Net als bij de vorige ronde blijf ik dit topic lezen, en zal ik wat me aanstaat ook beluisteren. Veel neerpennen zal ik hier echter niet doen.

Wie nog wakker is krijgt een beetje voorsprong.


http://img577.imageshack.us/img577/3436/qnsb.jpg

Cirith Ungol - King of the Dead

Nadat Cirith Ungol, uit Californië en opgericht in 1972, met het debuut Frost and Fire geen enkel commercieel succes boekte terwijl dit wel een streefdoel was bij het schrijven, besloot men voor het volgende album daar gewoon helemaal geen rekening meer mee te houden. Zo gaat het verhaal. Het resultaat heet King of the Dead en is behoorlijk uniek. Echt zo'n geweldig herkenbaar album uit het metal decennium bij uitstek.
Bekend is deze aparte band helaas nooit geworden, maar heeft wel een kleine aanhang die het er unaniem over eens is dat vooral dit album een meesterwerkje is en Cirith Ungol hiermee tot de grondleggers van de doom metal stroming in de jaren 80 gerekend moet worden.

De bandnaam is ontleend aan Tolkien's The Lord of the Rings en betekent "Pass of the Spider". De juiste uitspraak is kee'reeth oo'ngol maar de band zelf sprak het uit als see'reeth oo'ngol. Op wiki staat te lezen dat de drummer vond dat ze achteraf bekeken misschien beter een makkelijkere naam hadden gekozen want ze werden ook wel eens "Sarah's Uncle" and "Serious Uncool" genoemd. Het zou zo uit This is Spinal Tap kunnen komen, die heerlijke satire van Rob Reiner.

De muziek zelf kan echter ook aanleiding zijn om daar aan te denken. Zo las ik in een review van iemand die niet bepaald positief is over de zanger: I'm glad Gonzo found a gig after the Muppet Show!
En zelfs een persoon die lovend is doet er grappige uitspraken over. Wat de basklank betreft, dat het lijkt alsof Flint, de bassist, in een betonnen bunker is ingemetseld tijdens de opnamen. En over Jerry Fogle's gitaargeluid dat hij er aan wil likken.

Atom Smasher opent met wat apocalyptisch gerommel het album en zet dan in met een log weifelende rif, waarbij de doffe bas de rest nogal overstemt en meteen duidelijk wordt dat heel strak spelen aan andere bands overgelaten wordt. Dit klinkt meer als het intreden van de dood, waarbij verschillende onderdelen uit elkaar dreigen te vallen. En al snel volgt wellicht het grootste struikelblok voor velen: Gonzo... euh, Tim Baker zet zijn keel open en we krijgen een ijselijk geschreeuw te horen, een door merg en been snerpende klaagkreet van een of ander monsterlijk schepsel uit het verhaal van Tolkien, zo lijkt het.
Wat verder in het nummer echter, hoewel rafelig en omgeven door verderfelijke klanken, inderdaad iets waarvan je honger zou krijgen; een solo met zo'n beetje het mooiste geluid dat uit een elektrische gitaar getoverd kan worden. Amper effect en heel direct klinkend maar met een scherp randje, als rechtstreeks in zo'n speakertje geplugd in je eigen woonkamer. De stijl van soleren kan toonbeeld staan voor klassieke heavy metal zoals je enkel kan dromen of die in de verte al eens aan Mercyful Fate doet denken. Cirith Ungol is trouwens bijna even evil, maar dan niet in de satanistische sfeer, wel die van fantasy, zoals Lord of the Rings.

De prachtige solo's komen op het album regelmatig voorbij in nummers die onderling niet altijd veel van elkaar verschillen. Zo komt in eerste instantie het tweede nummer Black Machine voor als een net iets tragere variant van het openingsnummer.
Twee gitaarsolo's in het meesterlijke Master of the Pit spannen tot dan toe de kroon. Kippenvel.
Na het snellere Death of the Sun volgt dan het langzaamste nummer, Finger of Scorn. De eerste minuut zou bijna het begin van een semi-ballad van Metallica kunnen zijn. Maar dan wat losser gespeeld. (Om het in de tijd te situeren, Ride the Lightning verscheen een paar weken na King of the Dead.) Ook dit nummer bevat weer een schitterende solo, een fijngevoelige harmony lead. Jerry Fogle is geen groot virtuoos, maar zijn karakteristieke klank vind ik ijzersterk en zeer verslavend.
Bij de meeste nummers is het tempo traag en dreigend. In de 'zang' zit niet veel melodie. Eigenlijk steeds hetzelfde onmenselijke gegil. Tja, je moet er maar van houden.
'Spinal Tap' is dan weer het einde van het slotnummer, dat het einde der einden der einden der einden blijkt te zijn, terwijl het echte einde pas daar is op het moment dat je je begint af te vragen of er ooit nog een einde aan komt. Muzikaal niet bijzonder geslaagd, maar wel hilarisch.

Wie de muziek maar niets vindt maar er toch de humor van inziet kan zich wellicht ook amuseren met het idee dat deze jongens zich niet te min voelden om wat muziek van Bach te coveren. Jawel, het voorlaatste nummer, Toccata in D, van niemand minder dan de grootmeester zelve. Ik denk dat we enkel gitaar (plus overdub met gitaar) en bas horen, maar met die beperkte middelen wordt het geluid van een orgel soms erg dicht benaderd. Fogle blijft wat compositie betreft het origineel trouw, maar speelt verder geheel in zijn eigen wat slordige, doch bezielde stijl.
Klassiek en metal, een aanlokkelijk en moeilijk huwelijk. Voor een keer echt geslaagd vind ik. Een hoogtepunt.

Het is dus niet dat deze gasten volgens mij lolbroeken zijn. Het lijkt me duidelijk dat ze hun muziek doodserieus nemen. Blijkt ook uit de mooie metal hoes. Deze is van de hand van Michael Whelan, die ook prachtig werk leverde voor Sacred Rite. Op vinyl is dit best een gegeerd collectors item. Voor slechts een klein groepje zonderlingen uiteraard.
Hier bij ons werd het album destijds uitgegeven door Roadrunner. In de V.S. door Enigma. Met bouwjaar 1984 momenteel het oudste album dat in dit topic is voorgesteld, als ik goed heb gekeken.

King of the Dead! Geniaal of lachwekkend, misschien wat van beide of geen van beide, dat is bij deze aan jullie om te beoordelen. Enjoy and/or have fun!

http://img809.imageshack.us/img809/6267/72dr.jpg

Erg leuk stukje Kronos! En een goeie reden om dit album nu eindelijk eens een keer goed te beluisteren. Je had me dit ooit al eens aangeraden, maar toen ben ik er niet echt toe gekomen, slechts een paar tracks via youtube dacht ik.
Maar gelukkig nu ook makkelijk voor iedereen via Grooveshark te beluisteren .

Goede start van de nieuwe ronde!

Beginnen we meteen met flink wat bezieling van de nominator! We zijn weer begonnen

Ik ben wel benieuwd eigenlijk. Het lijkt me iets uiterst eigenzinnigs. De hoes is wel erg stoer en dat in de combinatie woorden van Kronos overtuigt me tot het beluisteren.

Ik ben wel benieuwd na de beschrijving.

Aangezien er bij het album nog geen enkele reactie staat zal ik daar mijn bericht ook maar even zetten.

Nog een kleine correctie doorgestuurd. Het Toccata is in mineur, dus 'Toccata in Dm'.

De eerste track valt in ieder geval in de smaak. Lijkt wel een hardere Rush ten tijde van 2112 met een vrij aparte zanger.

Ik schrik eigenlijk dat die plaat niet boven de 20 stemmen is gekomen. Daar ben ik zelf nota bene ook schuldig aan. Best wel een bekend album. Eigenlijk gewoon een cultklassieker.

Dacht ik ook. Maar toch redelijk obscuur blijkbaar. En de meningen erover zijn sterk verdeeld, wat begrijpelijk is.

Ik kende de groepsnaam al van vroeger omdat deze hoes en die van de opvolger altijd in mijn herinnering zijn gebleven. Maar in die dagen kon ik zeker niet alles met een mooie hoes kopen en zo is het er nooit van gekomen. Enkele jaren terug ben ik het dan eens gaan beluisteren. Toen had ik echter nog genoeg twijfels om het niet te kopen. Pas na enkele luisterbeurten dat ik er meer van gecharmeerd raakte en ineens ook het debuut Frost and Fire en de opvolger One Foot in Hell heb aangeschaft.
Van Frost and Fire is in 2012 op Metal Blade nog een mooie picture disc in beperkte oplage (500 stuks) verschenen.

Ik ben ook wel aangetrokken door je stukje, aardig leesvoer overigens. En aparte zangers vind ik altijd wel apart, dus dat kan boeiend worden. Verder valt het me toch op hoeveel metalbands zichzelf hebben vernoemd naar iets uit Lord of the Rings.

Cirith Ungol moet wat dat betreft één van de eersten zijn. Pas met Burzum ging het echt apeshit aan Lord Of The Ringsnamen in de metal. Qua muziek moet ik altijd een beetje denken aan wat Trouble deed. Die combineerden de logge Sabbathinvloeden ook met wat vlottere 80's metal. Cirith Ungol heeft dat occulte 70's sfeertje een beetje in zich.
Ik moet ergens Frost And Fire en King Of The Dead nog ergens op LP hebben liggen. Lang niet gehoord. Op cd heb ik alleen een verzamelaar met veel rudimentaire versies van bekende nummers.

Een eerste keer geluisterd, en het is gewoon een erg vet album, Kronos! De vocalen moeten je ding maar zijn, maar ze passen erg goed bij de sound van de gitarist, die ik zo niet meteen zou kunnen beschrijven. Maar dat heeft Kronos zelf al gedaan, natuurlijk.

Meerdere luisterbeurten zullen zeker volgen!

Voor mij wordt het er alleen maar beter op. Ik vond er eerst eigenlijk niet zoveel aan, een beetje vreemd ook: Doe stem vond in niet passen bij het wat slome ritme. Het klinkt ook meer naar rock, maar dan wel met typische metal elementen erin (de over de top zanger, de dito gitaarsolo's, ...).

Na 3 beurten begin ik het wel erg cool te vinden, voor enkele nummers, want na ruim halverwege het album begint het toch nog steeds weer wat ongemakkelijk te voelen. De zanger begint me dan weer wat te irriteren en de verveling dreigt.

Erg origineel is het dus zeker wel (ik zou zo niet meteen een treffende referentie kunnen aanhalen), en dus zeker een aanrader (en een uitstekende keuze!). Benieuwd hoe ver het voor mij nog in positieve zin zal evolueren...

Die zanger komt mij altijd voor als de ongeschoren grote broer van Lizzy Borden. Beetje extreem. Ik mag dat wel.

Daar heb ik ook nog wel eens last van, al biedt de b-kant wat meer variatie in nummers (waaronder het instrumentaal) zodat ik er gewoonlijk toch wel goed doorheen geraak. Maar de zeer aparte 'zang' maakt het enerzijds karakteristiek, anderzijds wel wat te eentonig soms.


Lizzy Borden is toch veel meer een echte zanger. Juist heel erg melodieus. Ik denk niet dat het familie van elkaar is.

Daarin heb je gelijk natuurlijk. Toch moet ik vaak aan hem denken. Het timbre is welhaast hetzelfde.

'King of the Dead' is een verrassend goeie opener van deze ronde van het metal album van de week. En iets zegt me dat Kronos dit soort "tips" nog een hele tijd uit zijn mouw kan schudden. Maar dat is niet aan mij, in feite.

Deze band verdient het inderdaad - toch zeker op basis van dit album - om onder de aandacht te komen. Heerlijk old school heavy metal, met de nodige tegenstroom. Daarmee bedoel ik vooral de zanger, die meteen met de aandacht pleite is, als hij zijn strot opentrekt. Ik moet bekennen; na de eerste luisterbeurt, trok ik mijn wenkbrauwen ook op, zoals de meesten, waarschijnlijk. Maar ik ontdekte algauw dat de vocalen me niet tegenstonden, meer zelfs, ik vind het na een paar keer luisteren gewoon erg goed, en bij de manier van musiceren passen.

Want dan komen we bij de - volgens mij - tweede sterke factor; het gitaarspel. De gitarist, Jerry Fogle, houdt er een wat slordige speelstijl op na, maar net dit past perfect bij de vocalen. Ook ervaar ik een zekere logheid, wat de soms sinistere sfeer ten goede komt. Ook de hoes past perfect in het plaatje; een sterk beeld, maar een beetje te veel van het goede misschien?

Een uiteindelijk oordeel kan ik nog niet vellen; daarmee wacht ik ook tot het einde van deze ronde. Ik kan wel al een tussenscore uitdelen, en die is zeker niet min. 4 sterren voor dit sterke album!

Bij 'Mijn Albums' in het submapje 'mavdw' zitten nog een kleine 40 leuke 'tips'. Maar de vraag is altijd of ze hier ook door iemand leuk gevonden zullen worden.

Maar mooi dat dit album voor verschillende mensen een aangename verrassing blijkt te zijn. Toch niet voor de hand liggend, met zo'n ontoegankelijk apart geluid.

Ik ben benieuwd met welk vuurwerk laboomzaa ons morgen gaat verassen (sic).

Aangezien laboomzaa vandaag vrij weinig tijd heeft (als ik zijn PM mag geloven, maar ik geloof dat ik dat wel mag), zal ik deze avond mijn metal album van de week al voorstellen. Geen paniek dus, luitjes!

Ik ben benieuwd, AOVV.

Cirith Ungol is in ieder geval in de smaak gevallen, goed begin dus.

Eerst en vooral: ik ben blij dat er toch al enkele positieve reacties zijn geweest op episode 1 in deze nieuwste ronde van het metal album van de week. Ik heb er inmiddels ook al wat luisterbeurten opzitten, en daar zal het zeker niet bij blijven. ‘King of the Dead’ van Cirith Ungol is een album dat me weer een beetje warm kan maken voor de metal uit de jaren ’80. Maar ik kom dan weer met iets heel anders.

Het metal album van de week, episode 2: inzending van AOVV.




Ik heb al enkele inzendingen op mijn naam staan, en wil er meestal prat op gaan telkens toch wat nuance in mijn keuzes te leggen. Subtiele verschillen, zeg maar. Want het gaat met mij het merendeel van de tijd maar één kant op, als het op eigen ontdekkingen aankomt: black metal. Deze keer heb ik gekozen voor ‘Insects’, de tweede plaat van het Duitse Farsot, een vrij onbekend collectief, en dus ideaal studievoer voor dit topic. Ik heb zelf ook nog geen bespreking geschreven of iets dergelijks, dus zal mijn voorstelling het vooral moeten hebben van enthousiasme, en zal ik niet al te diep op de muziek zelf ingaan. Want die is toch aan jullie om te ontdekken.

Ik moet wel bekennen: er zal een enkeling zijn die dit album reeds kent. Op z’n minst. Maar gezien het aantal stemmen (3, ik heb zelf nog niet gestemd), is dit een gerechtvaardigde keuze. Het nummer ‘Empyrean’, een fantastisch monster van zo’n 10 minuten, wilde ik eerder al nomineren voor het laddertopic dat zich op metal concentreert, maar ik ben het stomweg vergeten. Mocht er nog een volgende ladder op touw gezet worden, staat deze song zeker op mijn shortlist. Al hoop ik vooral dat iemand anders me dan voor is, want dan weet ik dat toch minstens iemand mijn tip heeft opgepikt.

Een waarschuwing, die ik mijn eerste alinea reeds heb ingezet: dit is iets gans anders dan Cirith Ungol. Één van de belangrijkste uitgangspunten blijft natuurlijk herrie, maar zowel de omkadering als de achterliggende filosofie hebben een andere herkomst. ‘Insects’ is een plaat die werkelijk druipt van de sfeer, en een beeld probeert te schetsen van de verhoudingen tussen intelligent leven, waarbij men zich toespitst op de relatie tussen mens en insect, het meest onverwoestbare lid van de faunawereld. De klasse der insecten heeft tot nu toe alles overleefd, en zal ook ons overleven. Een diepe studie van de teksten heb ik nog niet gemaakt, maar dat ga ik de komende maanden wel doen, vermoed ik.

‘Insects’ is uitgebracht in 2011, via Lupus Lounge. Dat is het label waar onder meer de landgenoten van Secrets of the Moon hun platen releasen, en ook Lantlôs (met voor de gelegenheid Neige van Alcest) staat daar te pronken, met het sterke ‘Agape’.

Verwacht je aan het beste wat moderne black metal wat mij betreft te bieden heeft: diepgaande riffs, sinister bulderende vocals en vooral heel veel sfeer.

Het concept doet me glimlachen en het filmpje klinkt uitnodigend. Zeker interessant, ik zal er waarschijnlijk werk van maken.

Heeft lang op mijn lijst gestaan om eens te beluisteren, maar door de stroom van releases toen helemaal vergeten. Nu ga ik hem natuurlijk wel beluisteren, ik ben benieuwd.

Ik ben 1 van die 3 die hierop reeds gestemd hebben.
Erg goed album, dat me wat doet denken aan Shining (SWE). Binnenkort leg ik deze nog eens op.

Er is zowiezo al weinig hedendaagse black metal dat me kan boeien, met die zweverige sfeerscheppers op kop. Dit lijkt me dus niet bepaald mijn cup of tea, wat ik met het clipje inderdaad bevestigd zie. Al moet ik er wel meteen bij zeggen dat dit toch wel verrassend strak en 'open' klinkt. Daarom toch maar opgezocht. Niet op Grooveshark gevonden, wel op Spotify (hier).
Momenteel het openingsnummer aan het beluisteren, en het lijkt me al wel duidelijk dat dit album inderdaad een topper binnen zijn gerne is...

Ik heb hem gisteren gedownload en ik ga hem vanmiddag beluisteren.

Erg benieuwd, op hetzelfde label als Secrets Of The Moon. Dat kan bijna niet misgaan!

Vanmiddag Insects voor de eerste keer beluisterd en dat is me wel bevallen. De productie is inderdaad heel open voor blackmetalbegrippen, veel dynamiek. Het tempo ligt vrij laag en er wordt een lekker duistere sfeer neergezet die ook nog eens erg atmosferisch is. Het doet me wel denken aan landgenoten Secrets Of The Moon, maar ook Enslaved bij Empyrean wat trouwens echt een prachtig nummer is. Sommige rustige gitaarstukken doen me zelfs aan Opeth denken en dat is zeker een compliment. Ook het tweede album van deze editie is erg goed!