Farsot - Insects (2011)

Heel intrigerende plaat, zowel muzikaal als tekstueel. Het concept is interessant, en er is duidelijk over nagedacht. Wel een behoorlijk moeilijke om te beoordelen, maar ik ga hier zeker de tijd voor nemen om een bespreking in elkaar te flansen, 'Insects' heeft inmiddels toch een plaatsje verworven in mijn kring der favoriete black metalplaten.

Dan zal ik deze zeker eens gaan beluisteren.

Zo, dit is nu het metal album van de week!

Ik ga alvast proberen er voor het einde van het jaar een fatsoenlijke bespreking over te schrijven.

Doeltreffend sfeervolle blackmetal. Gaaf album voor op zijn tijd, dus een goede inzending van AOVV. Ik kan er niet de hele lengte mijn aandacht bijhouden, maar je hoort de minutieuze arbeid en de hard/zacht-dynamiek klinkt natuurlijk. Het idee om het concept te baseren op de verhouding tussen de mens en insecten vind ik ook sympathiek

De meeste albums leer ik kennen door ze gewoon te gaan beluisteren. Het gebeurt niet vaak dat ik door één welbepaald nummer naar een hele plaat wordt toegetrokken, maar soms heeft zo’n song me danig bij de kladden. Zo ook ‘Empyrean’, het tweede nummer op de tweede plaat van deze band. Farsot, uit Duitsland. Een fantastische, meeslepende track, die het best van black metal combineert met sporadische elementen van doom, zodat het geheel soms loodzwaar klinkt. Op die manier 10 minuten mateloos blijven boeien, het is niet iedereen gegeven.

‘Insects’, want zo heet het album, is zoals gezegd de tweede worp van Farsot. De plaat is in 2011 uitgekomen op Lupus Lounge, een label dat ik al kende, van landgenoten Secrets of the Moon (o.a. het erg sterke ‘Seven Bells’) en ‘Agape’ van Lantlôs. De band werd na twee demo’s opgepikt door het label, dat zich vooral ophoudt in de black metal, en tekende naar verluidt voor 5 platen. Of die er effectief komen, weet ik niet; ze nemen er alvast hun tijd voor. De bandleden gaan schuil achter mysterieuze pseudoniemen als 3818.w (gitaar) en 10.XIXt (vocalen), die tevens de teksten schreef, en dus beschouwd mag worden als brein achter dit album.

‘Insects’ neemt de verhouding tussen mens en insect onder de loep, wat leidt tot een explosieve conclusie: de geleedpotige haalt het in elk opzicht. De band is beïnvloed door evolutionaire biologie, en staat, net als andere bands op Lupus Lounge overigens, garant voor intelligente lyrics. De stroming wordt in sommige kringen dan ook “philosophical black metal” genoemd, hoewel men met krachttermen altijd omzichtig moet omgaan, vind ik; het kan zich ook tegen je keren.

Maar dat is hier allerminst het geval. Farsot maakt duistere muziek, de naam van de band betekent niet voor niets zoiets als “epidemic” (Zweeds). Regelmatig hoor je spoken word, dat in schriel contrast staat met de soms rauwe schreeuwen van 10.XIXt. Ook van zogenaamde Opethiaanse intermezzo’s is deze band niet vies; geregeld wordt er zo’n rustpauze ingelast, om even op adem te komen. De baslijnen liggen er in het heftigere werk bij momenten ook dik op, wat bijdraagt aan de dynamiek van het album. In de openingsminuut van ‘Perdition’ is dit heel goed te horen, waarna een kreet van 10XIXt het signaal is om een versnelling hoger te schakelen.

In ‘Empyrean’ (en ook wel andere tracks) zijn er nog een ander soort vocalen te horen, die iets sacraals hebben (haast gregoriaans). Bezwerend, ook. Als je daar dan het gespuug en gesis tegenover zet, krijg je een fel contrast.

Contrast, altijd weer contrast.

Daar draait het ‘m om, naar mijn mening, op ‘Insects’. Meer nog dan het filosofische karakter en de gedachtegang achter de plaat, zijn het de contrasten die voor scherpte, diepgang en focus zorgen. Ik vind de afwisseling tussen en in de nummers erg goed gelukt, waardoor het nergens saai wordt. Ik luister met gemak (en ontzag) telkens weer die 55 minuten uit. Let wel: niet te makkelijk! De balans is bijna perfect in evenwicht, met ook nog twee instrumentale tussenschutsels; ‘7’ en afsluiter ‘Somnolent’.

Goed, ik heb Opeth al genoemd. Don Cappuccino noemde eerder ook al Enslaved; daar kan ik mee akkoord gaan. Mag ik daar nog een naam aan toevoegen? Farsot. Ik weet het, het is een huizenhoog cliché, maar ik vind dat de band een geheel eigen geluid heeft. Ja, er zijn invloeden merkbaar, maar bovenal is Farsot gewoon op heerlijke wijze Farsot. Zoals dat schijnbaar onschuldige instrumentaaltje ‘7’ zich keer op keer dieper onder de huid gaat nestelen. Hoe de doom van ‘Withdrawal’ elke keer een hypnotiserend effect teweegbrengt. Hoe de song ‘Empyrean’ altijd weer evenveel indruk maakt als de machtige gestalte die Dante Alighieri eraan gaf in zijn Divina Commedia.

Van mij mogen ze die platendeal die ik hierboven noemde nakomen. Dat zou betekenen dat er nog 3 albums zitten aan te komen, en zoals deze band z’n tijd neemt, kan je er op aan dat het vakwerk zal zijn. Zolang het van dit niveau is, hoor je mij niet klagen. En ook al legt de mens het ruimschoots af tegen het insect (zoals in één van de spoken word gedeeltes te horen is: “The insect, in a frightening tour de force of adaptability, proved conclusively that he could endure where man would ultimately fail.”), als de Apocalyps ooit zou komen, dan mag dit album zeker als naargeestige, ontluisterende soundtrack weerklinken.

4,5 sterren

Wat een fantastische recensie, alweer. Hoe jij in concepten duikt is echt bewonderenswaardig, dat is namelijk iets wat ik een stuk minder doe.

Inderdaad AOVV, prachtige recensie van een fantastisch album!