Simply Red - A New Flame (1989)

Heerlijk album.

Dit is toch wel een van zijn beste

Super album! naar mijn zeggen de leukste van Mick, en zn kornuiten.
"You've got it" betovert me nog elke keer in een verliefde bui!
maar "Enough" en "Love lay's its tune" zijn ook juweeltjes.

4en een half sterretje!

Ik vind 'Picture book' en daarna 'Men and women' toch betere albums. Die cover van 'If you don't know me by now' was een grote hit, maar ik vind het toch een draak. Nummers zoals 'It's only love', 'She'll have to go' en het titelstuk springen hier echt boven de rest uit.

Toto, Simple minds, UB40, Phil Collins Simply red... allemaal artiesten waar ik me als jaren '90-kind me tegen moest verzetten, dat doe je nu eenmaal als puber. Skyradiorock en dan stonden ze ook nog eens op de Night of the proms (hoe degradeer je een concert tot een meelalreclame met goor bier)
Nu vind ik het nog steeds behoorlijk beroerd maar kan ook niet ontkennen dat de muziek ergens wel wat kwaliteit heeft. 2.5*

Dit album bevat zeker wel sterke nummers zoals It's Only Love en A New Flame. Met die ballad heb ik nooit veel gehad. Maar verder ook wat zwakke nummers hierop. Hele krappe voldoende waard.

Ook deze is erg de moeite waard in de nieuwe versie!

Best een goede cd hoor. Ik kan eigenlijk niet zo goed begrijpen dat hij hier op MuMe zo laag scoort. Een klasse minder natuurlijk als hun debuut Picture Book maar wel weer een heel stuk beter als Men and Women waarmee ze mij hevig teleurstelden.

Heerlijk, rustig, niets-aan-de-hand plaatje. Lekkere popsoul. Ideale muziek om in de aanwezigheid van je ouders op te leggen. 1 en 9 zijn uiteraard de hoogtepunten.

Zopas de originele versie van It's Only Love (Doing It's Thing) gehoord door Barry White.

Fijne plaat.
Zeker de eerste 3 nummers springen er wat mij betreft bovenuit, vooral You've Got It is grandioos, helaas weet de band dit niveau niet het gehele album vast te houden.
Mick Hucknall heeft wel geweldige vocale kwaliteiten.
Blijf hun debuutplaat toch hun beste vinden.

Wederom een goed album van de band. Het begint al goed natuurlijk met eerste single It's Only Love, maar de titeltrack is nog beduidend beter. Daarna een licht inkakmoment met You've Got It, maar dat maakt het funky To Be With You met de plukkende bas weer helemaal goed. Zo hoor ik de heren toch het liefst. Hoe heeft dat de albums hierna dan toch zoveel minder kunnen worden?

We pikken de draad weer op met het zwoele, op Sade gelijkende, More. Toffe track. Gevolgd door het neutrale, licht uptempo Turn It Up, maar al naar gelang het nummer vordert, wordt het beter en swingt het meer. Toch nog goed gekomen.
Love Lays Its Tune is dan weer van een ander kaliber. Weer zo'n prachtige mellow jazzy track waar SR toch ook wel patent op heeft, getuige ook de bonustracks van de expanded versie. Daarover later meer.

Dan het hoogtepunt van het album, She'll Have to Go. Wat een sterke, licht "rockende", track, met telkens die uithaal, bij het zingen van de titel. Fantastisch, echter veel te kort. Vervolgens springen we met gemak over op die prachtige cover van If You Don't Know Me by Now. Wat een top duo zo tegen het einde van het album. En ik durf het wel aan, minimaal gelijkwaardig aan het origineel (wat ook al top is).
Afgesloten wordt er met het langste nummer op het album, Enough. Een beetje bezwerende track. Mooi als halverwege de piano even op de voorgrond treedt. Die laatste minuut heb ik altijd het idee dat Sting de zang over gaat nemen. Sting ten tijde van het The Soul Cages album.

Al met al een tof album, de 4,5* zeker waard.

Oh...de expanded versie nog even benoemen.
Voor mij vreemd om de volledig instrumentale versie van I Wish live in Australie hierop tegen te komen, de rest van de nummers zijn allemaal studiotracks. Swingt verder wel, dat is zeker een pluspunt. X heeft dan weer zo'n toffe jazzvibe. Echt genieten was het met de extended versie van de tofste albumtrack, hier genaamd The Great Divide (S.H.T.G.). Dat is nog eens een mooie bijkomstigheid, dat ze met mij rekening hebben gehouden
Maar de, wederom, jazztrack Sugar Daddy doet mee om de overwinning. Nooit eerder gehoord, maar zeer tof. En dan gooien ze er ook nog eens het sublieme funky Funk on Out tegenaan. Alsof de Average White Band een nieuwe track heeft uitgebracht.

Ik heb hier verdorie echt een potje zitten genieten van die bonustracks. En dan is het ineens afgelopen. Het mooie is, we doen nog even een repeatje.

Uitstekend album van die rooie rakker. Goede uitgebalanceerde tracks, fijne muzikale invulling en Mick zingt als een nachtegaaltje. De eerste 3 tracks springen eruit , maar dit keer trekt hij de kwaliteit het hele album door. Ook weer een album wat ik te lang genegeerd heb. Het was ook niet hip destijds om albums goed te vinden , waar je ouders ook naar luisterden in de auto denk ik. Naarmate de tijd vordert grijp ik ook steeds meer terug op juist die albums. Een ware revival in huize Twinpeaks , waarbij ook albums als Graceland en But Seriously….. de aandacht krijgen die ze destijds ontbeert hebben. 4 en halve ster voor deze.