George Harrison - Brainwashed (2002)

harrisons laatste album is ook een van zn betere albums, op all things na zelfs zn beste denk ik. Ik heb laatst de harrison box gekocht en ik ben er erg blij mee.

Je bedoelt de 'Dark Horse Years' ?
Wat zit er precies in die box ?

de albums die hij gedurende zijn dark horse periode maakte:

-thirty three & 1/3
-somewhere in England
-(dubbel super audio) live in japan
-gone tropo
-cloud 9
-george harrison
-dvd met zn video clips en fragmenten uit de live show in japan, en verder nog wat interviews

Any Road een mooi nummer.

Het album gekocht voor 2 euro, Dhani Harrison heeft het goed afgemaakt.

Als je ooit Harrison in drie plaatjes tracht te vangen, en het zijn geen best ofs, twijfel niet en ga dan voor;
- All Things Must Pass (1970)
- Cloud Nine (1987)
- Brainwashed (2002)

Want dat zijn zonder enige twijfel zijn beste platen, de rest van zijn catalogus is met momenten briljant, met momenten wisselvallig.
Dit is een prachtig album, George is in groten doen, poor old George is wat vroeg gestorven, zo blijkt ook uit dit mooi integer album. Geen dieptepunten. 4.5 sterretjes !

Brainwashed is de laatste plaat van een van mijn grote helden. Ik ben een Beatle-fanaat en ik ben opgegroeid met hun verbazingwekkende muzikale creativiteit .
Harrison was niet de beste zanger van The Beatles. Maar wie zou zich een andere zanger wensen bij het horen van Something , While my guitar , Here comes the sun e.a. Harrison's Beatle-werk? Ik zeker niet. Die wens komt echter wel bij mij op bij veel van zijn solo werk m.n. die van na ' All Things must pass'. Zo ook - helaas- bij zijn allerlaatste 'Brainwashed'. Dat iele , bijna huilerig stemmetje eist te vaak bij mij negatief de aandacht op van op zich genomen soms prachtige liedjes.
Is er een Beatle-liefhebber die bovenstaande ook of juist niet herkent ?

op Beatles niveau kommen volgens mijn inschatting alleen deze: John lennon/Plastic Ono Band
Imagine
Mind Games
All Things must pass
Living in the material world

Op deze platen staan er ook veel liedjes die al in Beatles tijden geschreven zijn en zomede herken ik mij ook in George zijn mening (terminste een beeje)

Ik vind zijn stem hierop juist heel mooi, hij klinkt hier heel puur en eerlijk vind ik. Een beetje breekbaar ook. Dat geeft de liedjes, waarvan sommigen sowieso al erg mooi zijn, voor mij dan net nog eens wat extra's.
Dit album doet me aan Ronnie Lane denken, zowel qua stijl als qua zang. Terwijl Ronnie solo me altijd als eerste aan George doet denken... grappig.

Ja , zo zie je maar , hier gaat het puur om smaak wat het gebruik van de stem betreft.
Het is welzo , dat het op dit album binnen de perken blijft , maar hij blijft erg dunnetjes en klein en toch zo dicht op de microfoon klinken voor mij die stem van George. Zijn ziekte kan ik daarvan niet bij voorbaat de schuld geven omdat dit euvel(m.i.) , zich door heel zijn solocarrière voordoet.
Ik hoor hem nu eenmaal liever met een krachtiger stem. Zoals hij toont in het Bangla Desh concert en All Things Must Pass en bv. niet zoals bij die livedubbelaar Live in Japan of zoals hij het op zich prachtige , maar zo huilerig gedane Who can see it of That's all op de Living in the material world lp zingt.

Prachtig album, dat zonder twijfel tot George Harrison's beste solo albums hoort. Met name Stuck Inside A Cloud is een kippevel song

4,5

John is vermoord maar Harrison via een omweg ook. Toen hij op de nacht van 30 december 1999 door een volslagen idioot in zijn slaapkamer bijna werd doodgestoken, en 20 minuten letterlijk heeft moeten vechten voor zijn leven, is de kanker, die toen uit zijn lichaam was, weer in volle hevigheid terug gekomen, hetgeen hem fataal is geworden. Ik deel deze mening overigens met Keith Richards, maar dat terzijde.

Brainwashed is een hele persoonlijke plaat geworden, waarin alle thema's die hem in zijn laatste toch wat beroerde jaren bezighielden werden bezongen, maar niet op een nare manier. In Looking for my life zingt hij letterlijk over de steekpartij "I had no fear where i was treading" terwijl hij in een nummer als Stuck inside a cloud zijn ongeneeselijke ziekte bezingt "I lost my will to eat". Pracht nummers maar wel zware kost. Gelukkig staat er ook gewoon een prachtig liefdeslied op: never get over you, en geeft hij in Brainwashed een laatste boodschap aan de wereld. Maar voor mij is het hoogtepunt toch wel het instrumentale Marwa Blues, het laat horen wat voor een briljant gitarist Harrison was, ook is het nummer het laatste wat Harrison ooit opnam, slechts een paar weken voor zijn dood. Pracht plaat.

Erg jammer dat George Harrison niet meer uit zijn solo-carriëre heeft weten te halen; Na All Things Must Pass deinde de belangstelling in zijn werk wat weg, en zijn solo-platen stelden vaak teleur.
In 1987 kon hij met de hulp van Jeff Lynne (ik kèn haast geen grotere Beatles-fanaat dan Lynne!) terugslaan met het stevige en goed uitgebalanceerde Cloud Nine.
Nadien vergleed Harrison alweer in de anonimiteit weg, het leek of muziek hem gestolen kon worden.

Des te jammer dat deze plaat nog posthuum moest worden afgewerkt door zoon Dhani.
Maar het is gelukkig een prima plaat geworden, een betere afsluiting van George Harrison's oeuvre was nauwelijks denkbaar;
Kijk, dit verhaal is nu ook afgerond.
Nog maar twee Beatles in leven, tja... de tijd spaart niemand...

Zonet voor € 1,00 in een uitverkoopbak gevonden.
Ik ga er vanavond eens naar luisteren.

Het zal verboden moeten worden om dit soort klasse producten van hele bijzondere artiesten voor dump prijzen op de markt te zetten. Overgiet hen met pek en veren en opsluiten in de kerker, dat zal hun leren.

Als zo'n 'klasse product' van zo'n 'bijzondere artiest' niet verkocht raakt wordt het voor een dumpprijs aan iemand als ik verkocht. Ik zie daar geen probleem in.

Een mooi album. Ik ben er nog niet echt voor gaan zitten met het tekstvel erbij. Als het dan nog steeds zo bevalt, een half sterretje erbij van mij.

Mijn versie (digi-pack) kostte € 4,99 bij Diskoland.
Ik wist dat het een goed album was, want in het blad Aloha kreeg het goeie kritieken en zonder eerst beluisterd te hebben gekocht.

Van George Harrison draai ik deze albums het meest:

All Things Must Pass
Cloud Nine
The Best of (uit 1976 met op de ene kant zijn Beatles-songs)

Vooral het nummer Stuck Inside a Cloud vind ik heel erg mooi.

Dat kan toch helemaal niet? Tenminste, het lijkt me onwaarschijnlijk dat een steekpartij kanker ''heropwekt''??

Tuurlijk kan dat niet. Maar wat wel kan is, als men al een ernstige ziekte heeft, de psychische toestand na zo'n trauma zodanig afneemt, dat het 'gevecht'tegen een ziekte als kanker zwaarder wordt. Indirect heeft het wel invloed.

Ik ben niet echt een Beatles liefhebber, maar toch wel een beetje een Harrison liefhebber. Ik vind Harrison namelijk met afstand de beste zanger van The Beatles, en ook op All Things Must Pass was hij geweldig bij stem. De albums na All Things Must Pass ken ik (nog) niet, dus daar kan ik niet over oordelen. Op The Concert For Bangladesh was hij overigens wel een stuk minder goed bij stem. Maargoed, op deze Brainwashed klonk hij inderdaad wat iel en huilerig. Het lijkt me echter logisch dat een slopende ziekte, en toch ook de ouderdom, geen positieve bijdrage hadden aan zijn stem.

Toch is mijn lievelingskever erin geslaagd een goed album te maken. De muziek klinkt aangenaam en ligt zeer prettig in het gehoor. Er is duidelijk goed gemusiceerd en, in tegenstelling tot All Things Must Pass, is dit album ook goed geproduceerd. Hierop vind ik geen enkel minder nummer, en er zijn een groot aantal hoogtepunten aanwezig: Any Road, Stuck Inside A Cloud, Rocking Chair in Hawaii en Brainwashed.

Een waardig muzikaal afscheid.

Als je Brainwashed mooi vind, probeer dan ook eens Thirty three and 1/3 en Extra texture (read all About it), Harrison op zijn best wat mij betreft.

Dank voor de tip, ik hoorde ook goede verhalen over Living in the Material World, Cloud Nine en George Harrison dus ik heb nog het een en ander te ontdekken.

Mooi album, maar niet zijn allerbeste! Voor mij zin Cloud nine en All things must pass nog een tikkie beter.

Ik ben wel blij dat ie nog een album heeft kunnen maken, want het was na Cloud Nine wel heel erg stil geworden.

Mooi postuum eerbetoon voor deze grote artiest...

Ik ben het toch wel volledig eens met lennon, zeker!

Echt een mooi album dit. Ik vind hier geen enkele mindere song op, echt niet.

Na het succesvolle Cloud Nine uit 1987, komt de opvolger posthuum uit in 2002, afgemaakt door Jeff Lynn en de zoon van George Harrison. Zonde dat hij zijn opnieuw hervonden talenten niet meer heeft benut in de laatste 14 jaar van zijn leven.

Dit is een erg mooi album geworden met louter hoogtepunten. Mooie teksten en nog goed bij stem.

Zijn laatste wapenfeit was volgens mij Horse to the Water, dit nummer had wat mij betreft niet mistaan op Brainwashed.

Door de betere songs per artiest naar de i-pod te schrijven ga je nog eens aandachtiger luisteren; Wel bij dit album heb ik echt niets moeten weglaten, hij staat integraal op mijn i-pod.... gewoon omdat ik hier geen minderwaardige song kan op ontdekken, een hele straffe posthume plaat is dit, mooi afgewerkt door zoon Dhani met Jeff Lynne, zoals Von Helsing al aangaf.
En Stijn_ Slayer zal misschien deze productie minder "glad" vinden dan die van Cloud NIne, ondanks medewerking van Jeff-Grootste-Beatlesfan-Lynne ???

Zéér blij met dit album.

Het rare is dat de cd na amper een jaar overal al in afprijsbakken lag voor amper nog geld.... ik hoop dat er velen hem meenamen.

Ik verhoog van 4.5 naar 5 sterren, dit is echt wel George op zijn allerbest.

Inderdaad, ik heb hier eigenlijk niets aan te merken op de productie.

Muzikaal ook niet, dit is een echt juweeltje. Mooi slide-gitaarwerk, sterke melodieën. Een aantal nummers reken ik tot de beste nummers die George ooit schreef: 'Any Road', 'Rising Sun', 'Stuck Inside A Cloud' en 'Brainwashed. Alleen 'Between the Devil and the Deep Blue Sea' vind ik wat minder, maar niet slecht.

Z'n stem was natuurlijk niet optimaal, maar de man was doodziek... Het stoort niet, en het zorgt soms zelfs voor net iets meer emotie.

Hij zit voor mij erg dicht tegen 4,5* aan, maar voorlopig houd ik 'm nog op 4*.

Ik lees hier niets over 'Marwa Blues', zeker één van de hoogtepunten van de CD. Hoe Harrison zijn gitaar hier nog éénmaal laat janken, op zo'n wijze die uiterst karakervol is zoals alleen George het kon. Hoewel hij die eer nooit heeft gekregen, en er zelf feitelijk niet veel over sprak, was hij een begenadigd en erg invloedrijk gitarist met een uniek eigen geluid.