Manfred Mann's Earth Band - Watch (1978)

Ik verwachtte veel toen ik deze plaat weer eens ging beluisteren. In mijn herinnering was het een voortzetting van de sterkere kanten van The Roaring Silence, maar werd ik me daar even teleurgesteld. Watch bouwt juist door op de eerste drie nummers van TRS, en dan juist dus het softere gedeelte.

Ze weten geen slechte nummers op te nemen, maar Drowning On Dry Land/Fish Soup of California vind ik toch onder de maat voor een band die Starbird of This Side of Paradise heeft opgenomen. Circles en Chicago Institute zijn dan leuke nummers, maar die maken een plaat niet tot wat het is.

De pluskant van Watch is dan "deel 2". De live nummers zijn uitstekend, vooral Mighty Quinn, met geweldige improvisaties in de tussenstukken. En dan is Martha's Madman het enige nummer met een beetje ballen.

Kortom, Watch is soft; een aardige plaat, maar niet geweldig.

Moeilijk om hier een precies oordeel over te vellen. Op de een of andere manier haalt Watch het voor mij niet bij z'n twee voorgangers, maar als ik precies zou moeten zeggen waaróm sta ik met een mond vol tanden. Er staan geen zwakke plekken op, het klinkt als een klok, de solo's zijn strak en hard, Martha's madman is spannend, Chicago institute is mooi mysterieus, California (voor mij hoogtepunt 1) is prachtig melancholisch en kwijnend, en de melodie van Davy's on the road again (hoogtepunt 2, Robbie Robertson is wel een beetje een held van mij) is zó klassiek dat ik steeds denk dat dit een enorme Amerikaanse radiohit is geweest, maar het haalde niet eens de hitlijsten daar. En toch ontbreekt er iets, misschien een totaalsfeer die op Nightingales en Silence wèl aanwezig was.
        Overigens vind ik het wel een beetje een zwaktebod om een oude hit als Mighty Quinn van stal te halen (ook al is het dan in een onherkenbaar jasje gestoken) – me dunkt dat deze mannen inmiddels toch wel zó'n uitgebreid modern repertoire hebben dat ze dat nummer niet meer van onder het stof vandaan hoeven te halen, laat staan het op een album te zetten. (Wat ook wel zal meespelen is dat ik het sowieso een suf nummer met een ontzettend flauwe tekst vind, ook al is Bob Dylan dan wel heel erg een held van mij.) Deze versie is verder niet slecht, maar ik ervaar het een beetje als een anticlimax dat dit als afsluiter wordt gebruikt, en dan gaat het ook nog eens als een nachtkaars uit.
        Enfin, om op de plaat als geheel terug te komen, zoals gezegd absoluut niet slecht, maar de magische vonk van de twee voorgangers ontbreekt, zonder dat ik precies de vinger op de zere plek kan leggen.

Zwaar onderschat album deze. Al met al namelijk een ijzersterke, bijna briljante collectie progrock songs, heel seventies, maar ook heel goed gemaakt,met geweldige zang van Thompson en uitstekend toetsenwerk van Mann. Het songmateriaal is uitermate boeiend en er staat geen enkele zwakke broeder op. 4 sterren

Echt een prima album van MMEB. Natuurlijk is de hitsingle ook mijn favoriet en heb ik 'Mighty Quinn' al sinds de jaren 60 in mijn collectie, al is dit een van mijn vroegste singles waarvan ik niet meer weet hoe ik er aan kom. Voor mij staat er geen misser op Watch. De songs zijn mooi gevarieerd, met elk een eigen sfeer, wat duidelijk meerwaarde aan het geheel geeft.

Wie de song credits leest, ziet dat MMEB deels een covers band is, die songs wel volledig naar eigen hand weet te zetten en er een unieke draai aan geeft. Als je muzikaal zo goed bent, dan valt het bijna niet op.

Ik heb nog drie of vier albums van de band, maar dit is toch altijd wel mijn favoriet geweest.