toetsenist Jools Holland zich dat voorjaar bij hen. Na het uitbrengen van de EP Package of Three in de zomer van 1977 wordt de groep getekend door A&M. Dat regelt John Cale, ex-Velvet Underground, als producer. Het lijkt de perfecte match, want laat Squeeze nou naar het album van die groep uit 1973 zijn vernoemd!
Eerder kwam ik Cale in de rol van producer tegen bij Horses van Patti Smith. Zij had de grootste moeite met hem, maar zag later in dat hij haar muziek beter maakte. Cale gaat er ook bij Squeeze met gestrekt been in. Hij vindt de nummers die ze voor de langspeler hebben liggen slap en gebiedt hen om met pittiger werk te komen. Kon dat zomaar? Kennelijk wel.

Oprichters, liedschrijvers en zangers/gitaristen Chris Difford en Glenn Tillbrook doen het ook nog, met als resultaat Squeeze, waarop geen composities staan die ze voordien schreven en uitvoerden. Compleet nieuw werk dus, conform Cales wens beduidend steviger.
Het album verschijnt in maart 1978. Op buitenlandse markten noemt men zich Squeeze UK, om verwarring met gelijknamige groepen te voorkomen.

Het is stevig, passend bij de punktrend van die dagen. Opener Sex Master knalt lekker met een tekst die speciaal voor de BBC werd gekuist. Maar blijven de liedjes op kant 1 hangen? Meestal niet, met als saai dieptepunt het instrumentale Wild Sewerage Tickles Brazil. De eerste plaatkant sluit echter aangenaam af met een sterke combinatie van synthesizers en gitaar in Take Me I’m Yours.
Op kant 2 zijn de tweestemmige zang en de rommelgitaarsolo in The Call lekker, al gaat de melodie snel vervelen. In Model zou je de glamrock van enkele jaren daarvoor kunnen herkennen, opnieuw schiet de melodie te kort. Wel geslaagd is Remember What dankzij powerpop en koortjes.

Ach, dat meninkje van mij… In zijn standaardwerk ‘Record Guide: Rock Albums of the ‘70s’ (1981) was muziekjournalist Robert Christgau positiever; wél moppert hij amusant over de teksten. Zie de bijbehorende website met daarop de recensie.
De plaat zette Squeeze wél op de kaart: de elpee miste weliswaar de Britse albumlijst, maar single Take Me I’m Yours werd in het Verenigd Koninkrijk eind april 1978 #19 en Bang Bang in juni #49.

Op de opvolger van het jaar erop bepaalde de groep zelf hun geluid. Die beschrijving volgt spoedig, eerst twee andere albums uit mei 1979, om te beginnen Do It Yourself van Ian Dury & The Blockheads.