Squeeze - East Side Story (1981)

Hoewel Squeeze ook nog wel ander fraai werk heeft afgeleverd, spant deze cd toch absoluut de kroon. Een duizelingwekkende collectie prachtliedjes, waaronder het bekende Tempted en het iets minder bekende Labelled with Love. Juweel na juweel, na juweel, na juweel, na juweel. Pop zoals pop altijd zou moeten zijn (maar zelden is). Prachtplaat!

Potverdrie zeg, ik heb er een tijd over gedaan om deze via Soulseek op te duikelen. Tempted kende ik al, en op basis daarvan was ik erg benieuwd naar wat er verder op dit album stond. Nu helpt het behoorlijk dat ik nogal in een vrolijk begin jaren '80 popliedjesbui ben de laatste week, maar dit is wel erg goed zeg. Stilzitten is zo goed als onmogelijk. Favorieten noemen ook, want alles is goed. Dikverdiende 4.5*, top 10 lonkt.

Leuk album, briljante popmuziek, puntige solootjes en goeie composities! Probeer de geremasterde versie te bemachtigen, klinkt veel beter dan de 'oude' cd-versie!

Het door Paul Carrack gezongen 'Tempted' vind ik hier het beste nummer. Op dit nummer zijn ook backing vocals van Elvis Costello en die vreselijke Paul Young.
Het Beatles-achtige 'Is that love' is ook wel leuk.

Weer een topprodukt uit begin 80.De ultieme popplaat.Songs zijn stuk voor stuk inderdaad briljantjes die bij iedere luisterbeurt blijven groeien.Tempted is heel goed,maar ook womans world is uitstekend.Prima 4.5 ster

Heeft deze nog geen 20 stemmen? Schande. Zullen we dit prachtalbum daar dan maar snel aan helpen? Ik breng nu de 19e stem uit; als we nog één iemand over de drempel helpen, heeft-ie die mijlpaal gehaald.

Squeeze is voor mij sowieso een van de beste bands ever als het gaat om kwalitatief hoogstaande popliedjes, maar dit is absoluut hun allerbeste. Liedjes met een lach en een traan, over het leven zelf en hoe dat je kan overkómen.

Luister bijvoorbeeld eens wat een prachtverhaal er ten grondslag ligt aan Labelled with love, en ook wat een tekstuele vondsten erin verborgen zitten: "He became drinker and she became mother / She knew that one day she'd be one or the other / He ate himself older and drank himself dizzy / Proud of her features she kept herself pretty" - teksten waarvoor een Elvis Costello zich niet zou behoeven te schamen.

Voeg daarbij het feit dat een aantal nummers worden gezongen door de geweldige blue eyed soul-zanger Paul Carrack en je weet dat het al bijna niet meer mis kan gaan. Gewoon een dikke vijfsterrenplaat waarin tekst en muziek een volmaakte eenheid vormen, die je tot tranen toe kan beroeren.

Hopelijk is mijn aanbeveling, én die van de mensen hierboven, voldoende om bij tenminste 1 persoon de interesse op te wekken om hier eens naar te gaan luisteren. Dan haalt-ie de 20 stemmen en - wat nog veel belangrijker is - we brengen een topplaat onder je aandacht waar je je hele leven van kunt genieten.

Squeeze heeft inderdaad klassesongs. Modelsingles ook vind ik. Wars van enige commerciële toets. Gewoon lekkere Beatlesesque drie minuten pop. Ik situeer de band graag tussen de hooks van The Police en de melodieën van Split Enz (trouwens twee vroegere labelgenoten van hen). De singles tussen 1978-1982 ken ik als mijn broekzak. Maar de albums (heb de eerste vijf netjes op vinyl in de kast staan) zijn me wat langer geleden. Kan me deze niet genoeg herinneren om overtuigend punten aan te geven. Ik weet dat ik hem net iets minder scherp vond klinken dan de twee voorgangers (Elvis Costello producete ook iets meer laid back). Squeeze heeft zeker mijn stem, al moeten hun full albums nog even wachten. Of zal ik toch maar 4 sterren, want lager kan niet ...

Helemaal mee eens, Dazzler!
Een wat de mooie 'wat-als'-verhalen over dit album; in eerste opzet zou het een dubbel-album worden met voor elke kant een andere producer; Nick Lowe, Elvis Costello, Dave Edmunds en Paul McCartney (!). Jammer dat het niet is doorgegaan!

Jammer dat dit album niet zo onder de aandacht hier is,
dankzij een new wave verzamelaar hier aanbeland en Tempted (welke anders?) vind ik echt geweldig en als ik de reacties zo lees is de rest ok nog eens klasse.
Deze ga ik eens snel beluisteren!

Mooi album. Ben ik de enige die Labelled with Love een ongelooflijk zeurnummer vind?

Het was al een hele tijd geleden dat ik dit album voor de laatste keer gehoord had, maar ik heb er hele goede herinneringen aan. Eind jaren 80 heb ik het van de bieb geleend en op een cassettebandje gezet en helemaal grijs gedraaid. Het was voor mij toen al een enorme ontdekking, ik kende Squeeze van Last Time Forever en Hourglass en natuurlijk Tempted, maar dit album liet me niet meer los.
Vorige week heb ik hem gezocht op Spotify en wat een feest van herkenning. De magie is gebleven. Het album luistert als een boek met korte verhalen over gewone mensen, mooi omkaderd met pakkende melodieën, die dus inderdaad 25 jaar zijn blijven hangen, met prachtige zang en mooie arrangementen. Iedere keer dat je hem luistert, vallen er weer nieuwe dingen op aan de teksten die niet voor de hand liggen en die soms zo snel gezongen worden dat je echt moeite moet doen om ze te verstaan.
Een van mijn favorieten blijft Tempted, een verhaal over overspel met alledaagse details (a foot without a sock). Ook vind ik Someone Else's Heart een heel leuk nummer en Woman's World ook heel origineel. Je moet alles echt achter elkaar luisteren, Labeled With Love komt niet voor niets achter F-Hole dat eindigt met "I learnt to play her favourite country songs with one or two chords always going wrong". Wat een parodie op een country song, briljant gewoon.
Dit is absoluut een aanrader en volgens velen het beste album van Squeeze. Grappig is dat ik het laatste nummer Messed Around niet op mijn bandje had staan, waarschijnlijk omdat ik er niets aan vond en ik precies een kant vol wilde hebbem. Voor mij was dus altijd Vanity Fair het slotnummer, wat ook veel geschikter zou zijn.
Verder ken ik niet zo heel veel van Squeeze behalve hun greatest hits album, maar ik heb zeker zin om me er meer in te gaan verdiepen.

mooi geschreven en herkenbaar

Als je het drie kwartier erg naar je zin wilt hebben, met vernuftige popcomposities, een mooi stemgeluid (-geluiden) en echt fantastische teksten (Labelled With Love!), dan is dit de plaat die je op je hoofd moet zetten.
Al vele malen (nou ja....) eerder geschreven, Squeeze heeft een handje van prachtige songs, deze boeien een vol album lang en het is tijdloos.
Wel met aandacht draaien, anders klinkt het teveel hapslikweg.

Hele fijne plaat weer van het Britse Squeeze.
Nu met Paul Carrack i.p.v Jools Holland op de keys en in ieder geval onsterfelijk vanwege zijn zang op Tempted.
Valt op dat een man met zo'n soulvolle strot, hier als leadzanger verder niet meer te horen is.
Het is al vaker gememoreerd hier; Dit is Popmuziek zoals het hoort.
Het fijnste in zijn soort zelfs.
Met name de eerste helft van deze plaat is gewoon heel erg goed.
Het is wat afwisselender dan de vorige, en dan hoor je ook duidelijk wat een uitstekende musici hier aan het werk zijn.
Beatlesfans, dat moeten de heren Squeeze wel zijn, want de echo van de fab four, hoor je hier duidelijk terug.
Frivole rockertjes, slowers met strijkers, maar wel origineel in zijn soort.
De 2e helft vind ik dan wat minder aansprekend.
De als Countrysong bedoelde Labelled With Love, duurt te lang en blijft wat hangen in meer van hetzelfde. Jammer want is in intentie een best mooi liedje.
Ook het slot overtuigd mij net iets minder.

Maar toch een hele fijne plaat. Dik 4 sterren.
Als ie wat korter had geweest had het hoger uitgevallen.

Ach lieve bikkel, Labelled With Love.... Je hebt toch wel naar de post boven de jouwe gekeken?
Wat zou Ataloona hiervan vinden, vijf jaar verder?

Alles gelezen beste zaaf.

Wie weet is de hernieuwde aandacht voor dit album alsnog een stimulans voor Ataloona.
Nog een keer een vijfjarenplan kan niet door de beugel natuurlijk.

Ik zal de plaat 'ns onderwerpen aan een grondige luistersessie. Dat plan moet - dacht ik - toch al wel weer een jaar of 5 geleden zijn!

En we zijn weer zo'n vijf jaar verder

De plaat maar weer eens uit de kast getrokken. Ik twijfel tussen 3,5 en 4 *. Een aantal nummers komen mij anno 2025 teveel als een pastiche over. Country, rock en roll, (net geen) postpunk, het komt allemaal voorbij. Een aantal nummers steekt er met kop en schouders bovenuit. Vooral 'Is that Love?' is voor mij het topnummer. Het zit zo ontzettend goed in elkaar. Het werd geen hit destijds maar had het wel moeten zijn. 'Tempted' werd wel een hitje en is het Squeeze nummer geworden, maar ik heb altijd het idee dat Squeeze niet echt wist hoe het een goed einde aan het nummer moest breien. Het gaat uit als een nachtkaars en dat is jammer.

Verder luistert het van voor naar achter heerlijk weg. Dit was destijds een topband, waar nooit helemaal uit is gekomen wat er in zat of leek te zitten. De twee songschrijvers waren heel goed, bijna Lennon en McCartney waardig, maar zagen er niet goed genoeg uit denk ik, waarbij de start in de (post)punktijd niet hielp. De kwaliteit van songschrijven en zingen druipt ervan af.

Voor mij is en blijft East Side Story het album van Squeeze.