Simply Red - Men and Women (1987)

Na het goede debuut Picture Book was dit toch wel een tegenvaller. Eerste helft van het album is best goed (I Won't Feel Bad, The Right Thing springen eruit), maar het tweede deel laat veel te wensen over. Na dit album was het voor mij ook over-en-sluiten met deze band.

Prachtige uitvoering van Cole Porter's Ev'ry time we say goodbye trouwens!

Ik heb dit nog gekocht met mijn domme kop!µ

Op basis van dat prima debuut natuurlijk.

De plaat is al lang de deur uitgekieperd, ik denk op een beursje versjast aan een zware fan.

2 sterren dit halve onding; De Cole Porter cover Everytime we say goodbye redt nog een beetje de meubelen.

**

Voor een Niet-Simplyred-fan is dit inderdaad geen top album, maar als echt liefhebber hoor ik hem toch meer dan graag!
"infideltity" is mijn favorietje.

'Picture book' vind ik beter, maar behalve het vreselijke 'Everytime we say goodbye' (dat ik alleen van Vera Lynn ken) is het toch een prima album met als prachtige sluitstuk 'Maybe someday'.

Ev'rytime we say goodbye is een onsterfelijk en prachtig nummer van Cole Porter, en de uitvoering op dit album is prima, vind ik.
Wat is er mis mee? Het liedje is perfect, dan moet het de uitvoering zijn.

Merkelijk minder dan het debuut. De eerste 5 tracks waaronder de hitsingle "The Right Thing" zijn prima, de tweede helft zakt het album in alhoewel "Maybe Someday" een goede afsluiter is.

De hernieuwde uitgave bevat wat leuke bonustracks, waaronder het heel erg mooie "lady godiva's room" dit trekt het album wel wat omhoog!! Ook de toegevoehde 12 inches zijn zeker leuk!

Beduidend minder dan het debuut Picture Book.
De opzet is min of meer onveranderd. Het swingt hier en daar lekker, maar haalt nergens het niveau van het debuut.
Pas op Stars revancheren Hucknall en de zijnen zich. Een plaat met wat eigentijdsere invloeden en met de nodige flair gebracht.
Men And Women is een moeizame plaat.

Ik wilde er aanvankelijk geen woorden aan vuil maken, want je krijgt alleen maar last met de fans, want het is niet ander: ik zal nooit een liefhebber worden van deze kroeskop zonder soul. Hij funkt niet en bij een nummer als Ev'ry Time We Say Goodbye word ik helemaal akelig van binnen, zo slecht vind ik het.

Toch blijkt dan weer dat je een bij voorbaat beroerd te verwachten album nooit volledig mag afschrijven zonder volledige beluistering. Infidelity is melodisch prima en redt het album van de prullenbak. Ook het reggae-experiment Love Fire is wel leuk voor een keertje.

Kroeskop zonder soul?? Ik vind juist dat hij voor een engelsman heel veel zoul in zijn stem heeft... Wat mis jij precies in die stem? Doel je dan op beleving?

(en nee, ik ben geen fan... wel een liefhebber )

Ik zal zeker niet zeggen dat hij slecht zingt. Maar wat ik met soul bedoel (en dat zal persoonlijk vast verschillen) is dat ik wil weten wat iemand heeft te zeggen, meeleef met de uitgesproken tekst als ware het mijn eigen ervaring, en de noten uit iemand wil trekken als ik luister.
En dat heeft minder met stemtechniek te maken, waarvan ik de termen overigens toch niet ken. Voorbeelden van goede soul bij (blanke) zangers met minder stemtechniek dan deze meneer: Eros Ramazzottti, Roy Orbison, Johnny Cash en (waarom niet) John Lennon. Van het meer funky repertoire ken ik weinig alternatieven bij de blanke artiesten, want ik vind ze inderdaad bijna allemaal slecht bij de heren (en er is ook niet zo veel). Bij de dames hebben we natuurlijk Alice Russell, m.i. een van de beste funkzangeressen uberhaupt.

Dat Simply Red binnen een categorie (Engelse funkpop?) misschien helemaal zo beroerd is, moge zo zijn, ik hoef het dan nog niet te waarderen alleen daarom.

Toch nog wat gevonden :

YouTube - Just Jack: Stars in their eyes

misschien niet helemaal eerlijk (maar toch verdomd Engels, deze funk ). Maar dit raakt me wél!

Heb deze 2x keer. Gekocht eerst op lp en daarna nog gekregen op cd.
Was toen helemaal teleurgesteld over dit album. Waardering is dus ook gewoon later gekomen. Dat heb je wel eens met sommige albums.

Eind 1985 was Simply Red van plan om een grote tour te maken met name om maandenlang in de US concerten te geven. Er kwamen toekomstige liedjes van dit album in voor. Waarschijnlijk was het grote succes voor Simply Red overweldigend en dan met name speciaal voor Hucknall die echt in de spotlight stond, populair werd en tevens per dag met allerlei vrouwtjes het bed in ging. Mick zou dit als een moeilijk album hebben beschouwd ivm een onenigheid met producers over allerlei dingen. Maar in begin lente van 87 kwam dit album al op de markt.

Oordeel over het album. Het is eigenlijk al in het eerste bericht een beetje gezegd. De eerste helft kan er goed mee door, maar de tweede helft is magertjes. Erg leuke swing is het wel. De eerste twee nummers die springen eruit en bij de tweede helft van het album zijn het weer de laatste twee die eruit springen.
Maar kwalitatief gezien kan dit album gewoon geen ontzettend hoge waardering krijgen, en al helemaal niet als je denkt aan het meesterlijke debuut Picture Book. Het lijkt mij gewoon dat de band simpelweg heel snel weer wilden verschijnen met een nieuw album.

The Right Thing is trouwens nog steeds een erg leuk nummer. Werd tevens verboden in Singapore. Simply Red is dus toch wel een band met een controverse
3,0 maar meer ook niet.

Er is schijnbaar iemand bij de kringloopwinkel langs gekomen om zijn Simply Red collectie in te leveren want dit is na A New Flame & Stars de 3e CD die ik voor € 1,00 meeneem.
Had enkel Picture Book en een verzamelaar van Hucknall & consorten in de kast staan en dat vond ik eigenlijk wel voldoende.
Dit album is wat minder dan het debuut maar luistert toch lekker weg met afsluiter Maybe Someday als hoogtepunt.
Love Fire vind ik de dissonant op het album, klinkt een beetje als de Goombay Dance Band en dat kan toch geen compliment voor Simply Red zijn.

ja good song idd

Ik vind Infidelity nog steeds een topper binnen hun oeuvre en de 1e single The Right Thing heb ik ook altijd goed gevonden, maar verder kende ik hier nog niets van, behoudens de cover Ev'ry Time We Say Goodbye. Voor dat nummer moet je wel in de stemming zijn. Suffer kabbelt wat voort, I Won't Feel Bad brengt het tempo er weer wat in. Love Fire is een aardige rastafari track (die me ergens bekend voor komt). Maybe Someday is een sferige afsluiter.

En dan blijven de drie niet als favoriet aangemerkte tracks hier nog over om te beluisteren. Op Spotify zijn die ook zo'n beetje het minst beluisterd. Nou dat belooft weinig goeds voor de waardering van dit album. Je leest, ik beluister een album voor de eerste keer niet altijd in de aangeduide volgorde.
Maar laten nu net die drie nummers met het beste bevallen, naast de eerste twee tracks. Ze hebben alle drie iets avontuurlijks in zich wat ik graag terug hoor in de muziek van Simply Red. Lastig te omschrijven. Wel wat repetitieve nummers, maar ze bevallen me goed.

Uiteindelijk kom ik dan toch nog op een ruime 3,5* uit. Maar beduidend minder dan het debuut en hun derde album, A New Flame. Daarna is de band een weg ingeslagen, die me minder trekt. Maar ik ga me daar ergens in de toekomst hoop ik toch nog in verdiepen.

Al een eeuwigheid op de plank en even zo lang niet beluisterd. Toch wel een fijn album wat lekker weghapt. Ben het met het merendeel hier eens dat het eerste deel van het album beter is dan de rest. Wel een speciale vermelding voor de afsluiter. Ik zit waarschijnlijk wat hoog met mijn sterren , maar heb daadwerkelijk alweer een paar dagen plezier van dit album. 4 sterren , waarvan een halve voor jeugdsentiment. De vroege periode van rooie Mick en kornuiten bevalt mij nog steeds wel.