Manfred Mann's Earth Band - The Good Earth (1974)

Ook ik vraag me af hoe het kan dat een plaat middenin de reeks van Solar fire, Nightingales & bombers en The roaring silence kwalitatief zo uit de toon valt. Zelf denk ik dat dat toch veel met de composities te maken heeft; het titelnummer heeft bijvoorbeeld een melodie die ik al na twee minuten zat ben, en of de gitaarriff nou saai is of alleen maar te mechanisch wordt gespeeld weet ik niet, maar het lukt mij in ieder geval niet om geboeid te blijven. Het instrumentale tussenstuk is dan weer wèl sterk, en zo zit ik al meteen in de spagaat.
        Het risico is bij mij altijd een beetje dat ik een stok ga zoeken om de hond mee te slaan: dan vind ik Launching pad bijvoorbeeld een mager en slecht gezongen nummer, en dan val ik over het feit dat het slot bestaat uit een melig instrumentaal stuk dat als een nachtkaars uitgaat, maar als ik het nummer wèl leuk had gevonden had ik er slechts de schouders over opgehaald als iemand van dat einde een punt had gemaakt.
        Zo is alles op kant 1 eigenlijk niet slecht maar een beetje middelmatig, en dan knalt kant 2 er opeens in met een spannend intro dat overgaat in een geweldig sfeervol en melodieus nummer inclusief scherpe gitaarpartij en mooie basloopjes, gevolgd door een heerlijk instrumentaal tussenstuk met lekkere synthesizersolo's en een ritmesectie met een aan Ian Paice en Roger Glover herinnerende voortstuwing. En Sky high gaat nog even door, ook weer met zo'n geweldige ritmesectie – als de hele plaat van dit niveau zou zijn kwam ik gevaarlijk dicht in de buurt van de 5*, maar Be not too hard is daarna weer te melig voor woorden (inclusief percussie die mij doet denken aan dat feest dat ik juist aan het eind van de vorige maand weer voor een vol jaar achter mij hoopte te hebben gelaten), en het slotnummer is dan weer wel mooi maar telt voor mijn waardering maar half mee, want tezeer afgeleid van "part 1". Hoewel, als ik dat lekker vette synthesizer-intro hoor vraag ik me ook híérbij af of ik niet een stok zoek...
        Conclusie : op z'n (twee) beste momenten fantastisch, maar verder te middelmatig om veel indruk te maken of achter te laten. Denk ik. Moeilijk om dit album op z'n ware merites te beoordelen.