Simply Red - Picture Book (1985)

Vroeger vond ik Simply Red nooit veel aan, maar de laatste jaren ben ik ze zeker meer gaan waarderen (met name hun oudere albums). Vooral de nummers met veel blazers doen soms erg jazzy/pop aan, dat vind ik de leukste nummers. Mick Hucknall draait nu al behoorlijk wat jaren mee. Zij het niet dat hij alleen is overgebleven, wel apart dat hij nog steeds Simply Red als artiestennaam gehouden heeft. Alleen de muziek van de laatste pakweg 10 jaar spreekt me niet meer zo aan.

Van dit album vind ik vooral Jericho een prachtig nummer en Holding Back the Years vind ik nu ook eindelijk mooi. Vond het vroeger vreselijk baby-gebler... 3,5*

Het spijt me maar ik kan het bijna niet niet verdragen, deze salon-funk. Het is allemaal wel netjes verzorgd, en ik moet eerlijk bekennen dat het volledige album ´minder erg´ voelt dan een nummer als ´holding back the years´, dat voor mij wel een positie in de ´foute nummers top 10´ zou krijgen.

En hier hoor je nog een band, waar natuurlijk de geweldige stem van Michael Hucknall opvalt.
Hier is hij nog een onderdeel van Simply Red, en daar ligt de kracht. Alles wat hierna uitkwam is dus Michael Hucknall met sessie muzikanten.
Aan de ene kant begrijpelijk, anderzijds is dit wel erg jammer.
Een Jericho is mooi gezongen, wat een geweldige opbouw van die stem. Wat heeft hij een vermogen, en toch soulvol. De muziek bouwt mee op naar de climax; perfecte combinatie.
Raar nummer eigenlijk. Ik voel de dreiging, maar ervaar juist de rust.
Money was a thing, money was a thing,
Money was a thing that I believed in.
Inderdaad.
Money’s Too Tight (To Mention)
Weer een geweldige song. Van een uitkering leven hoeft hij al lang niet meer.
Misschien de rest van de muzikanten die aan dit album mee werkten wel?
Minder krachtig dan Jericho.
Hoogtepunt blijft wel het naar Spandau Ballet neigende Holding Back The Years (qua muziek dan). Subtiel speel genot. Hier klinkt dus heel duidelijk een eenheid.
Dit album is een diamant.
De enige diamant die later in het succesverhaal van Michael Hutchnall terug kwam, was de rode diamant die hij in een van zijn tanden liet plaatsen.
Och, dat is ook niet helemaal waar.
Stars kon er ook nog mee door komen.

Het debuutalbum van Simply Red is er direct eentje om in te lijsten en ook meteen hun beste album. "Picture Book" is een prachtige mix van pop, soul, funk en jazz. De stem van Mick Hucknall laat je meevoeren door de mooie composities die in mijn oren vooral erg warm klinken. "Picture Book" leunt niet alleen op de hits "Money's Too Tight (To Mention)" en "Holding Back the Years". Al vind ik die laatste echt prachtig. Maar ook de andere liedjes zijn van prima kwaliteit. Afwisselend wat langzamer en sneller, waarbij die laatsten vooral erg funky klinken. De afsluitende titeltrack vind ik ook een van de hoogtepunten, maar dan vooral muzikaal. "Picture Book" vind ik voor de jaren 80 een bijzonder warm album. Vooral omdat ik de jaren 80 over het algemeen wat kil en afstandelijk vind klinken door het overmatige gebruik van synthesizers. Kwestie van smaak natuurlijk, maar "Picture Book" voelt als een warm bad. Heerlijk!

Toch wel ondergewaardeerd debuut album die door de band daarna niet meer werd geëvenaard.

Meesterlijk pop album waar Simply Red hun eerste voetstap mee zette. Ondanks mijn cijfer kan ik inzien dat mensen dit zeurmuziek vinden. Om hun grootste hit te noemen, Holding Back The Years, is eigenlijk ook een zeik nummer. Maar wat mij betreft een zeiknummer op z'n mooist. Er zit ook wel een goede variatie in 't album. Van een lekkere swing in Come to My Aid ga je naar Sad Old Red waar de sound meer jazzy is. En vandaar naar het meer tempovolle Look At You Now. Geen enkel nummer lijkt precies op mekaar, wat later meer 't geval was. Money's too Tight was hun eerste succesnummer. Dit is tevens mijn favoriete Simply Red song. Heerlijke geluid van Keyboard, Bass, Drums en stem. Een cover die professioneel en ook beter wordt uitgevoerd dan 't origineel.

Wat hier ook een groot pluspunt is dat je ook 't gevoel hebt dat er een band speelt. Na de Life tour van 1996 konden ze de naam Simply Red beter veranderen in The Mick Hucknall Group. Hucknall kreeg in deze tijd al de meeste aandacht ten opzichte van zijn bandleden. Maar als ze toen verschenen had je nog het gevoel dat 't om een band ging.
Ik heb deze gekocht in Engeland op lp en de CD kocht ik weer in 1986. Nadat in 2010 de band gestopt is zag ik pas wat er mis is gegaan na dit album. Dat is toch voornamelijk te wijten aan frontman Mick Hucknall. Hij vond alle aandacht wel fijn en vooral toen vele vrouwen zich in hem gingen interesseren ging Mick toch echt meer voor de muziek waar hij de vrouwtjes mee zijn bed in kreeg. En niet echt meer voor de creativiteit die hier veel meer te vinden was.

Het album A New Flame en Stars vond ik wel echt leuk. Maar na 't album Life (1995) ging 't toch echt bergafwaarts. Volgens Mick was het bij zijn tweede album de producers die het allemaal moeilijker maakten. Misschien dat die een rol hebben gespeeld. Al met al is dit een sterk debuut van een toen nog echte band met een erg opvallende frontman die krachtig was in zijn stem.
5,0.

Mick was direct een opvallende figuur, zoals hij daar liep in die clip van Holding Back the Years. Dat nummer viel ook direct op tussen de rest van de popmuziek uit die tijd. Dit was gewoon anders. Simply Red was waarschijnlijk wel de nieuwkomer van het jaar en het debuut is een prima plaat.

De ingetogen enigszins mysterieuze jongeman die in de clip van Holding Back the Years rondliep, bleek echter al snel om te slaan in een popiejopie met vervelende irritante popdeuntjes. Het gezicht dat me aansprak was toen verdwenen en daarmee verdween Simply Red voor mij in de grijze massa. Gemiste kans na een mooi debuut met voor mij het gelijknamige Picture Book als een van de hoogtepunten en waardige albumafsluiter.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Simply Red - Picture Book (1985) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Simply Red - Picture Book (1985)
De Britse band Simply Red debuteerde in 1985 indrukwekkend met het prachtige Picture Book, dat de tand des tijds verrassend goed heeft doorstaan, al is het maar door de stem van Mick Hucknall

Picture Book, het debuutalbum van de Britse band Simply Red bevond zich in 1985 wat buiten mijn muzikale comfort zone, maar ik werd overtuigd door de soulvolle strot van voorman Mick Hucknall. Simply Red zou het niveau van haar debuutalbum wat mij betreft niet meer benaderen, maar Picture Book klinkt door het behoorlijk authentieke soulgeluid nog altijd fris en urgent vergeleken met de meeste andere albums uit de jaren 80. Zeker in de ballads maakt Mick Hucknall diepe indruk als zanger, maar ook de uptempo tracks klinken nog altijd bijzonder lekker. De band zou flink opschuiven richting pop, maar dit uitstekende debuut neemt niemand ze meer af.

Op de sociale media kwam ik een aantal berichten tegen over een concert van Simply Red in de Ziggo Dome vorige week. De naam Simply Red, die ik echt al heel lang niet meer had gehoord, wierp mij direct een aantal decennia terug in de tijd. Na het album Stars uit 1991 heb ik de Britse band niet meer gevolgd, maar bij Simply Red denk ik toch vooral aan het jaar 1985. Het is het jaar waarin het debuutalbum van de Britse band verscheen en waarin de zanger van de band, Mick Hucknall, imponeerde in een dampend Paradiso.

Dat debuutalbum, Picture Book, had ik echt al decennia niet meer beluisterd. Ik had er geen hoge verwachtingen van, maar dit bleek niet terecht. Picture Book heeft de tand des tijds immers verrassend goed doorstaan. De Britse band koos in 1985 dan ook niet voor het zo karakteristieke jaren 80 geluid dat inmiddels wel wat gedateerd klinkt, maar voor een geluid dat vooral teruggreep op de soul uit de jaren 60 en 70.

Zeker in de tracks die worden gedomineerd door blazers laat Picture Book een behoorlijk authentiek klinkend soulgeluid horen met hier en daar wat jazzy accenten. Alleen de keyboards herinneren hier en daar aan de jaren 80 (zeker in de bonustracks op de geremasterde versie van het album), maar verder had Picture Book net zo makkelijk twee decennia eerder gemaakt kunnen worden.

Ook in productioneel opzicht is het debuutalbum van Simply Red geen typisch jaren 80 album. Het is de verdienste van de Amerikaanse producer Stewart Levine, die met zijn cv met vooral zwarte muziek perfect bleek te passen bij Simply Red. Picture Book klinkt daarom 37 jaar na de oorspronkelijke releasedatum nog opvallend fris en tijdloos, met een hoofdrol voor de gitarist van de band, die fantastisch speelt.

Er waren in de jaren 80 overigens wel meer bands die een authentiek 60s en 70s soulgeluid probeerden te reproduceren, maar de zang was vaak een probleem. Die zang was bij Simply Red in goede handen, want Mick Hucknall bleek over een unieke soulstem te beschikken. Het is een stem die niet direct lijkt op die van de grote soulzangers uit het verleden, maar niemand zal betwisten dat de Britse muzikant op Picture Book beschikt over heel veel soul.

Het maakte van Picture Book een album dat zich moeiteloos wist te onderscheiden in het aanbod van 1985 en het blijkt, toch wel enigszins tot mijn verrassing, ook een album dat in 2022 staat als een huis. De uptempo songs op het album klinken nog altijd bijzonder lekker, maar mijn voorkeur ging en gaat uit naar de songs met een wat lager tempo. Simply Red’s vertolking van Heaven van Talking Heads behoort nog altijd tot het rijtje songs waarvan de cover veel mooier is dan het origineel en ook de titeltrack van het album, het met een snufje reggae versierde Picture Book, is na al die jaren nog goed voor kippenvel.

Ik heb Simply Red zoals gezegd sinds 1991 niet meer gevolgd, maar de conclusie dat de Britse band nooit meer in de buurt is gekomen van haar geweldige debuutalbum durf ik wel aan. Dat Mick Hucknall in 2022 niet meer zo zingt als tijdens dat verpletterende optreden in 1985 lijkt me ook zeer waarschijnlijk, maar alleen omdat de Britse muzikant nog steeds op het podium staat heb ik deze week weer eens geluisterd naar Picture Book, dat me zeker niet is tegen gevallen. Erwin Zijleman