Oneohtrix Point Never - Replica (2011)

Ik heb daarnet 'Sleep Dealer' en 'Replica' beluisterd en ik vind het wel leuke liedjes.Het doet me een beetje denken aan Flying Lotus. En dat is zeker een compliment! Nu zal ik dit album niet beluisteren (vanwege tijdsgebrek), maar zal er wel aan denken.

Flying Lotus zie ik er niet bepaald in. Dit doet me meer denken aan foute New Age. Maar hoe fout het soms mag klinken, Lopatin speelt zodanig goed met samples en soundscapes dat hij er iets volledig unieks van gemaakt heeft.

Mijn cd van het jaar voorlopig. Zware aanrader.

Bijzondere ervaring. Misschien een reactie van Sietse?

De samples zijn kapot en de synths een tikkeltje ontstemd of zelfs gedateerd (in a good way), nostalgie in 2011

Best een geniaal album.

Het deed me aan heel veel artiesten denken. Ten eerste Fennesz en Tim Hecker, vanwege de ruizige ambient. Ten tweede deed het me denken aan Flying Lotus en Actress, maar dan zonder beats. Ten derde deed het me denken aan de huidige post-dubstep producenten zoals James Blake en Jamie XX (in het nummer Child Soldier). Ten vierde deden de pianostukken met denken aan Steve Reich maar ook aan het nachtelijke Hex van Bark Psychosis. Ten vijfde hoorde ik Brian Eno in het nummer Explain.

En laten dat nou net artiesten zijn die ik heel erg vet vind.

Wat ik mooi vind is de eerste alinea van Tjeerd van Erve op nu.nl:

"Geluiden die je herkent, onderbewust al jaren met je meedraagt. Opgepikt uit reclames of op feestjes in de achtergrond meegekregen flarden van het muzikaal behang, Oneohtrix Point Never boort deze aan en activeert ze."

Want dat is Replica, flarden.

In een interview met PF liet deze artiest weten een stapel DVD's te hebben gekocht met jaren 80 commercials. Deze spotjes zijn opgeknipt en verwerkt in de nummers van Replica. Geen nostalgie maar vage herkenningen, verwijzingen in de samples die diep en laag verwerkt door de muziek vervlochten zijn.

maar die vage herkenningen, flarden van geluiden die je onbewust met je meedraagt zoals beschreven in de nu.nl recensie, dat is toch juist nostalgie? Niet nostalgie als in een imitatie van muziek van vroeger natuurlijk, meer het 'gevoel' op zich. Zoals de recensist ook zegt, alsof iets dat geweest is weer tot leven wordt gewekt. Als ik nostalgie zeg bedoel ik dat iig positief.

Ja daar kan ik me ook wel in vinden, maar het hoeft natuurlijk niet nostalgische gevoelens op te roepen.

Op mijn LP komt "Sleep Dealer" na "Power of Persuasion".

Deze plaat is echt een heerlijke gruizige ervaring. Ik krijg telkens weer kippenvel wanneer de overgang van "Remember" naar "Replica" erin valt. Laatstgenoemde voelt zo warm, nostalgisch en vertrouwd aan, wonderschoon.

Ik ben halverwege gestopt met beluisteren, want ik vond het op een gegeven moment saai worden. Daarmee dat ik het ook geen hoge beoordeling kan geven.

Zeer mooi album.
Andro is de mooiste opener die ik ooit al gehoord heb op eender welke cd, die 'satanistische' trommeltjes tegen het einde zijn voor mij al een hoogtepunt.
Titeltrack Replica is simpel maar fucking krachtig. Vocal sampletje uit Nassau + dat beatje en die piano sample klinken samen enorm hypnotiserend. Na deze track valt het even stil om met child soldier weer helemaal 'los te barsten', haha.

Live was Oneohtrix Point never echter dik gezever imo. Enorm langdradig, vaak pure (white) noise. Echt niet genietbaar. Over hoe 'live' dit was stel ik meo vragen. Ik zag hem niets doen en het leek wel alsof hij gewoon track na track afspeelde met vaak pauzes van een 5 tal seconden ertussen. Spijtig.

5,0* nu, deze gast is geniaal

Check zijn album met Tim Hecker van dit jaar, die is ook goed!

Check Chuck Persons Eccojams vol 1, die is pas goed Zeker 5 sterren, maar ik ben te lam om die cassette van OPN toe te voegen aan Musicmeter.

Het album met Tim Hecker staat zeker nog op mijn lijst!

Ga ik doen, ik heb hem alvast toegevoegd staat nog in de wacht.

Heel fijn! Ik heb inmiddels een recensie geschreven.

Ik vind hier erg weinig aan vergeleken bij de 2 plaatjes erna. Vervelende pliekploink geluidjes en verder een soort ambient deuntjes. Nergens van die aangename verrassingen of overgangen als op de platen erna. Saai.

Een album wat zeker niet misstaat in het rijtje van R plus Seven en G.O.D. Deze plaat is zo onderhoudend! Je knalt er gelijk in met een die heerlijke pad van Andro, het wordt zelfs nog een beetje vrolijk maar nimmer frivool met Sleep Dealer, en een paar prachtige momenten in Naussau en Child Soldier. Blijft een juweeltje om zo af en toe naar terug te keren.

Waar Barney Rubble mijn gemiddelde beoordeling omhoog houdt, kan ik 'm geen faveur doen wat betreft zijn tip. Eén van de lastigste platen die ik moest beluisteren en het was strijden. Vaak was ik er na drie nummertjes er al klaar mee.

De opening is zeer fijn, dat wel. Het grijpt je direct bij de lurven en betrekt je in een winterlandschap, waar je ontwaakt uit een lange slaap. Helaas blijft het bij de dromerige soundscapes, meestal kan ik de focus behouden, maar hier pakt het mij niet en blijf ik niet bij de les. Daardoor is veertig minuten wel erg lang, ik mis wat vocalen of interessante beatswitches.

Klaarblijkelijk is dit een album dat je moet liggen. De luisteraar mag benevelde, dromerige elektronicagolfjes verwachten. Daaroverheen legt OPN diverse samples. Het geeft de muziek veel persoonlijkheid. Zo'n nummer als Sleep Dealer vind ik bijvoorbeeld heerlijk. Die zuchtgeluidjes

Ik ben onlangs het een en ander van deze artiest aan het luisteren en het klinkt op zijn minst erg interessant en het kwartje lijkt voorzichtig te vallen. Ik hoor hier in ieder geval een artiest die zijn eigen weg gaat en de grenzen verkent. De wijze waarop hij ambient, synths, pianoklanken en wazige samples samen laat gaan vind ik wel erg origineel. Het heeft allemaal een bevreemdend, surrealistisch karakter en tegelijkertijd iets heel vertrouwds. Dat contrast vind ik erg mooi en dat geeft de muziek - en dit album - de nodige diepte. Soms gaat het richting de irritatiegrens en dan ineens komt er een muzikaal element bij die de hele toon van het nummer verandert. Erg mooi en het maakt de muziek onvoorspelbaar. Deze variatie maakt Replica tot een intense maar wonderschone luisterervaring.

Als ik het goed heb, is dit album vooral opgebouwd uit samples van reclameclips uit de 80s.
In deze tijden waar retro 80s volledig in is, is dat inderdaad vertrouwd.
Ik kan hier blijven naar luisteren, pure nostalgie.

In dat opzicht deed het me wel denken aan Boards Of Canada. Die weten - mede met behulp van samples - ook zo'n nostalgisch karakter aan de muziek mee te geven.