John Watts - The Iceberg Model (1983)

Het werd Watt minder ja....ha!

Daarom kan je die plaat met minder watt ook niet draaien

Ook helemaal waar... want dan verandert Watt heel spontaan in Toontje Lager! #stiekemgedanst

Ik wilde zeggen ... "en we wachten nog op een CD release van dit album en nog één van John" maar volgens Discogs was die nota bene in Nederland al in 1983 verschenen!!

Dat moet dan één van de eerste releases op CD zijn geweest want volgens mij waren die eind 1982 begonnen.

Man in Someone Else's Skin stond in het voorprogramma van/door John Watts laatst in de Melkweg.

En die cd versie is niet goedkoop, deric raven zoekt die ook.

Vermoeiend dat constante geouweneel over prijzen; bovendien onjuist:

Discogs zegt:

Last Sold: 13 Apr 15
Lowest: €12.50
Median: €14.65
Highest: €16.81

IJzersterk begin de eerste 3 - 4 songs. Altijd gedacht dat dit album autobiografische aspecten in zich had

Watts als spiegelartiest van een milieu of samenleving.

Sterk album van Watts waarbij vooral de nodige tracks van kant A (Man in Someone Else's Skin en I Was in Love with You bv) zich moeiteloos kunnen meten met het betere Fischer-Z werk.

Deze plaat ook uit de kringloop gehaald en geen spijt van. Ik heb al wel wat van zowel Fischer Z en John Watts. Toch i deze plaat niet zomaar een Fischer Z product. Door de zang herken je het natuurlijk wel, maar verder heeft het toch een eigen geluid. Wel jaren 80, hier en daar toch wat 'verjaard' , maar over het algemeen valt het me zeker niet tegen. Een soort concept album, rijk qua sound en tekst. Kan zich kwalitatief zonder meer meten met het betere Fischer Z materiaal.

Mooi album EN...ook mooi opgenomen.
Beluister het nu op vinyl, de lp die ik destijds, in '83, kocht.

Luister maar eens the Prisoner's dilemma en Mayday qua opname kwaliteit.

Het Cd aanbod op Discogs houdt niet over en er worden hoge prijzen gevraagd.
Blij met mijn vinyl exemplaar dat dicht in de buurt van mint staat komt.

Uitstekend soloalbum van John Watts. Net als bij Fisher-Z horen we uitgesproken new-wave die slechts één stap van punk lijkt te zijn verwijderd . De saxofoon- en toetspartijen vind ik daarnaast aangenaam. De arrangementen voelen hierdoor ietwat weelderig aan. Erg mooi, mijns inziens!

Van 25 september tot en met 3 oktober dit jaar tourt John Watts / Fischer-Z solo door Nederland om onder meer Red Skies over Paradise integraal te spelen. Dat wil ik zien, tijd dus om verder te gaan met mijn tocht door zijn oeuvre, waar ik bij 1983 was gekomen.

Als mijn geheugen me niet bedriegt, was de NCRV-gids indertijd heel positief over deze tweede van John Watts solo. In Oor had Alfred Bos het over "een artistieke overwinning" (hier het fragment, even scrollen). Zeker is dat diverse MuMensen de voorbije jaren lovende verhalen schreven over The Iceberg Model.
Hierop verwijdert hij zich van het geluid dat hij bij Fischer-Z neerzette. Het is minder new wave, meer mainstream (kwaliteits)pop, enigszins vergelijkbaar met hoe Sting na The Police ingetogener en bedachtzamer klonk.
Deze keer geen teksten over politiek of atoomdreiging: op dit conceptalbum verhaalt Watts over een ik-persoon die door zijn omgeving zodanig wordt onderdrukt, dat hij er mentaal geleidelijk aan onderdoor gaat. Lied voor lied voltrekt zich deze neergang. Alsof de voormalige student klinische psychologie en werker in de psychische gezondheidszorg een psychologische audioroman schreef.

Levert dat mooie nummers op? Jazeker, al ben ik niet zo euforisch als sommigen. Het geluid van de saxofoon vind ik niet zo bij hem passen, wat kennelijk door menigeen anders wordt beleefd. Watts zet gelukkig vaak zijn kopstem in, welke ik graag hoor.
Op de A-zijde (heb het album op vinyl) zijn het Man in Someone Else’s Skin en I Smelt Roses (in the Underground) die ik als compositie heel sterk vind, van I Was in Love with You bevalt het blazersarrangement mij goed. Op de B-zijde zijn het Mayday Mayday, uptempo met blazers, alsmede de reggae van Menagerie Makers die ik sterk vind.
Het verhalende concept van deze plaat blijft fier overeind, zeker als de hoofdpersoon in het afsluitende titelnummer ten onder gaat; als een onheilspellende filmsoundtrack, passend bij het verhaal.

Terzijde: vanaf 2006 ging het bij dit album op MuMe frequent over de moeilijk verkrijgbare cd-versie van The Iceberg Model. Zeventien jaar later is de compact disc uit de mode en vinyl is heul hip. Ik heb eens op Discogs gekeken hoeveel de cd van dit album heden ten dage kost. Wie schetst mijn verbazing: er is slechts één exemplaar te koop, waarvoor u maar liefst 75 eurootjes moet neertellen!

Watts ging vervolgens verder onder de groepsnaam The Cry. Die plaat hoop ik de komende maanden in het echt tegen te komen, het liefst op vinyl.

Prima store, en vijf in de aanbieding:

variaworld.nl