Simply Red - Picture Book (1985)

Nog steeds een goed te verteren 80's album, want de songs zijn catchy, over het algemeen lekker swingend en de ballads(Holding Back The Years) liggen prima in het gehoor.
Het is een plaat waar ook niet zo geforceerd wordt gedaan om alles in goud te veranderen. Het werd uiteindelijk best een hitsucces, maar het is nog losjes en niet over de top.
Toen Hucknall een ster werd, werden zijn albums (op Stars na) ook slechter, en begon dat ''gemaakte'' gebler mij ook mijlenver de strot uit te hangen.
Nu hangt ie de crooner uit. Snel oud geworden die Hucknall.(en snel rijk natuurlijk)

Jammer dat je dat vind, want je mist een hoop mooie muziek!

Zeker Home is de moeite waard!

Leuk, maar schromelijk overschat.

Zeeeeeer treffend door Luc beschreven: spijker op zijn kop. Kan me voorstellen dat er muziekliefhebbers zijn die dit 'te glad' vinden (.....ik zou zeggen vooral je tijd niet verdoen.)
Ik niet: een GEWELDIGE debuut-plaat met een SLOT-akkoord van ongekend TOP-niveau...maar idd never meer geevenaard.
N.b. Zie waarderingen van 2 voor deze plaat....ook rationeel (als alg. muziekliefhebber) niet te bevatten imo...

op de ene of andere manier krijgt deze man het voor mekaar om met zijn stem mij spontaan hoofdpijn te bezorgen.. ik weet niet hoe het komt, maar wonderbaarlijk. Ik hou het dan ook nog geen 2 minuten uit bij deze muziek.

En hier hoor je nog een band, waar natuurlijk de geweldige stem van Michael Hucknall opvalt.
Hier is hij nog een onderdeel van Simply Red, en daar ligt de kracht. Alles wat hierna uitkwam is dus Michael Hucknall met sessie muzikanten.
Aan de ene kant begrijpelijk, anderzijds is dit wel erg jammer.
Een Jericho is mooi gezongen, wat een geweldige opbouw van die stem. Wat heeft hij een vermogen, en toch soulvol. De muziek bouwt mee op naar de climax; perfecte combinatie.
Raar nummer eigenlijk. Ik voel de dreiging, maar ervaar juist de rust.
Money was a thing, money was a thing,
Money was a thing that I believed in.
Inderdaad.
Money’s Too Tight (To Mention)
Weer een geweldige song. Van een uitkering leven hoeft hij al lang niet meer.
Misschien de rest van de muzikanten die aan dit album mee werkten wel?
Minder krachtig dan Jericho.
Hoogtepunt blijft wel het naar Spandau Ballet neigende Holding Back The Years (qua muziek dan). Subtiel speel genot. Hier klinkt dus heel duidelijk een eenheid.
Dit album is een diamant.
De enige diamant die later in het succesverhaal van Michael Hutchnall terug kwam, was de rode diamant die hij in een van zijn tanden liet plaatsen.
Och, dat is ook niet helemaal waar.
Stars kon er ook nog mee door komen.

Op zich vind ik dit best wel een 'lekkere' plaat. Vooral gedragen door de krachtige stem van Mick. De band zelf is ook dik in orde, maar wel wat gladjes. Ik mis de ruwe kantjes hier en daar. I.i.g niet zo erg glad als Spandau Ballet, die waren de uber gladjes band.
Het begint swingend met Come to my aid.
Verder valt me op dat voor een jaren tachtig (pop) album op dit schijfje verschillende stijlen naar voren werden gebracht. Oude wijn in nieuwe zakken.
De hit 3-luik klinkt ook nog steeds goed, waarvan ik Holding back the years een klassieker vind. Verder is Picture Book een pracht van een nummer en afsluiter.
Dit was denk ik een van de beste albums uit dat jaar.
Niets mis mee om in huis te hebben.

Ik vind Holding Back The Years waarschijnlijk het beste "blue-eyed soul" nummer. Op dit album staat eigenlijk geen slecht nummer. Ik zou dit zelfs kwalificeren als een klassieker van de betere popmuziek.

Lekkere plaat met Holding back the Years en natuurlijk een weeeereld nummer: Jericho. Wordt bijna tijd voor de CD uitvoering, want er begint een grand canyon te ontstaan op de plek van dit nummer...

Soms kun je wel eens spijt hebben sommige platen nooit meer te draaien.

Soms is het ook begrijpelijk.

Het was echt mode in die tijd om een dergelijk werk als dit te kopen. Het deed het wellicht goed bij je partner en er was natuurlijk niets beters te bedenken dan gemeenschappelijk voorliefde voor dezelfde muziek.

Maar mijn liefde voor Simply red was al snel bekoeld, na de aanschaf van Picture book. Sterker nog, ik heb nog een gloednieuwe LP liggen uit het jaar van verschijnen, 1985.

Ik zal hem op een cassette hebben gezet (om krassen te voorkomen) maar veel afgespeeld heb ik hem daarna dus niet meer, laat staan dat ik het album ooit door een cd heb vervangen.

Na vanavond weet ik ook weer hoe het kwam: ik vind het eerlijk gezegd een beetje zeurmuziek. En de combinatie met de, laat ik mild zijn, kenmerkende zang van Mick Hucknall maakt dat er allemaal niet beter op.

Desalniettemin zal ik erkennen dat het album in z'n soort toch als klassieker door het leven kan. Aan mij is het evenwel niet besteed.

En dan toch nog 3*...hulde

De titeltrack heb ik al die jaren eigenlijk een ondergeschoven kindje "gemaakt".
Maar man was is dat eigenlijk een waanzinnig goede track.

Voorlopig even 4*, ben hem nu weer eens goed aan het beluisteren.

Ik vind dit gewoon een zeer goede popplaat met veel afwisseling in de nummers. En het is nog steeds een prettig album om op te zetten, wat wil zeggen dat het redelijk tot zeer tijdloos is.

Ik heb het altijd wel een lekker album gevonden . Weer iets heel anders toendertijd . Lekker fris en Hucknall had wel een lekkere stem hier . Op een prettige manier soulfull .

Door dit album werd ik fan van Simply Red, trouwens wat een geweldige stem heeft Michael Hucknall toch !

Michael?

Mick

Even de puntjes op de i Maar... je hebt helemaal gelijk.. wat een fantastische (bijna niet blanke) stem heeft de man toch!

Nummer 1 scoren met zon gezapig nummer als holding back the years, het was knap, ook in de tijd van enorme bagger, kan ook nie anders want het is gewoon ene heel goed nummer

Verder vind ik enkele nummers wel aardig van deze band, maar ene plaat ervan komt niet in huis

Toen ik voor het eerst het nummer "Money's Too Tight (To Mention)" hoorde en de clip zag was ik zwaar onder de indruk van deze band. Nog steeds hoor ik dit nummer graag. Klinkt nog steeds tijdloos vind ik kan zo weer uitgebracht worden. Mooie CD verder. Prima nummers.

-3.5-

't Was dan ook een cover uit 1982 van de illustere The Valentine Brothers.

Ik ben niet zo'n liefhebber van de 80-jarige muziek op enkele uitzonderingen na.
Eén van die uitzonderingen is Picture Book van Simply Red. Gek genoeg heb ik me pas onlangs in deze plaat verdiept want ik kende wel enkele nummers van Simply Red.
Ik irriteerde me al snel aan zijn stem, maar op Picture Book valt dat wel mee, want er staan zeer goede nummers op dit album. En de muzieknummers zijn afwisselend met een laagje soul en jazz.
Deze plaat heb ik in zeer goede conditie op een rommelmarkt gekocht voor 2 euro en daar kan je natuurlijk nooit spijt van krijgen.
Echt wel een goed (debuut)album , maar ik moet eerlijk toegeven dat ik hem niet al te vaak zal gaan draaien.
Voor mij een ruime voldoende (3.5*)

eerste en beste album van Simply Red. Ik heb daarna alleen nog het vervolgalbum gekocht wat al veel minder was.

Absolute topper en wat mij betreft een klassieker is het titelnummer "picturebook". Omdat dat nummer nooit op single is verschenen (gelukkig maar blijft een onbekend briljantje dus) maakt het dit album vijf sterren waard

Dit kan ik volledig onderschrijven, misschien idd maar goed dat het nooit een single is geworden. Ook Red Box heb ik een ster gegeven. Twee briljante songs naast vrijwel alle anders tracks op dit album. Misschien maar eens tijd om de waardering wat op te schroeven.


En toch heb je het schijnbaar voor elkaar gekregen om alle nummers te beluisteren, want je hebt toch een waardering aan dit album gegeven.

Toen gekocht, het was een hit lp. Maar bijna nooit gedraaid. Vond er geen zak aan en die mening is 27 jaar later niet veranderd

als zo'n leuk classic album boekje gekocht en ben aangenaam verrast. Kende alleen de singles van dit album-zelfs Jericho al zei de titel me niks-Holding back the years vind ik nog steeds een van de meest depressing pop nummers maar wel met stijl en Mick Hucknall heeft wel een strot waar je U tegen zegt.
Inderdaad een gevarieerde mix van stijlen waar bij track 2 Sad old red even paniek ontstond of de radio per ongeluk was aangegaan, dit is gewoon een jazztrack waar geen concessies voor het grote publiek worden gedaan.
Het titelnummer sprak me ook erg aan. Money blijft de favoriet.

Wat hierboven door velen wordt aangekaart over safe en hetzelfde stijltje klopt wel licht: ik dacht even dat The right thing ook van Picture book was (had zo gekund).
Net als bij Jamiroquai is er een eigen leefwereld waar steeds iets meegeshopt wordt van trends maar dan verbouwd in de eigen muziek (steeds meer dance invloeden in de jaren 90 bijv)

3.5 omdat het in een zucht voorbij is

Het debuutalbum van Simply Red is er direct eentje om in te lijsten en ook meteen hun beste album. "Picture Book" is een prachtige mix van pop, soul, funk en jazz. De stem van Mick Hucknall laat je meevoeren door de mooie composities die in mijn oren vooral erg warm klinken. "Picture Book" leunt niet alleen op de hits "Money's Too Tight (To Mention)" en "Holding Back the Years". Al vind ik die laatste echt prachtig. Maar ook de andere liedjes zijn van prima kwaliteit. Afwisselend wat langzamer en sneller, waarbij die laatsten vooral erg funky klinken. De afsluitende titeltrack vind ik ook een van de hoogtepunten, maar dan vooral muzikaal. "Picture Book" vind ik voor de jaren 80 een bijzonder warm album. Vooral omdat ik de jaren 80 over het algemeen wat kil en afstandelijk vind klinken door het overmatige gebruik van synthesizers. Kwestie van smaak natuurlijk, maar "Picture Book" voelt als een warm bad. Heerlijk!

Toen vond ik het geweldig, nu 30 jaar later heb ik kennis gemaakt met echte jazz en heeft deze plaat toch een groot deel van zijn charme verloren. Bij de laatste luisterbeurt hoorde ik hem zoals het is, gladjes, met een meer dan redelijke zanger.

Toch wel ondergewaardeerd debuut album die door de band daarna niet meer werd geëvenaard.

Meesterlijk pop album waar Simply Red hun eerste voetstap mee zette. Ondanks mijn cijfer kan ik inzien dat mensen dit zeurmuziek vinden. Om hun grootste hit te noemen, Holding Back The Years, is eigenlijk ook een zeik nummer. Maar wat mij betreft een zeiknummer op z'n mooist. Er zit ook wel een goede variatie in 't album. Van een lekkere swing in Come to My Aid ga je naar Sad Old Red waar de sound meer jazzy is. En vandaar naar het meer tempovolle Look At You Now. Geen enkel nummer lijkt precies op mekaar, wat later meer 't geval was. Money's too Tight was hun eerste succesnummer. Dit is tevens mijn favoriete Simply Red song. Heerlijke geluid van Keyboard, Bass, Drums en stem. Een cover die professioneel en ook beter wordt uitgevoerd dan 't origineel.

Wat hier ook een groot pluspunt is dat je ook 't gevoel hebt dat er een band speelt. Na de Life tour van 1996 konden ze de naam Simply Red beter veranderen in The Mick Hucknall Group. Hucknall kreeg in deze tijd al de meeste aandacht ten opzichte van zijn bandleden. Maar als ze toen verschenen had je nog het gevoel dat 't om een band ging.
Ik heb deze gekocht in Engeland op lp en de CD kocht ik weer in 1986. Nadat in 2010 de band gestopt is zag ik pas wat er mis is gegaan na dit album. Dat is toch voornamelijk te wijten aan frontman Mick Hucknall. Hij vond alle aandacht wel fijn en vooral toen vele vrouwen zich in hem gingen interesseren ging Mick toch echt meer voor de muziek waar hij de vrouwtjes mee zijn bed in kreeg. En niet echt meer voor de creativiteit die hier veel meer te vinden was.

Het album A New Flame en Stars vond ik wel echt leuk. Maar na 't album Life (1995) ging 't toch echt bergafwaarts. Volgens Mick was het bij zijn tweede album de producers die het allemaal moeilijker maakten. Misschien dat die een rol hebben gespeeld. Al met al is dit een sterk debuut van een toen nog echte band met een erg opvallende frontman die krachtig was in zijn stem.
5,0.

inderdaad, dit album is meteen ook een van de beste die Simply Red gemaakt heeft. Ik heb hem vaak beluisterd, en blijft de moeite waard.

Tijdens deze rustdag van mijn lievelingssportevenement de Tour de France dit album maar eens opgezet. Het is de enige van Simply Red heb.
Goed album, maar niet bijzonder. Ik kan er goed naar luisteren. 'Jericho', 'Money's too tight to mention' en het schitterende 'Holding back the years' zijn voor mij de beste songs op dit album. Verder staan er nog wat goede songs op, waaronder 'Picture book', maar ik heb een beetje het idee dat een paar nummers meer deze plaat opvullen.