De Wereld Draait Door Recordings (2011)

Wat jij emotie noemt, noem ik aanstellerij maar dit terzijde.

Vind dit helemaal niks, ik heb de recordings bij dwdd gevolgd en dacht nog "dit gaan ze toch niet uitbrengen?"....................wel dus

Blaudzun vond ik lachwekkend.
Dacht eerst dat het een typetje van Jeroen van Koningsbrugge was.
Hij zag er wel uit als een Blaudzuiger.
The Chauffeur van Felix Maginn overtuigde weer wel.

Maar wel een heel slechte dan

Helemaal met Poeha eens, die van Blaudzun was/is voor mij ook het absolute hoogtepunt.

Wel grappig als iemand met een stuk of 10 gitaarlessen dat zo bij een kampvuurtje speelt.

Voor mij was Blaudzun zelfs het enige echte hoogtepunt, al waren er nog een paar fragmenten wel leuk.

Felix Magnin zat trouwens ook bij de Nationale Popquiz zondag, waar ook The Chauffeur langskwam. Ik hoop maar voor hem dat ie het herkende.

Dan is de tweede sessie beter met Eefke de Visser

En natuurlijk Rita Reys, Brownie, René Froger en Lee Towers. Een hele verbetering.

Rita Reys? Dat moet een grapje zijn. Die moest aan haar begeleidend gitarist vragen welk nummer ze ook alweer gingen spelen. Verwaand mens...

Rene en Lee heb ik niet gezien, maar wellicht was Stijn sarcastisch?

Hoe zou jij zijn als je 87 bent? Beetje meer respect voor een artiest als zij is wel op zijn plaats, los van wat je van haar optreden vind...

Stefan Schill, Ruben Block en Roosbeef waren ook wel erg goed in mijn ogen.

Ik heb touwens een ongelofelijke zwak voor de innemende Roosbeef, dus dat kan ook een reden zijn dat ik het een hoogtepuntje vond.

Tjonge dat mensen die versie van Blaudzun mooi vonden , ik vond het tenenkrommend zo slecht , aanstellerij op het genante af.

The chauffeur was voor mij ook wel een hoogtepunt en als ik even verder nadenk vond ik fay lovsky , torre en zelfs jaqueline govaert ook wel de moeite waard.

Die goser van De Staat die Tom Waits deed, vond ik wel grappig. De rest vond ik eigenlijk niet bijzonder.

Las laatst nog een interviewtje met Seasick Steve overigens, die toen een minuutje ''mocht'' spelen bij DWDD. Er komen niet veel buitenlandse artiesten bij DWDD, was hem verteld. Waarom niet? Omdat de presentator niet goed Engels kan.

Nou ja. Dat wilde ik even vertellen.

Heb afgelopen week een aantal Radio 1's Live Lounge albums voor een prikkie aangeschaft (aanrader!) en dat lijkt erg op het concept van de DWDD-recordings alleen vele malen beter. Hoog R&B gehalte, maar nu ik die albums heb ontdekt valt toch de matige kwaliteit van bovenstaande erg op.
Toch blijf ik erbij dat er goed uitgevoerde nummers op staan, alleen wisselt het niveau teveel.

Nee toch? Hoogtepunten.

Ze waren er wel echt, helaas.

Dit 'concert' een aantal weken geleden er eens teruggekeken, maar ben meer aan het vooruit spoelen geweest. Dat is meestal toch niet een heel goed teken. Echter door de hoogtepuntjes (die er zeker wel waren) dit album toch maar aangeschaft en aan een volledige luisterbeurt onderworpen. Het is uiteindelijk een nogal onevenwichtig album geworden door de extreme afwisseling van hoogte en dieptepunten.

Het eerste dieptepunt op dit album is in mijn ogen Frank Boeijen. Een gewaardeerd artiest hier in Nederland, maar wat hij hier bij de Recordings aan het doen was sloeg helemaal nergens op. Vooral in het begin zat hij er nogal naast en dat was denk ik niet de bedoeling. Datzelfde kan ik zeggen van Hans de Booij die gewoon lachwekkend slecht was. Ongelofelijk dat die niet met het schaamrood op zijn kaken van het podium is gelopen. Bennie Jolink ging ook echt helemaal nergens over, maar daar had ik persoonlijk ook niet echt op gerekend.

Ben Cramer moeten ze ook nooit meer iets laten zingen, want wat die doet lijkt ook echt helemaal nergens op. Ik kreeg naarmate het nummer vorderde het gevoel dat het om een statement ging. Zo van... Badfinger draai je om, dan zal ik jou er eens een flinke darmspoeling geven. Zo klonk het in mijn oren. Ongelofelijk wat kan die man blèren en dat bedoel ik niet positief. Het publiek reageerde er ook nog eens enthousiast op. Tja, wat zal ik daar nou op zeggen? Ik hoop dat we in de toekomst nooit meer wat van van hem hoeven te horen.

Het absolute dieptepunt moest dan nog komen. Slecht gezongen, slechte uitspraak van de Engelse taal, totaal geen emotie (althans niet hoorbaar voor mij) en een flinke dosis plaatsvervangende schaamte. Het ergste is nog dat het ook nog eens eén van de populairste artiesten is van dit land. Ja, je raad het al.... Jan Smit. Ik heb helemaal niets tegen die jongen, vind hem zelfs best sympathiek... als hij niet zingt, maar dit kun je echt niet aan je achterban verkopen. Ik moet wel opmerken dat hij beter zong dan tijdens de reguliere uitzending van De Wereld Draait Door, maar dan wel een heel klein beetje.

Lang niet alles was slecht in mijn ogen/oren. Waylon, Miss Montreal, Dazzled Kid, Fay Lovsky, Anneke van Giersbergen, Marike Jager, Sabrina Starke, Jacqueline Govaert, Ellen ten Damme, Janne Schra, Stevie Ann en Alain Clark konden er in mijn ogen/oren best mee door. De tracks die ze uitgezocht hadden konden mij niet altijd bekoren, maar ik kan nou niet zeggen dat ze het slecht brachten. Vooral mooi hoe Ellen ten Damme in haar Duitse rol bleef. Ik vind het een topwijf!

Hoogtepuntjes waren er ook in mijn ogen/oren. Blaudzun, Stefan Schill, Ruben Block en Roosbeef. Dat zijn voor mij de hoogtepuntjes waarvoor ik dit album nog wel in bezit wilde hebben. Het nummer Shout vertolkt door Blaudzun vind ik geweldig en unieker dan het origineel. Erg knap hoe hij het nummer compleet eigen heeft gemaakt. Persoonlijk vind ik het ook niet te zwaar aangezet. Het is nu een echte Blaudzun track geworden.

Blue vertolkt door Roosbeef vond ik ook erg mooi. Goed gezongen voor Roosbeef begrippen en ze wist me echt te raken met haar versie. Sweet Dreams vertolkt door Ruben Block vind ik misschien wel het echte hoogtepunt van de avond. Hoe hij helemaal opging in het nummer en zijn performance was geweldig om te zien en daar heb ik echt van genoten. Over Stefan Schill valt weinig te zeggen. Hij speelde lekker op zijn gitaar en zong het nummer van Prince erg goed. Hoogtepuntje!

De hoogte en dieptepunten wisselen elkaar op dit 'concert' in een rap tempo af en het lijkt er komende seizoen niet beter op te worden. Maar goed, bepaalde tracks op dit album zal ik zeker nog wel er eens op zetten. Nu maar hopen dat het derde seizoen van de De Wereld Draait Door Recordings uit alleen maar hoogtepunten bestaat, maar heb er een hard hoofd in. De betere artiesten terug laten komen met een ander nummer? Ben benieuwd!

vreemd dat Eefje Visser met Call me er niet op staat.

Dat is helemaal niet vreemd. Dit gaat over het seizoen 2010/11 en in dat seizoen zong Eefje de Visser het nummer Call Me niet. Daarnaast zijn dit de versies van het 'concert'. Niet iedereen die tijdens de reguliere uitzending heeft meegedaan, zong ook op het 'concert'. Dat laaste gaat dus niet op voor Eefje, want die doet dit seizoen pas mee.

Klik!

Frank Boeijen Suzanne vind ik dan nog wel mooi

Het leuke is eraf. Gisteren weer alle stukjes op TV gezien en het format begint afgezaagd te worden, Matthijs. Er zal wel weer een dubbel cd van gemaakt gaan worden maar de koek is gewoon op.

Beste nummer van seizoen 2 is ongetwijfeld Milow met Don't Look Back In Anger van Oasis. Niet omdat Milow zo goed kan zingen, maar omdat Don't Look Back in Anger zo'n geweldig goed nummer is. Voor mij de Rock Anthem van de jaren '90.

Misschien een leuk format voor de volgende DWDD: De rock anthems van 7 decennia Rockmuziek.

Moet zeggen dat ik Eefje de Visser ook geweldig vind, maar de koek (toepasselijk i.c.m. Eefje) is inderdaad op. Vreselijke performances hebben nu de overhand en maar een paar mooie vertolkingen te vinden.

RUBEN BLOCK IS FANTASTISCH!!! En voor de rest op een paar nummers na niet zo'n bijzondere plaat eigenlijk.

Gisteren nog even gekeken, en Ben Cramer was toch wel een dieptepunt. Hoe iemand vakkundig een subtiel gevoelig nummer, kan omtoveren tot een nummer wat de gemiddelde bouwvakker op de stijger beter kan zingen, zegt toch wel iets over Cramer, dan heb ik het nog niet eens over zijn Engelse uitspraak. Van het nummer Without you, want daar gaat het over, weet hij ook niets. Hij had het er over dat het origineel niet van Mariah Carey is maar van Harry Nilsson. Ook dat klopt niet. Nilsson heeft het nummer ook gecoverd. Het origineel is van Badfinger en geschreven door Pete Ham en Tom Evans. Volgende keer uw huiswerk beter doen, meneer Cramer.
YouTube - Badfinger - Without You - Pete Ham

Het ergste is nog dat het publiek gaat juichen voor die brulkikker. Echt rampzalig.

Sweet Dreams is fantastisch en Torre Florim valt ook zeker te waarderen en Anneke van Giersbergen is ook zeker leuk, maar voor de rest is alles wat eentonig en gewoon saai. Er staan ook gewoon teveel nummers op. Voor Sweet Dreams zou ik het wel 4,5 sterren willen geven, maar voor de rest is het gewoon veel te veel (van hetzelfde).

Geweldig ! Dit is nu echt een album wat gemaakt is voor de MuMe gebruikers. Vele smaken, vele genres, Nederlandse artiesten en interpretaties. Hier kan je geen ( tenminste, ik niet ) volledige recensie op schrijven want het is te verschillend, te uiteenlopend. Voor een elk wat wils, een elk wat aan te ergeren.

Een soort snoepjeswinkel waar je zelf kan kiezen wat je lekker vindt en wat je niet pruimt.

Mijn favoriete snoepje is Joni Mitchells ' Just like this train ' vertolkt door Fay Lovsky. De intro met de gitaar, de heldere kwetsbare stem van Fay, de juiste nadruk op accoorden en losse noten. Pfoehh.. Pilus Erectus.. Ik haal steeds dit nummer uit mijn snoepzak. Dezelfde smaak, steeds weer even proeven.. Zo lekker..

Andere smaken bevallen mij wel en ja, er is een snoepje wat ik eenmaal geproefd heb, nog eens geprobeerd heb, maar nee.. Niet mijn smaak.. ' Suzanne ' van Frank Boeijen. Een valse smaak, af en toe pijn op de kiezen, soms vertrekt mijn mond van verzuring als er weer een valse noot wordt uitgehaald richting de volgende valse noot..

Maar goed, die neem ik dus niet meer..

Nu lekker Joni Mitchell luisteren.. De originele smaak..

Heerlijk ja, lekker afgeven op hoe slecht deze cd wel niet is en dan toch stiekem enkele favoriete nummers erbij hebben. Nou hier komen die van mij: Ruben Block met Sweet Dreams(verrassend vernieuwend) maar het was vooral toch Ellen ten Damme die mij kippenvel bezorgde.

Verder wel grappig deze eerste serie, de tweede had voor mij niet meer gehoeven...

Fay Lovsky (ernstig verwaarloosd in eigen land) en Ellen Ten Damme vind ik okee, de rest gaat bij het vuil. Wat een overschatiing van eigen mogelijkheden en talent. Wat zonde van de originelen. Snel terug naaar de bieb ermee. Ergerlijk.