Ian Dury & The Blockheads - Do It Yourself (1979)

Een typisch geval van het Tweede Plaat Syndroom. Het debuut (New Boots And Panties) werd de hemel ingeprezen als tegendraads en punky, over de tweede had men aan één woord genoeg: slap.
Ik zou eerder zeggen: niet te plaatsen. De band staat behoorlijk strak te spelen (Inbetweenies, Uneasy Sunny Day), maar maat houden in zo'n relatief lullig deuntje als Lullaby For Franci(e)s lijkt te moeilijk. De teksten zijn behoorlijk absurd (Dance Of The Screamers) de voordracht is onbeholpen, bij vlagen rauw maar vooral ontroerend. En de muziek? Het is geen punk, geen ska, geen reggae, geen disco en zeker niet dertien in een dozijn. Van mij geen meewarig 'leuk geprobeerd, net echt', maar waardering en respect voor deze ultieme ode aan de imperfectie. Hun meesterwerk!

Helemaal mee eens..

Ik heb bij Ian Dury altijd het idee van de engelse Tom Waits. Verhalend zingen, doorregen met humor,vrolijkheid droevigheid ,en een muziekstijl die niet goed te plaatsen is....uniek Dury dan maar

Perfecte Imperfectie dan toch

ik pas me volledig bij jullie aan , en vind dit ian dury 's meesterwerk , gewoon geniaal , look out voor de speciale dubbel cd , met enkele lange uitvoeringen van maxi singles en nog een volledig live optreden

zeer sterk

waanzinnige gekte

Heerlijke plaat vol verassingen die je doet belanden in een plaats waar tegendraadse funky riffs van absurde teksten worden voorzien, gebracht door een man die niet eens probeert te zingen.

De humor en de funky riffs beginnen idd wel aanstekelijk te werken.Toch vind ik zijn debuutplaat toch een stukj beter. De vergelijking met Waits kan ik enigzins wel volgen aloewel dat deze Ian Dury voor mij toch een klasse lager is...

Ja! Aangeschaft, was gelukkig nog te krijgen. Inderdaad een absolute aanrader, al was het maar om There Ain't Have Been Some Clever Bastards, de b-kant van Hit Me.

Heb deze een aantal weken geleden op LP gekregen, en ik ben er best wel blij mee. Ik kan me goed vinden in het eerste bericht van citizen, want wat is het nu precies? Een mix en voortdurende afwisseling van rock, ska, funk, reggae, new wave, punk, en inderdaad zelfs een vleugje disco.

Ik kan vooral lachen om de ironische en humoristische teksten.

Wat ik ook grappig vind is dat deze muzikanten véél beter zijn dan ze in eerste instantie doen geloven. Dit is echt een goede, professionele band.

Dit was inderdaad gewoon een topband!

zijn 'afscheids'concert in paradiso (met deze fantastische band olv chaz jankel) beloofde vooraf een zwaar beladen belevenis te worden. het tegendeel gebeurde. alle treurnis over zijn aangekondigde dood speelden dury en de funky swingende blockheads vrolijk naar de achtergrond en zo werd die memorabele avond een ode aan de/zijn levenslust. publiek in tranen na zijn allerlaatste toegift. wat een menneke!

(hoe gesmeerd deze band was is goed te horen op het live album 'warts & audience' (1991)

Ik heb deze met een iets andere hoes. Een ander soort bloemetjesbehang zeg maar.

Is deze plaat nu beter of slechter dan de eerste?
Ik weet het niet, hits staan er in ieder geval niet op.
Hij is iets funkyer dan de eerste (Inbetweenies, This Is What We Find), maar dat valt dan weer helemaal niet op in het allegaartje aan muziekstijlen die je hier hoort.
Gespeeld door topmuzikanten en daarover heen Ian die in plat Londens zijn absurde teksten over de muziek heen declameert.
Mijn favorieten zij het waanzinnige Dance Of The Screamers (lijkt wel een speenvarkensstal ), het 'stemmige' Waiting For Your Taxi en Inbetweenies (lekker funky), maar dit kan wisselen.
En er zitten geen slechte nummers tussen en ze zijn allemaal een tikkeltje vreemd, maar wel lekker.

Op vinyl, in goede staat, Duitse persing.

wat een heerlijk te gek, briljant album! heb het net als originele engelse persing gekocht. stond op 4 in de nme top-10 van 1979; ik was dus wel een beetje bevooroordeeld. funk, reggae, new wave, disco, het komt allemaal voorbij. die elpee komt de draaitafel voorlipig niet af!

Jammer dat deze unieke artiest het niveau van kant A (van de LP) niet kan volhouden. De laatste nummers zijn niet meer aan mij besteed. In zijn geheel blijft het toch een geweldig tijdsbeeld van de late jaren 70.

Ian Dury & The Blockheads, deze band kende ik door 2 nummers : 'sex, drugs and rock & roll' en 'hit me with your rythm stick' . Nummers die natuurlijk de aandacht hadden voor iedere jonge puber waar de adrenaline alle kanten op kon gaan.
Maar beide waren enkel singles, zo ver ik weet, pas in 1981 op een verzamelalbum gezet.
Dit album, eigenlijk het eerste van Ian Dury & the Blockheads (Ian Dury had al wel albums uitgegeven onder zijn eigen naam) kwam ik toendertijd waarschijnlijk tegen in een uitverkoop bak. Geld om de gewone prijs te betalen had ik niet en met mijn gedachten bij de 2 singles verwachtte ik wel iets speciaals. Ik weet nog dat ik redelijk teleurgesteld was, hits waren er niet op deze plaat en ook geen nummers die op verschillende (dubieuze) wijze uit gelegd konden worden.
We zitten in 1979, waar groepen als de Police , the Jam, de ska groepen maar ook Ian Dury een begin maken met de afbraak van de prog met ellenlange nummers. Het wordt allemaal weer korter en ook een soort terug naar de bron van rock.
Op dit album is Chaz Jankel vrij belangrijk, een muzikant die later ook zijn sporen achterlaat en in 1980 Ian Dury verlaat om zijn geluk in Amerika te vinden. Wat aardig gelukt is.
Dit album heb ik al decennia niet op gehad, dus ik weet er ook niet zo veel meer van. Enkel dat ik het wat apart vond, me eigenlijk wat tegenviel en toen in de jaren die volgden de new wave doorbrak dit album links liet liggen.
De jaren verlopen en wat is nu mijn indruk, hoe kijk ik er nu tegen aan ?
ik weet nog wel dat Ian Dury bij TopPop met zijn wat spastische bewegingen (vanuit een polio besmetting als kind half verlamd) toch wel een a typische rock muzikant was. Uit dit album blijkt dat Ian Dury in staat was allerlei stijlen te gebruiken in zijn muziek en daar een geheel eigen draai aan te vinden. Rock, maar eveneens funk en soul, jazz, ska en reggae, alles hoor je erin terug en natuurlijk de wel heel typische saxofoon zorgt voor een duidelijk Ian Dury geluid. Kant 1 (ik heb natuurlijk het echte oude vinyl nog) is op zich een prima afwisselende plaat, enkel zonder enige hitpotentie. Kant 2 vind ik wat minder, hoewel daar wel enkele typische Ian Dury nummers op staan, vooral 'dance on the screamers' maakte wel indruk op me..
Ik moet zeggen dat ik nu wat milder ben over dit album. Het klinkt best goed, gaat wel verschillende kanten op en is een mooi tijdsdocument.
Ik heb intussen ooit ook nog een ander album gekocht van Ian Dury (waarschijnlijk voor een heel klein prijsje), ik denk zijn eerste album, waar ze later bij de herpersing nog de single 'sex, drus and rock and roll' op hebben geplaatst. Een extra stickers op de hoes laat dat weten, terwijl de hoes nog van een eerdere persing is. Dat kan toen nog !
In de top 2000 is al een jaar of 12 geen aandacht meer voor deze toch wel specifieke artiest. Dat zegt natuurlijk meer over die top 2000 dan over Ian Dury.
Ik kan er nu weer redelijk van genieten, er komen weinig gevoelens uit die tijd boven, maar dat is ook niet zo erg.

Op reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave kom ik vanaf het debuut van Squeeze uit maart 1978. Nu een tijdsprong vooruit van veertien maanden.
Half mei 1979 verscheen de tweede langspeelplaat van Ian Dury & The Blockheads, voor het eerst voluit zo genoemd op de hoes: op het debuut stond slechts Ian Dury op de voorzijde vermeld. De invloed van multi-instrumentalist Chaz Jankel is groter dan ooit.
Op Dury’s allereerste plaat met Kilburn & the High Roads (1975) stonds een grote diversiteit aan speelstijlen, op New Boots creëerden hij, Jankel en de andere Blockheads een eigen geluid en hier wordt dat geperfectioneerd. Een mengeling van funk, reggae met soms wat bigbandjazz, in heerlijk plat Cockney gezongen op een wijze die de fans van punkgroep Sham 69 zullen hebben gewaardeerd.

The Blockheads is inmiddels een heul strak ingespeelde groep, die bijna een eigen muzikaal universumpje weet te creëren, waarmee Dury via zijn kenmerkende stem en soms hilarische teksten kan excelleren. Zoals in de reggae van This Is What We Find met de beschrijving van een alledaags leven á la tv-serie Coronation Street en in het slot het thema van de comedyserie The Benny Hill Show: Yakety Sax. Op mijn afspeellijst belandde het uptempo en swingende Uneasy Sunny Day Hotsy Totsy met meer humor.

Van het oorspronkelijke Do It Yourself werden noch in Nederland, noch in Engeland hits gescoord. Desondanks haalde de plaat de Nederlandse albumlijst: #38 in juni 1979 en in hun eigen Engeland die maand zelfs twee weken #2. Kennelijk was hij voor het oudere, elpeekopende publiek interessant genoeg. Hits volgden spoedig met non-albumsingles, die ik later op mijn afspeellijst tegenkom. Daarom zal ik later terugkeren naar dit album, zij het voor een latere cd-bonusversie ervan.
Neemt niet weg dat Do It Yourself ook zonder die hits bijzonder aangenaam is, in staat om zelfs bij grauw weer de zon in huis te brengen. Het zit ‘m naast de muziek in de voordracht en tekstgrapjes, waar ik als niet-Brit ongetwijfeld het meeste niet van begrijp. Voor iemand met kennis van het Brittannië van 1979 zal dit echter een feest van herkenning zijn - voor mij vooral genieten van de eigen, strakke reggaefunkwave van deze Londenaren.

Mijn reis door new wave vervolgt met het derde album van Wayne County and The Electric Chairs.

En ter promotie worden singles van een album afgehaald.
Onbegrijpelijk toch? In Engeland werden dan ook helemaal geen nummers van het album als single uitgebracht. In Nederland hadden we dan nog Inbetweenies op 7".
Maar waarom dat dan weer geen hit is geworden (en andere, los van het album staande singles wel), geen idee.

Nog even kort terug bij dit album als onderdeel van mijn reis door new wave, waarbij ik kom van het solodebuut van Tom Verlaine.

Do It Yourself verscheen in mei 1979. Je zou verwachten dat de hit Hit Me with Your Rhythm Stick (van eind december 1978 tot half februari 1979 in de Nederlandse hitlijst) op dit album zou staan. Of dat Reasons To Be Cheerful, Part 3 uit september '79 als bonus op een heruitgave van dit album belandde. Niet dus. Het bleven tot 1981 non-albumsingles.

Ze staan wel op de eerste verzamelaar die van Ian Dury & The Blockheads verscheen, net als op alle andere compilaties van Dury, al dan niet met de Blockheads. Daarom ga ik via deze korte tussenstop door naar Dury's eerste verzamelaar, genaamd Jukebox Dury.